ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



لطف حق

RSS
تغییر یافته در 2011/08/11 11:09 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان پروین اعتصامی, شعر کهن
مـادر مـوسـی، چـو مـوسـی را بـه نـیـلدر فـــکـــنــد، از گـــفـــتـــه رب جـــلــیــل
خـود ز سـاحـل کـرد بــا حــسـرت نـگـاهگــفــت کــای فــرزنــد خـــرد بـــی گــنــاه
گــر فــرامـوشــت کــنـد لــطــف خــدایچـون رهـی زیـن کـشـتــی بــی نـاخـدای
گــــر نـــیـــارد ایـــزد پــــاکــــت بــــیـــادآب خــــاکــــت را دهـــد نـــاگـــه بــــبــــاد
وحـی آمد کـاین چـه فـکـر بـاطـل اسـترهــرو مـــا ایــنــک انـــدر مـــنــزل اســـت
پــــرده شــــک را بــــرانـــداز از مـــیـــانتـــا بـــبـــیــنــی ســـود کـــردی یــا زیــان
مــا گــرفــتـــیــم آنــچــه را انــداخــتــیدســت حــق را دیـدی و نــشــنــاخــتــی
در تـو، تـنها عـشـق و مهر مادری اسـتشــیـوه مـا، عـدل و بــنـده پــروری اســت
نـیـسـت بــازی کـار حـق، خـود را مـبــازآنـــچـــه بـــردیــم از تـــو، بـــاز آریــم بـــاز
سـطـح آب از گاهوارش خـوشـتـر اسـتدایه اش سـیـلـاب و مـوجـش مـادر اسـت
رودهـا از خــود نـه طــغــیـان مـیـکــنـنـدآنــچــه مــیـگــوئیـم مــا، آن مــیــکــنــنــد
مـا، بــدریـا حــکــم طــوفــان مـیـدهـیـممـا، بــســیـل و مـوج فـرمـان مـی دهـیـم
نــســبــت نــســیـان بــذات حــق مــدهبــار کـفـر اسـت ایـن، بــدوش خــود مـنـه
بــه کــه بــرگـردی، بــمـا بــســپــاریـشکــی تــو از مــا دوســت تــر مــیــداریــش
نقش هسـتـی، نقشی از ایوان ماسـتخــاک و بــاد و آب، ســرگــردان مــاســت
قـــطـــره ای کــز جـــویــبـــاری مــیــروداز پـــــی انــــجـــــام کـــــاری مـــــیــــرود
مـا بــسـی گـم گـشـتـه، بــاز آورده ایـممـا، بــســی بــی تــوشـه را پــرورده ایـم
مـیهمـان مـاسـت، هر کـس بـینـواسـتآشـنـا بـا مـاسـت، چـون بـی آشـنـاسـت
مــا بــخــوانـیـم، ار چــه مـا را رد کــنـنـدعــیـب پــوشــیـهـا کــنـیـم، ار بــد کــنـنـد
سوزن ما دوخـت، هر جـا هر چـه دوختزاتش ما سوخت، هر شمعی که سوخت
کــشــتئی زاســیـب مـوجــی هـولـنـاکرفــت وقــتـــی ســوی غــرقــاب هــلــاک
تــنــد بـــادی، کــرد ســیــرش را تــبـــاهروزگــار اهــل کــشـــتـــی شــد ســـیــاه
طــاقــتــی در لـنـگــر و ســکــان نـمـانـدقــوتــی در دســت کـشــتــیـبــان نـمـانـد
نـاخــدایـان را کـیـاســت انـدکـی اســتنـاخــدای کـشـتــی امـکـان یـکـی اســت
بـنـدهـا را تـار و پـود، از هـم گـسـیـخـتمـوج، از هـر جـا کـه راهـی یـافـت ریـخـت
هـر چــه بــود از مــال و مــردم، آب بــردزان گــروه رفــتــه، طــفــلــی مـانـد خــرد
طـفـل مسـکین، چـون کبـوتـر پـر گرفـتبـــحـــر را چـــون دامـــن مـــادر گـــرفـــت
مـوجـش اول، وهـلـه، چـون طـومـار کـردتـــنـــد بـــاد انــدیــشـــه پـــیــکـــار کـــرد
بــحــر را گـفــتــم دگــر طــوفــان مـکــنایــن بـــنـــای شـــوق را، ویــران مـــکـــن
در مـیـان مـسـتــمـنـدان، فـرق نـیـسـتایـن غــریـق خــرد، بــهـر غــرق نـیـســت
صـخـره را گـفـتــم، مـکـن بــا او سـتــیـزقــطــره را گــفــتــم، بــدان جــانـب مــریـز
