ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



سرنوشت

RSS
تغییر یافته در 2011/08/11 19:03 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان پروین اعتصامی, شعر کهن
بـه جـغذ گفت شـبـانگاه طـوطـی از سـر خـشـمکـه چـنـد بـایدت اینـگـونـه زیسـت سـرگـردان
چـــرا ز گـــوشـــه عـــزلـــت، بــــرون نـــمـــیآئیچـه اوفـتـاده کـه از خـلـق مـیـشـوی پــنـهـان
کسی بـجـز تـو، نبـسـتـست چـشم روشن بـینکـسـی بـجـز تـو، نکـردسـت در خـرابـه مکـان
اگــر بـــجــانــب شــهــرت گــذر فــتــد، بــیــنــیبــســی بــلــنـد بــنـا قــصــر و زرنـگــار ایـوان
چــــرا ز فــــکــــرت بــــاطــــل، نـــژنـــد داری دلچـرا بـمـلـک سـیـاهـی، سـیه کـنـی وجـدان
ز طـــائران جــــهـــان دیـــده، رســـم و راه آمـــوزبـبـیـن چـگـونـه بـسـر مـیـبـرنـد وقـت و زمـان
اگـر کــه هـمـچــو مـنـت، مـیـل بــرتــری بــاشــدگـهـت بــدســت نـشــانـنـد و گــاه بــر دامـان
مــرا نــگــر، چـــه نــکــو رای و نــغــز گــفــتـــارمتــرا ضـمـیـر، بــدانـدیـش و الـکـنـســت زبــان
بــمـا، هـمـاره شـکـر داده انـد، نـوبــت چــاشـتنـخـورده ایـم بــسـان تــو هـیـچــگـه غـم دان
بـزیـر پـر، چـو تـو سـر بـی سـبـب نـهـان نـکـنـیمزنـیـم در چــمـنـی تــازه، هـر نـفـس جــولـان
بــهـل، کــه عــمـر تــلــف کــردنـســت تــنـهـائینـدیم سـرو و گـل و سـبـزه بـاش در بـسـتـان
بــپــوش چــشـم ز بــیـغـولـه، نـیـســتــی رهـزنبـشـوی گـرد سـیاهی ز دل، نه ای شـیطـان
نــه بــا خــبــر ز بــهــاری، نــه آگــهـی ز خــریـفچـو مـرده ای بـزمسـتـان و فـصـل تـابـسـتـان
بــکـنـج غـار، مـخـز هـمـچـو گـرگ بــی چــنـگـالگرسـنه خـواب مکن، چـون شـغال بـی دندان
بــه مــوش مــرده، مــیـالــای پــنـجــه و مــنـقــاربــزرگ بـــاش و مــیــامــوز خــصــلــت دونــان
بـــروزگــار جـــوانــیــت، مــاتـــم پـــیــری اســـتسیه دلی چـو تـو، هرگز نداشت بـخت جـوان
جـهان بـه خـویشتـن ایدوست خیره سخـت مگیرکه کـار سـخـت، ز کارآگهی شـدسـت آسـان
بـرو بـه سـیـر گـهـی تـازه، صـبـحـگـاهـی خـوشبـیـا بـه خـانـه مـا، بـاش یـکـشـبـی مـهـمـان
تـو چـشـم عـقـل بـبـسـتـی، که در چـه افـتـادیتـو بـد شـدی، که شـدند از تـو خـوبـتـر دگران
فــضــیـلــت و هـنــر، ای بــی هـنـر، نـمــود مــراجــلـیـس بــزم بــزرگـان و هـمـســر شـاهـان
مـرا ز عــاج و زر و ســیـم، ســاخــتــنـد قــفــسگـهـم بـخـانـه نـگـهـداشـتـنـد و گـه بـه دکـان
ز خـویش، بـی سـبـب ای تـیره دل چـه میکاهیکمال جـوی و سعادت، چـه خواهی از نقصان
هـمـیـشــه مـی نـتــوان رفــت بــیـخــود و فــارغهمـاره مـی نـتـوان زیسـت غـمـگـن و حـیران
