ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



در مدح عمادالدین فیروز شاه

RSS
تغییر یافته در 2011/08/10 00:23 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان انوری ابیوردی, شعر کهن
بـاز این چـه جـوانی و جـمالـسـت جـهان راوین حـال کـه نو گـشـت زمـین را و زمـان را
مـقـدار شــب از روز فـزون بــود بــدل شــدنـاقـص هـمـه این را شـد و زاید هـمـه آن را
هـم جــمــره بــرآورد فــرو بــرده نــفــس راهـم فـاخـتـه بـگـشـاد فـروبــسـتـه زبــان را
در بـاغ چـمـن ضـامـن گـل گـشـت ز بـلـبـلآن روز کـــه آوازه فــــکـــنـــدنـــد خــــزان را
اکـنـون چــمـن بــاغ گـرفـتــســت تــقـاضــاآری بـــدل خــصــم بـــگــیــرنــد ضــمــان را
بــلــبــل ز نـوا هـیـچ هـمــی کــم نـزنـد دمزان حــال هـمـی کـم نـشـود سـرو نـوان را
آهـو بـه سـر سـبـزه مـگـر نـافـه بـینـداخـتکـز خـاک چـمـن آب بـشـد عـنـبــر و بــان را
گـر خـام نبـسـتـه اسـت صـبـا رنگ ریاحـیناز گـــــرد چـــــرا رنـــــگ دهـــــد آب روان را
خـوش خوش ز نظر گشت نهان، راز دل ابـرتــا خــاک هـمـی عـرضـه دهـد راز نـهـان را
همـچـون ثـمـر بـید کـنـد نـام و نـشـان گـمدر ســایــه او روز کــنــون نــام و نــشــان را
بـادام دو مـغـزسـت کـه از خـنـجـر الـمـاسنـاداده لـبــش بــوسـه سـراپــای فـسـان را
ژالــه ســپــر بـــرف بـــبــرد از کــتــف کــوهچـون رسـتـم نیسـان بـه خـم آورد کـمان را
کـه بــیـضـه کـافـور زیـان کـرد و گـهـر سـودبـینی که چـه سـودسـت مرین مایه زیان را
از غایت تـری که هواراسـت عجـب نیسـتگــر خــاصــیـت ابــر دهــد طــبــع دخــان را
گـــر نـــایــژه ابـــر نـــشـــد پـــاک بـــریــدهچـون هـیـچ عـنـان بــاز نـپـیـچـد سـیـلـان را
ور ابـر نه در دایگـی طـفـل شـکـوفـه اسـتیازان سـوی ابـر از چـه گشادسـت دهان را
ور لاله نورسـتـه نه افروخـتـه شـمعـیسـتروشــن ز چــه دارد هـمـه اطـراف مـکـان را
نی رمح بـهارسـت که در معـرکه کـردسـتاز خــون دل دشــمـن شـه لـعـل ســنـان را
پـــیــروز شـــه عــادل مــنــصــور مــعــظــمکــز عــدل بــنــا کــرد دگــربـــاره جــهــان را
آن شـاه سـبـک حـمله که در کفـه جـودشبــی وزن کــنـد رغــبــت او حــمـل گــران را
شاهی که چو کردند قران بـیلک و دستشالـبــتــه کـمـان خــم نـدهـد حــکـم قـران را
تــیـغـش بــه فـلـک بــاز دهـد طــالـع بــد راحـکـمـش بـه عـمـل بـاز بـرد عـامل جـان را
گـر بــاره کـشـد راعـی حــزمـش نـبــود راهجــــز خـــارج او نـــیـــز نـــزول حـــدثــــان را
ور پــره زنـد لـشــکــر عــزمـش نـبــود تــکجـــز داخـــل او نـــیــز ردیــف ســـرطـــان را
گر ثور چو عقرب نشدی ناقص و بی چشمدر قـبــضـه شـمـشـیـر نـشـانـدی دبــران را
ای ملـک سـتـانی کـه بـجـز ملـک سـپـاریبــا تــو نـدهـد فـایـده یـک مـلـک سـتــان را
در نسبـت شاهی تو همچون شه شطرنجنـامـسـت و دگـر هیچ نه بـهمـان و فـلـان را
تـو قـرص سـپـهری و بـخـواند بـه همین نامخــبـــاز گــه جـــلــوه گــری هــیئت نــان را
جــز عــرصــه بــزم گــهـرآگـیـن تــو گــردونهـم خـوشـه کـجـا یافـت ره کـاهـکـشـان را
جـز تـشـنگـی خـنـجـر خـونخـوار تـو گـیتـیهـم کـاسـه کـجــا دیـد فـنـای عـطـشـان را
آن را کــه تـــب لــرزه حــرب تـــو بـــگــیــردعــیـســی نــتــنــد بــر تــن او تــار تــوان را
گــر ابـــر ســر تــیــغ تــو بــر کــوه بـــبـــاردآبـــســـتـــنـــی نـــار دهــد مـــادر کـــان را
در خـون دل لـعـل کـه فـاسـد نـشـود هـیچقــهــر تــو گــره وار بـــبـــنــدد خــفــقــان را
