ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



پایمال آز

RSS
تغییر یافته در 2011/08/11 10:59 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان پروین اعتصامی, شعر کهن
دیـد مـوری در رهـی پــیـلـی سـتــرکگـفـت بــایـد بــود چـون پــیـلـان بــزرگ
مـن چــنـیـن خــرد و نـزارم زانـسـبــبکـه نـه روز آسـایـشـی دارم، نـه شـب
بـــار بـــردم، کــار کــردم هــر نــفــسنـه گـرفــتــم مـزد، نـه گـفــتــنـد بــس
ره ســــپــــردم روزهـــا و مــــاهـــهـــااوفــــتـــــادم بـــــارهــــا در راهــــهــــا
خــاک را کــنــدیـم بــا جــان کــنـدنـیســـاخـــتـــیــم آرامــگــاه و مــامــنــی
دانــــه آوردیــــم از جـــــوی و جـــــریلـانـه پــر کـردیـم بــا خــشــک و تــری
خــوی کـردم بــا بــد و نـیـک ســپــهـرنیکـیم را بـد شـمـرد آن سـسـت مـهر
فــیــل بــا ایـن جــثــه دارد فــیـلــبــانمــن بــدیــن خــردی، زبــون آســمــان
نـان فــیـل آمـاده هـر شــام و ســحــرآب و دان مــــور انــــدر جــــوی و جــــر
فـیل را شـد زین اطـلـس زیـب پـشـتبــردبــاری، مـور را افــکــنـد و کــشــت
فــیــل مــی بــالــد بــه خــرطــوم درازمــور مـی ســوزد بــرای بــرگ و ســاز
کــارم از پـــرهــیــزکــاری بـــه نــشــدجـز بـه نـان حـرص، کـس فـربـه نـشـد
اوفــتـــادســـتـــیــم زیــر چـــرخ جـــوربــر ســر مــا مــیــزنــد ایــن چــرخ دور
آســیــای دهــر را چــون گــنــدمــیــمگــر چــه پــیـدائیـم، پــنـهـان و گـمـیـم
بــه کــزیـن پــس تــرک گـویـم لـانـه رابـــــهــــر مــــوران واگــــذارم دانــــه را
از چـه گـیـتـی کـرد بــر مـن کـار تـنـگاز چــه رو در راه مـن افــکــنـد ســنـگ
بـایـد ایـن سـنـگ از مـیـان بـرداشـتـنراه روشــــن در بــــرابــــر داشــــتــــن
مـن از این سـاعـت شـدم پـیـل دمـاننـیـسـت ایـنـجـا جـای پـیـل و پـیـلـبـان
لــانـه مــوران کــجــا و پــیـل مــســتبــایـد انــدر خــانـه دیـگــر نــشــســت
حـــامــی زور اســـت چـــرخ زورمــنــدزورمــنــدم مــن! نــتـــرســم از گــزنــد
بعد از این بازست ما را چشم و گوشکــم نـخــواهـد داد چــرخ کــم فــروش
فـیـل گـفـت ایـن راه مـشــکـل واگـذارکــار خــود مـیـکـن، تــرا بــا مـا چــکــار
گر شـوی یک لحـظـه بـا من همسـفرهـم در آن یک لـحـظـه پـیش آید خـطـر
گــر بــیـائی یـک ســفــر مــا را ز پــیدر سـر و سـاقـت نه رگ مـاند، نه پـی
مـن بـهـر گـامـی کـه بـنـهـادم بـخـاکصــد هـزاران چــون تــرا کــردم هـلـاک
مـن چــه مـیـدانـم مـلــخ یـا مـور بــودهـر چـه بــود، از آتـش مـا گـشـت دود
همـعـنـان مـن شـدن، کـار تـو نیسـتتــوشــه ایـن راه در بــار تــو نــیـســت
در خــیــال آنــکــه کــاری مــیــکــنــیخــویـش را گـرد و غــبــاری مـیـکــنـی
ضـعـف خـود گـر سـنجـی و نیروی مننــگــروی تـــا پـــای داری ســوی مــن
لـانـه نـزدیـک اســت، از مـن دور شــوپــیـلــی از مــوران نــیــایـد، مــور شــو
حـلـقـه بــهـر دام خـودبــیـنـی مـسـازآنـچــه بــردســتــی، بــنـادانـی مــبــاز
مــن نــمــی بــیـنــم تــرا در زیـر پــایتـــا تـــوانــی زیــر پـــای مـــن مــیــای
فـــیـــل را آن مـــور از دنـــبـــال رفـــتهر کـه رفـت از ره، بـدین مـنـوال رفـت
نــاگــهــان افـــتـــاد زیــر پـــای پـــیــلهـم کـثـیـر از دسـت داد و هـم قـلـیـل
روح بــی پــنـدار، زر بــی غـش اسـتآتشست این خودپـسندی، آتش است
پــنـبــه ایـن شـعـلـه ســوزان شـدیـمآتـــــش پـــــنــــدار را دامـــــان زدیــــم
جــمـلـگـی هـمـسـایـه ایـن اخـگـریـمپـیـش از آن کآبـی رسـد خـاکـسـتـریم
حـاصـلـی کـش آبـیـار، اهـریـمـنـسـتسوزد ار یک خوشه، گر صد خرمنست
بــار هـر کـس، در خــور یـارای اوسـتمــوزه هــر کــس بـــرای پــای اوســت



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.