ز نـالـه هـای غـم افـزای خـویش، جـان مـخـراشز سـوک بــیـگـه خـود، خـلـق را مـکـن گـریـان
ز بــانـگ زشـت تـو، بــس آرزو کـه گـشـت تـبــاهز فـال شـوم تـو، بـس خـانمان که شـد ویران
چـو طوطیان، چـه سخـن گفتـی و شنیدی، هینچـو بـلـبـلـان، بـکـدامـین چـمـن پـریدی، هـان
جـــواب داد کــه بـــر خــیــره، شــوم خــوانــنــدمز مـن بـکـس نـرسـیدسـت هـیـچـگـونـه زیـان
عـجـب مدار، گـرم شـوق سـیر گـلـشـن نیسـتتــفــاوتــیـســت مـیـان مــن و دگــر مــرغــان
سـمـنـد دولـت گـیتـی کـه جـانـب هـمـه تـاخـتز مـا گـذشـت چـو بـرق و نگـه نداشـت عـنان
خـوشـسـت نـغـمـه مـرغـی بـسـاحـت چـمـنـیولی نه بـوم سـیه روز، مرغـکی خـوشـخـوان
فــروغ چــهـر گـل، آن بــه کـه بــلـبــلـان بــیـنـنـدبـرای هـمـچـو مـنـی، شـوره زار شـد شـایان
هر آنکـسـی کـه تـو را پـیک نیکـبـخـتـی گـشـتنــداد دیــده مــا را نــصــیــب، جــز پـــیــکــان
بـــســوخــت خــانــه مــا زاتـــش حــوادث چـــرخنه مـردمیسـت ز همـسـایه خـواسـتـن تـاوان
نــکــرد رهــرو عــاقــل، بـــهــر گــذر گــه خـــوابنــچــیــد طــائر آگــاه، چــیــنــه از هــر خــوان
چـه سـود صـحـبـت شـاهان، چـو نـیسـت آزادیچـــرا دهــیــم گـــرانـــمـــایــه وقـــت را ارزان
بــه رنـج گـوشــه نـشــیـنـی و فــقــر، تــن دادنبــه از پــریـدن بــیـگـاه و داشــتــن غـم جــان
قفس نه جز قفس است، ار چه سیم و زر بـاشدکه صـحـن تـنگ همانسـت و بـام تـنگ همان
در آشــیــانــه ویــران خـــویــش خـــرســـنــدیــمچــه خــوشــدلــیـســت در آبــاد دیـدن زنـدان
هــزار نــکــتـــه بـــمــا گــفــت شـــبـــرو گــردونچـه غـم، بـچـشـم تـو گـر بـیهـشـیم یا نـادان
بــنـزد آنـکـه چــو مـن دوســتــدار تــاریـکـیـســتتـــفــاوتـــی نــکــنــد روز تـــیــره و رخــشــان
مــرا ز صـــحـــبـــت بـــیــگـــانــگــان مــلــال آیــدبـمـیهـمـانـیم ای دوسـت، هـیچـگـاه مـخـوان
تـو خود، گهی بـچـمن خسب و گه بـسبـزه خرامکـه بـوم را نـه ازین خـوشـدلـی بـود، نه از آن
بــعــهـد و یـکـدلـی مـردم، اعــتــبــاری نـیـســتکه همچو دور جهان، سست عهد بود انسان
ز راه تــجــربــه، گـر هـفــتــه ای ســکـوت کـنـینـه خـواجـه مـانـد و بــانـو، نـه شـکـر و انـبـان
بــجـوی و جــر بــکـنـنـدت بــصـد جـفـا پــر و بــالبــرهـگـذر بـکـشـنـدت بـصـد سـتـم، طـفـلـان
نه جغد رست و نه طوطی، چو شد قضا شاهیننه زشـت ماند و نه زیبـا، چـو راز گشـت عیان
طـبــیـب دهـر نـیـامـوخــت جــز ســتــم، پــرویـنبــدرد کـشــت و حــدیـثــی نـگـفـت از درمـان



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.