ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ١٥

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 01:36 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, فردوسی
بدان گه که روشن جهان تیره گشتطـــلــایــه پـــراگــنــده بـــر گـــرد دشـــت
بـــه پـــیــش ســـپـــه قــارن رزم زنابــــــا رای زن ســـــرو شـــــاه یـــــمـــــن
خــروشـی بــرآمـد ز پــیـش ســپــاهکــــه ای نــــامــــداران و مــــردان شـــــاه
بـکـوشـید کـاین جـنـگ آهـرمـنـسـتهمان درد و کین است و خون خستنست
مـیـان بــسـتــه داریـد و بــیـدار بــیـدهـــمـــه در پـــنـــاه جـــهـــانـــدار بــــیـــد
کـسـی کو شـود کشـتـه زین رزمگاهبــهـشـتـی بــود شـسـتــه پــاک از گـنـاه
هر آن کس که از لشـکـر چـین و رومبــــریـــزنـــد خـــون و بـــگـــیـــرنـــد بـــوم
هــمــه نــیــکــنــامــنــد تــا جــاودانبــــمــــانــــنــــد بـــــا فــــره مــــوبـــــدان
هـم از شـاه یـابـنـد دیـهـیـم و تـخـتز ســـــــالــــــار زر و ز دادار بـــــــخـــــــت
چــو پــیـدا شــود پــاک روز ســپــیـددو بـــهــره بـــپــیــمــایــد از چــرخ شــیــد
بــبــنــدیــد یــکــســر مــیــان یـلــیابــــا گـــرز و بــــا خـــنـــجـــر کـــابـــلـــی
بـداریـد یکـسـر هـمـه جـای خـویـشیــکــی از دگــر پـــای مــنــهــیــد پـــیــش
ســـران ســـپـــه مــهــتـــران دلــیــرکــشــیـدنـد صــف پــیـش ســالــار شــیـر
بــه ســالـار گـفــتــنـد مـا بــنـده ایـمخـــود انــدر جـــهــان شـــاه را زنــده ایــم
چـو فـرمـان دهـد مـا همـیدون کـنـیمزمــیـن را ز خــون رود جــیــحــون کــنــیـم
سـوی خــیـمـه خــویـش بــاز آمـدنـدهــمــه بــا ســری کــیـنــه ســاز آمــدنــد



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.