ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



کرباس و الماس

RSS
تغییر یافته در 2011/08/11 19:06 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان پروین اعتصامی, شعر کهن
یـکـی گـوهـر فــروشــی، ثــروت انـدوزبــــدســــت آورد الــــمـــاســــی دل افــــروز
نـهـادش در مــیـان کــیـســه ای خــردبــبـسـتـش سـخـت و سـوی مـخـزنـش بـرد
درافــکــنــدش بــصــنــدوقــی از آهــنبـــشـــام انـــدر، نـــهـــفـــت آن روز روشـــن
بــر آن صــنـدوق زد قــفــلـی ز پــولــادچـــراغ ایـــمـــن نـــمـــود، از فـــتـــنـــه بـــاد
ز بـند و بـسـت، چـون شد کیسـه آگاهحـــســـاب کـــا رخـــود گـــم کـــرد نـــاگـــاه
چــو مـهـر و اشــتــیـاق گــوهـری دیـدبـــبـــالــیــد و بــســی خــود را پــســنــدیــد
نـه تـنها بـود و مـیانـگـاشـت تـنهاسـتنـه زیـبــا بــود و مـی پــنـداشـت زیـبــاســت
گــمــان کــرد، از غــرور و ســرگــرانـیکـــه بـــهــر اوســـت رنـــج پـــاســـبـــانـــی
بــدان بـیـمـایـگـی، گـردن بــرافـراشـتفــروتـــن بـــود، گــر ســرمــایــه ای داشــت
ز حـــرف نـــرخ و پـــیــغـــام خـــریـــداربـــوزن و قــدر خـــویــش، افـــزود بـــســـیــار
بخود گفت این جهان افروزی از ماستبــنـام مـاســت، هـر رمـزی کـه ایـنـجــاسـت
نـبــود ار حـکـمـتــی در صـحــبــت مـنچـــه مـــیـــکـــردم دریــن صـــنـــدوق آهـــن
جـمـال و جــاه مـا، بــسـیـار بــودسـتعــجــب رنــگــی دریـن رخــســار بــودســت
بـــهــای مـــا فـــزون کـــردنــد هــر روزعـجــب رخــشـنـده بــود ایـن بــخــت پــیـروز
مــرا نــقـــاد گــردون قـــیــمــتـــی دادکــه بــســتــنـدم چــنـیـن بــا قــفــل پــولــاد
بـدو الـمـاس گـفـت، ای یـار خـودخـواهنــه تـــنــهــائی، رفــیــقــی هــســت در راه
چـه شـد کـایـن چـهـر زیـبــا را نـدیـدیقــــریـــن مــــا شــــدی، مــــا را نــــدیــــدی
چـه نـسـبـت بـا جـواهـر، ریـسـمـان راچــه خــویـشــی، ریـســمــان و آســمــان را
نـبــاشـد خـودپــسـنـدی را سـرانـجـامکـــســـی دیــبـــا نـــبـــافـــد بـــا نــخ خـــام
اگـر گـوهر فـروش، اینـجـا گـذر داشـتنــه بــهــر کــیـســه، از بــهـر گــهـر داشــت
بـمخـزن، گـر شـبـی چـون و چـرا رفـتنــه از بـــهــر شـــمـــا، از بـــهــر مـــا رفـــت
تـو مـشـتـی پـنـبــه، مـن پــرورده کـانتــو چـون شـب تـیـره، مـن صـبــح درخـشـان
چــو در دامـن گـرفـتــی گـوهـری پــاکتــــرا بــــگـــرفـــت دســـت چــــرخ از خـــاک
چــو بــر گــیـرنـد ایـن پــاکــیـزه گــوهـرگـــشـــایــنـــد از تـــو بـــنــد و قـــفـــل از در
تـو پــنـداری ره و رسـم تـو نـیـکـوسـتتــرا هــمــســایـه نــیـکــو بــود، ای دوســت
از آن مــعــنـی، نـکــردنـدت فــرامــوشکــه داری هـمــچــو مـن، جــانـی در آغــوش
از آن کــردنــد در کــنــجـــی نــهــانــتکــه بــســپــردنــد گــنــجــی شــایــگــانــت
چـو نـقـش مـن فـتـد زیـن پـرده بـیـرونشـــود کـــار تـــو نـــیــز آنـــگـــه دگـــرگـــون
نـه ایـنـجـا مـایه ای مـانـد، نـه سـودینــه غـــیــر از ریــســـمـــانـــت، تـــار پـــودی
بــه پــیـرامـون مـن، دارنـد شـب پــاستـــو کــربـــاســی، مــرا خــوانــنــد الــمــاس
نــظــر بــازی نــمــود، آن یـار دلــجــویتـــرا بــــرداشـــت، تـــا بــــیـــنـــد مـــرا روی
تــرا بــگـشـود و مـا گـشـتــیـم روشـنتـــرا بـــر بـــســـت و مــا مــانــدیــم ایــمــن
صـفـای تــن، ز نـور جــان پــاک اســتچو آن بیرون شد، این یک مشت خاک است



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.