از نـاصـیـه کـاه ربــا گـرچــه طـبــیـعـیـسـتســعــی تــو فــرو شــویــد رنــگ یـرقــان را
در بــیـشـه گـوزن از پـی داغ تـو کـنـد پــاکهـم سـال نـخـسـت از نـقـط بـیـهـده ران را
در گـاز بــه امـیـد قــبــول تــو کــنـد خــوشآهــن الــم پــتــک و خــراشــیــدن ســان را
انصـاف تـو مصـریسـت کـه در رسـتـه او دیونـظـم از جــهـت مـحـتــسـبــی داد دکـان را
عـدل تـو چـنـان کـرد کـه از گـرگ امـیـن تـردر حــفـظ رمـه یـار دگـر نـیـسـت شـبــان را
جـاه تـو جـهانـیسـت کـه سـکـان سـوادشدر اصـــل لـــغـــت نــام نــدانــنــد کـــران را
بــر عــالــم جــاه تــو کــرا روی گــذر مــانـدچـون مهر فروشـد چـه یقین را چـه گمان را
روزی کـه چـون آتـش همه در آهن و پـولـادبــر بــاد نــشــیـنــنــد هــزبــران جــولــان را
از فـتـنه در این سـوی فـلـک جـای نـبـیننـدپــیـکــارپــرســتــان نـه امــل را نـه امــان را
وز زلـزلـه حــمـلـه چــنـان خــاک بــجــنـبــدکـز هـم نـشـنـاســنـد نـگـون را و سـنـان را
وز عــکـس ســنـان و ســلـب لـعـل طــرادهمـیـدان هـوا طــعــنـه زنـد لــالـه ســتــان را
سـر جـفـت کند افـعـی قربـان و چـو آن دیدپــر بــاز کـنـد کــرکــس تــرکـش طــیـران را
گـاهـی ز فــغــان نـعــره کــنـد راه هـوا گـمگـه نـعـره بــه لـب درشـکـنـد پـای فـغـان را
چـــشــم زره انــدر دل گــردان بـــشــمــاردبــی واســطــه دیـدن شــریــان ضــربــان را
در هـیـچ رکــابــی نـکــنــد پــای کــس آرامآن لحـظـه که دسـتـت حـرکـت داد عـنان را
بـر سـمـت غـبـاری کـه ز جـولـان تـو خـیـزدچـون بــاد خـورد شـیـر عـلـم شـیـر ژیـان را
هر لحظه شود رمح تـو در دست تو سلکیاز بـس که بـچیند چه شجاع و چه جبـان را
شـمـشـیر تـو خـوانی نـهد از بـهر دد و دامکز کاسه سـر کاسه بـود سـفره و خـوان را
قـارون کـنـد انـدر دو نـفــس تــیـغ جــهـادتیـک طـایـفـه مـیـراث خـور و مـرثـیه خـوان را
تــو در کــنـف حــفــظ خــدایـی و جــهـانـیطـعـمـه شـدگـان حـوصـلـه هـول و هوان را
تــا بــار دگــر بــاز جــوان گــردد هــر ســالگـیـتــی و بــه تــدریـج کــنـد پــیـر جــوان را
گـیتـی همه در دامـن این مـلـک جـوان بـادتــا حــصــر کــنـد دامــن هـر چــیـز مـیـان را
بــاقـی بـه دوامـی کـه در آحـاد سـنـیـنـشســــاعــــات شــــمـــارنـــد الـــوف دوران را
قـــایــم بـــه وزیــری کــه ز آثـــار وجـــودشمـقـصــود عـیـان گـشــت وجــود حــیـوان را
صـدری کـه بــجـز فـتــوی مـفـتـی نـفـاذشدر مــلــک مــعــیـن نـکــنـد آیـت و شــان را
در حــــال رضـــا روح فـــزایـــنـــده بــــدن رادر وقـت ســخــط پــای گـشــایـنـده روان را
آن خـواجـه که بـس دیر نه تـدبـیر صـوابـشدر بــنـدگـی شـاه کـشـد قـیـصـر و خــان را
دسـتــور جــلـال الـدیـن کـز درگـه عـالـیـشانــصــاف رســانـنــد مــر انـصــاف رســان را
آنـجــا کــه زبــان قــلـمـش در ســخــن آیـدبــر مـعـجـزه تـفـضـیـل بــود سـحـر بـیـان را
وآنـجـا کـه مـحـیـط کـف او ابـر بـرانـگـیـخـتبـــر ابــر کــشــد حــاصــل بـــاران بــنــان را
از سـیرت و سـان رشـک ملوک و ملـک آمدحـاصـل نتـوان کرد چـنین سـیرت و سـان را
از مــرتــبــه دانـیـســت در آن مـرتــبــه آرییـزدان نـدهـد مـرتــبــه جــز مـرتــبــه دان را
تــا هـیـچ گـمـان کــم نـکــنـد روز یـقــیـن راتـا هـیـچ خـبـر خـم نـدهـد پـشـت عـیـان را
آن پــایـگـه و تـخـت کـیـانـی و شـهـی بــادوان هر دو دو مقصد شده شاهان و کیان را
شـه نـاگـزرانسـت چـو جـان در بـدن مـلـکیــارب تـــو نــگــهــدار مــر ایــن نــاگــزران را



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.