امـــر دادم بـــاد را، کـــان شـــیــرخـــوارگــــیــــرد از دریــــا، گـــــذارد در کـــــنــــار
ســنـگ را گــفــتــم بــزیـرش نــرم شــوبـــرف را گــفـــتـــم، کـــه آب گـــرم شـــو
صـبــح را گـفـتــم، بــرویـش خــنـده کـننــور را گـــفـــتـــم، دلـــش را زنـــده کـــن
لـالـه را گـفــتــم، کـه نـزدیـکــش بــرویژالـه را گـفـتــم، کـه رخـسـارش بــشـوی
خــار را گـفـتــم، کـه خـلـخــالـش مـکـنمــار را گــفــتـــم، کــه طــفــلــک را مــزن
رنج را گـفـتـم، کـه صـبـرش اندک اسـتاشـک را گـفـتـم، مـکـاهش کـودک اسـت
گــرگ را گــفــتـــم، تـــن خـــردش مــدردزد را گـــفـــتـــم، گـــلــوبـــنــدش مــبـــر
بــخــت را گــفــتــم، جــهــانــداریـش دههـوش را گـفــتــم، کــه هـشــیـاریـش ده
تـــیــرگـــیــهــا را نـــمـــودم روشـــنـــیتـــرســهــا را جـــمــلــه کــردم ایــمــنــی
ایــمــنــی دیــدنــد و نــاایـمــن شــدنــددوســتــی کــردم، مــرا دشــمـن شــدنـد
کــارهـا کــردنـد، امــا پــســت و زشــتســاخــتــنــد آئیـنــه هـا، امــا ز خــشــت
تــا کـه خـود بــشـنـاخـتــنـد از راه، چـاهچــــاهـــهـــا کـــنـــدنـــد مـــردم را بــــراه
روشــنــیــهــا خــواســتــنــد، امــا ز دودقــصـــرهــا افــراشـــتـــنــد، امــا بـــه رود
قـصـه هـا گـفـتـنـد بــی اصـل و اسـاسدزدهــا بـــگــمــاشــتــنــد از بــهــر پــاس
جـــامــهــا لــبـــریــز کــردنــد از فــســادرشـــتـــه هــا رشــتـــنــد در دوک عــنــاد
درســـهــا خـــوانــدنــد، امــا درس عـــاراســـبـــهــا رانــدنــد، امــا بـــی فـــســـار
دیـــوهـــا کــــردنـــد دربــــان و وکـــیـــلدر چــه مـحــضـر، مـحــضـر حــی جــلـیـل
سـجـده ها کـردند بـر هر سـنگ و خـاکدر چــه مــعــبـــد، مــعــبـــد یــزدان پـــاک
رهـنـمــون گــشــتــنـد در تــیـه ضــلــالتــــوشــــه هـــا بــــردنـــد از وزر و وبــــال
از تــنـور خــودپــســنــدی، شــد بــلــنـدشـــعـــلـــه کـــردارهـــای نـــاپـــســـنـــد
وارهـــانـــدیـــم آن غـــریـــق بــــی نـــواتـــا رهــیــد از مــرگ، شــد صــیــد هــوی
آخــــر، آن نـــور تــــجــــلـــی دود شـــدآن یــتـــیــم بـــی گـــنــه، نــمــرود شـــد
رزمـجــوئی کـرد بــا چــون مـن کـســیخــواســت یـاری، از عــقـاب و کـرکـســی
کــردمــش بـــا مــهــربـــانــیــهــا بــزرگشــد بــزرگ و تــیـره دلــتــر شــد ز گــرگ
بــرق عـجـب، آتــش بــسـی افـروخـتــهوز شــراری، خـــانــمــان هــا ســوخــتـــه
خـــواســـت تـــا لــاف خـــداونــدی زنــدبــــرج و بــــاروی خـــدا را بــــشـــکـــنـــد
رای بــد زد، گـشـت پـسـت و تـیـره رایســرکـشــی کـرد و فــکـنـدیـمـش ز پــای
پــشــه ای را حــکـم فـرمـود، کـه خــیـزخــاکــش انــدر دیــده خــودبـــیــن بـــریــز
تــا نــمــانــد بـــاد عــجــبـــش در دمــاغتــــیـــرگــــی را نــــام نـــگــــذارد چــــراغ
مـا کـه دشــمـن را چــنـیـن مـیـپــروریـمدوســتــان را از نــظــر، چــون مــیــبــریــم
آنـکــه بــا نـمــرود، ایـن احــســان کــنـدظــلـم، کــی بــا مـوســی عــمـران کــنـد
این سخن، پروین، نه از روی هوی ستهـر کـجــا نـوری اسـت، ز انـوار خـداسـت



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.