ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



در مدح خاتون معظم صفوة الدین مریم گوید

RSS
تغییر یافته در 2011/08/10 00:26 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان انوری ابیوردی, شعر کهن
هـرچـه زاب و آتــش و خـاک و هـوای عـالـمـسـتراســتــی بــایـد طـفـیـل آب و خــاک آدمـســت
بـــاز هــر کــانــدر دوام خـــیــر کــلــی دســـت اوبــر بــنـی آدم قـوی تــر بــهـتــریـن عـالـمـسـت
گر کسی تعیین کند کان کیست ورنه باک نیستمـعـنیی دارد مـبـین گـر بـه صـورت مـبـهمـسـت
عـیسـی اندر آسـمان هم داند ار خـواهی بـپـرستـات گوید کاین سخـن در صفوة الدین مریمست
پــادشـا سـیـرت خـداونـدی کـه در تــدبــیـر مـلـکهـرچـه رای اوسـت رای پــادشـاه اعـظـمـسـت
آنــکــه در انــگــشــت تــدبــیــر ســلــیــمــان دوممـشـورتـهـای صـوابــش را خـواص خـاتــمـسـت
ای از آن بـــرتـــر کــه در طــی زبـــان آیــد ثــنــاتطـوطـی مـعـنی مـنـم وینـک زبـانم ابـکـمـسـت
حرف را چون حلقه بـر در بسته ای پس ای عجبمن چـگـویم چـون لغـتـها از حـروف معـجـمسـت
ابــجـد نـعـمـت تـو حـاصـل زان دبـیـرسـتـان شـودکـاوسـتـادش عـلـم الـانسـان ما لـم یعـلمسـت
گـر بـه خـاطـر در نگنجـد مدح تـو نشـگـفـت ازآنکهرچـه عـقلش در تـواند یافـت از قدرت کمسـت
قـدرت اندیشـه بـر قـدر تـو شـکـلی مشـکـلسـتدیدن خـورشـید بـر خـفـاش کـاری معـظـمسـت
مــســنــد قــدر تــو تـــن در حــیــز امــکــان نــدادزان تــاسـف آسـمـان انـدر لـبــاس مـاتــمـسـت
خـواسـتـم گـفـت آسـمانی رفـعـتـت، گـفـتـا مگـوکـاسـمـان از جـملـه اقـطـاع مـا یک طـارمـسـت
تـــو در آن انــدازه ای از کــبـــریــا کـــانــدر وجـــودهیچ کس را دسـت بـر نتـوان نهادن کو همست
بــاد را در شـارع حــکـمـت شـتــابــی دایـمـسـتخـاک را از فضله حـلمت اسـاسـی محـکمسـت
ایـمـنـی بــا سـده جـاهـت چـو دمـسـازی گـرفـتفـتـنه را گفـتـند کـایمان تـازه کن کاخـر دمسـت
تـــا در انـــعـــام تـــو بـــر آفـــریــنـــش بـــاز شـــدآز را پــیـوسـتـه در بــا بــی نـیـازی درهـمـسـت
فـتـح بــاب دسـت تـو شـکـلـیـسـت کـز تــاثـیـر اودود آتـش را مـیان چـو ابـر نـیسـان پـر نـمـسـت
مـوج شــادی مـی زنـد جــان جــهـانـی از کـفــتاینت غم گر کان و دریا را از آن شـادی غمسـت
سـعـد اکـبـر کـیسـت کـانـدر یک دو گـز مـقـنع تـراآن سـعـادتـهـای دنـیـاوی و دینـی مـدغـمـسـت
کــز ورای بــیـخ گــردون ده یـکــی زان خــاصــیـتمشتـری را در صد و سـی گز عمامه معلمسـت
تـــا کــه از دوران دایــم و زخـــم ســـقــف فــلــکبــا چـراغ صـبـح اشـهـب دود شـام ادهـمـسـت
آتـــش جـــود تـــرا کــز دود مــنــت فــارغـــســـتآن سعادت باد هیزمکش که بیرون زین خمست
مـی نـیـارم گــفــت خــرم بــاد عــیـدت، گــو چــرازانکه خـود عـید دو گیتـی از وجـودت خـرمسـت
رایـــت عـــز تـــو بــــر بــــام بــــقـــا تــــا در گـــذرطــره شــب نـیـزه فـوج زمـان را پــر چــمـســت



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.