ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ١١

RSS
تغییر یافته در 2011/08/15 19:15 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, فردوسی
بــه گــفــتــار ایـن نـامـدار اردشــیـرهـمـه گــوش داریـد بــرنـا و پــیـر
هرانکـس کـه داند که دادار هسـتنبـاشد مگر پـاک و یزدان پـرست
دگــر آنـک دانـش مــگــیـریـد خــواراگـر زیردسـتـسـت و گـر شـهریار
سـه دیگر بـدانی کـه هرگز سـخـننــگـــردد بـــر مــرد دانــا کـــهــن
چـهـارم چـنـان دان کـه بــیـم گـنـاهفزون بـاشـد از بـند و زندان شـاه
بـه پـنجـم سخـن مردم زشت گوینـگـیـرد بــه نـزد کـسـان آب روی
بــگــویـم یــکــی تــازه انــدرز نــیــزکـجـا بـرتـر از دیده و جـان و چـیز
خـــنـــک آنــک آبـــاد دارد جـــهــانبــود آشــکــارای او چــون نــهـان
دگــــــر آنـــــک دارنـــــد آواز نـــــرمخـرد دارد و شـرم و گـفـتــار گـرم
بـه پـیش کسـان سـیم از بـهر لافبـه بـیـهـوده بــپـراگـنـد بـر گـزاف
ز مـردم نـدارد کـسـی زان سـپـاسنبـپـسـندد آن مرد یزدان شـناس
مـیـانـه گـزیـنـی بــمـانـی بـه جـایخـردمـنـد خـوانـنـد و پـاکـیزه رای
کـزین بـگـذری پـنـج رایـسـت پـیشکـجـا تـازه گـردد تـرا دین وکـیـش
تــن آســانــی و شــادی افــزایـدتکـه بــا شــهـد او زهـر نـگـزایـدت
یـکــی آنــک از بــخــشــش دادگــربـه آز و بـه کـوشـش نیابـی گـذر
تـوانگر شود هرک خـرسـند گشـتگـل نـوبـهـارش بـرومـنـد گـشـت
دگـــر بــــشـــکـــنـــی گـــردن آز رانـگــویـی بــه پــیـش زنــان راز را
سـه دگـیر نـنـازی بـه نـنـگ و نـبـردکــه نـنـگ ونـبــرد آورد رنـج و درد
چـــهــارم کــه دل دور داری ز غـــمز نـــــا آمـــــده دل نـــــداری دژم
نه پیچی به کاری که کار تو نیستنتـازی بـدان کو شکار تـو نیسـت
هــمــه گـــوش داریــد پـــنــد مـــراســخــن گـفـتــن سـودمـنـد مـرا
بــود بــر دل هـرکــســی ارجــمـنـدکــه یـابــنـد ازو ایـمـنـی از گـزنـد
زمــانــی مــیـاســای ز آمــوخــتــناگر جـان همی خواهی افروختـن
چـو فـرزنـد بـاشـد بـه فـرهـنـگ دارزمــانــه ز بـــازی بــرو تــنــگ دار
هــمــه یــاد داریــد گـــفـــتـــار مـــاکـشـیـدن بــدیـن کـار تـیـمـار مـا
هرآن کس که بـا داد و روشـن دلیداز آمـیـزش یـکــدگـر مـگـســلـیـد
دل آرام داریـــد بــــر چــــار چـــیـــزکزو خـوبـی و سـودمندیسـت نیز
یـکـی بــیـم و آزرم و شــرم خــدایکـه بــاشـد تـرا یـاور و رهـنـمـای
دگـــر داد دادن تــــن خــــویـــش رانـگـه داشـتــن دامـن خــویـش را
بـــه فــرمــان یــزدان دل آراســتــنمرا چون تـن خویشتـن خواستـن
سـه دیگـر کـه پـیدا کـنی راسـتـیبــدور افـگـنـی کـژی و کـاسـتـی
چــهــارم کــه از رای شــاه جــهـاننـپــیـچــی دلـت آشـکـار و نـهـان
ورا چون تن خویش خواهی بـه مهربـه فـرمـان او تـازه گـردد سـپـهـر
دلـت بـسـتـه داری بـه پـیمـان اویروان را نـپــیـچــی ز فــرمـان اوی
بـرو مهر داری چـو بـر جـان خـویشچـو بـا داد بـینی نگهبـان خـویش
غم پـادشـاهی جـهانجـوی راسـتز گیتی فزونی سگالد نه کاست
گـــر از کـــارداران وز لـــشـــکـــرشبـداند که رنجـسـت بـر کشـورش
نـیـازد بـه داد او جـهـانـدار نـیـسـتبـرو تـاج شـاهی سـزاوار نیسـت
سـیه کـرد مـنـشـور شـاهنـشـهیازان پــس نـبــاشــد ورا فــرهـی
چـنـان دان کـه بــیـدادگـر شـهـریـاربـــود شــیــر درنــده در مــرغــزار
همـان زیردسـتـی کـه فـرمان شـاهبـه رنج و بـه کـوشـش ندارد نگاه
بــود زنــدگــانــیــش بــا درد و رنــجنـگـردد کـهـن در سـرای سـپـنـج
اگــر مــهــتــری یــابــد و بــهــتــرینـیـابــد بــه زفــتــی و کــنـداوری
دل زیــردســـتـــان مــا شـــاد بـــادهـم از داد مـاگــیـتــی آبــاد بــاد



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.