ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



در ستایش صفوة الدین بانوی شروان شاه اخستان

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 18:54 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان خاقانی, شعر کهن
بـــانــوی تـــاجـــدار مــرا طـــوقـــدار کــردطـوق مـرا چــو تــاج فـلـک آشــکـار کـرد
چـون پـیـر روزه دار بــرم سـجـده، کـو مـراچـون طـفل شـیر خـوار عـرب طـوقدارکرد
تــا لـاجـرم زبــان مـن از چـاشـنـی شـکـرچـون کـام روزه دار و لب شـیر خـوار کـرد
بـودم بـه طـبـع سـنقـر حـلقه بـه گوش اواکـنون ز شـکـر گـوش مـرا گـوشـوار کـرد
هـنـگـام آنـکـه خـلـعـه دهـد بــاغ را بــهـارآن گـنـج زر فـشـان خـزان اخــتــیـار کـرد
از زر کـش و مـمـزج و اطـلـس لـبـاس مـنچـون خـیـمـه خـزان و شـراع بــهـار کـرد
زربـــفــت روز را فــلــک از اطـــلــس هــواخـواهد بـر این ممـزج و زرکـش نثـار کـرد
کـرد آفـتــاب و صـبــح کـلـاه و لـبــاچــه امایـن زرکــش مــغــرق و آن زرنـگــار کــرد
و آنـگـه ز مـاه و زهـره کـلـاه و لـبــاچــه راهـم قـوقـه و هـم انـگـلـه شــاهـوار کـرد
از جــنـس کــارگــاه نـشــابــور و کــار رومبــر مـن خـراج روم و نـشـابـور خـوار کـرد
بـر اسـب بــخـت کـرد سـوارم بـه تـازگـیتــا خـلـعـتـم مـمـزج اسـب و سـوار کـرد
از رزمه رزمه اطلس و کیسـه کیسه سیمدسـت سـمن سـتـان و بـرم لاله زار کرد
چــون آفــتــاب زرد و شــفــق خــانـه مــرااز زرد و سـرخ زرکـش اطـلـس نـگـار کـرد
تا خجلتم بـسان شفق سرخ روی ساختشـکـرم چـو آفـتـاب زبـان صـد هـزار کـرد
در روزه بــودم از سـخـن و جـامـه دو عـیـدبـر مـن فـکـنـد و عـهـد مـرا عـیـدوار کـرد
دیدم دو عـید و روزه گشـادم بـه اب شـکرهـر کــو دو عــیـد دیـد ز روزه کــنـار کــرد
هر دم بـه آب شـکـر وضـو تـازه مـی کـنـمتــا فــرض شــکــر او بــتــوانـم گـزار کـرد
درگـاه اوسـت قـبـلـه و من در نمـاز شـکـرتـکـبـیر بـسـتـه ام که دلم حـق گزار کرد
چون چرخ در رکوع و چو مهتـاب در سجـودبــردم نــمــاز آنــکــه مــرا زیــر بــار کــرد
اصل و تـبـارش از عرب اسـت و کیان ملکبـا من کرم بـه نسـبـت اصـل و تـبـار کرد
انعامش از تـبـار گذشته است و چون توانذرات آفـــتـــاب فـــلــک را شـــمــار کــرد
اقــبــال صــفــوة الــدیــن بــانــوی روزگــارنــاســـاز روزگـــار مــرا ســـازگـــار کـــرد
خـلـقـنـد شـرم سـار ز فـریاد مـن کـه مـنفـریاد می کـنم کـه مـرا شـرم سـار کـرد
غــرقــم بــه بــحــر مـنـت و آواز الــغــریـقچـندان زدم که حـلقـه حـلقـم فـکـار کرد
از بس که گفتم ای ملکه بس بس از کرمجــمـع مـلـائکـه در گـوش اســتــوار کـرد
خــاقــانــی اســت بــر در او زیـنــهــاریـیویـن زیـنـهـاری از کــرمـش زیـنـهـار کــرد
گـر بـر درش درخـتـک دانا شـدم چـه بـاککــاقــبــال او درخــت کــدو را چــنـار کـرد
بـلقیس بـانوان و سـلیمان شه اخـسـتـانمن هدهدی که عقل بـه من افتـخار کرد
هدهد کنون که خـلعت بـلقیس عهد یافتبـخـتـش بـه خـلـعـت مـلـک امیدوار کـرد
تـا بـشنود جـهان که فلان مرغ را بـه وقتبـلقیس خـرقه دار و سـلیمان شـعار کرد
این بـین بـی من از قـلـم من فـتـاد از آنکنتوان عطای شه بـه ستم خواستـار کرد
زیـرا بـه خـاک و خـاره دهـد خـرقـه آفـتـابهـرک آفـتــاب دیـد چـنـیـن اعـتـبــار کـرد
بــیـنـی بــه آفـتـاب کـه بــرتـافـت بــامـدادبــر خــاک ره نـســج زرانــدوده بــار کــرد
چــه ســود ز آفــتــاب گــریــبــان ســرو راکــو زر و لـعــل در بــن دامـان نـثــار کــرد
شـاه جـهانیان عـلی آسـا کـه ذو الجـلـالاز گــوهـر زبــان مـنـش ذوالـفــقــار کــرد
زنـگـار خـورده جــنـگ کـنـد ذوالـفـقـار مـنکـاخــر بــه ذوالـفــقــار تــوان کـارزار کـرد
شـاه سـخــن مـنـم شـعـرا دزد گـنـج مـنبــــس دزد ســـر زده را تـــارومـــار کـــرد
از نام من شـدند بـه آواز و طـرفـه نیسـتصبـحـی که دزد سر زده را تـار و مار کرد
نی نی اگـرچـه معـجـزه دارم چـو عـاجـزمبــخــت نـهـفـتــه را نـتــوان آشـکـار کـرد
امــیــد آبـــروی نــدارم بـــه لــطــف شــاهکامسـال کمتـر است قبـولی که پـار کرد
مویی شدم که موی شکافم بـه تـیر نطقکآســیـب طــالـعـم هـدف اضــطـرار کـرد
گـوئی حـریر سـرخ مـلـخ را ز اشـک خـونبــیـم ســیـاه پــوشـی دیـدار ســار کـرد
می گفتم از سخن زر و زوری بـه کف کنمامـــیـــد زر و زور مـــرا خـــوار و زار کـــرد
ماری بـه کـف مرا دو زبـان اسـت این قـلمدسـتـم معزمی شـده کافسـون مار کرد
نی پاره ای بـه دست و سواری کنم بـر اوچون طفل کو بر اسب کدوئین سوار کرد
کس نی سوار دید که بـا شه مصاف داد؟وز نـی سـتـور دید کـه در ره غـبـار کـرد؟
مانم بـه کودکی که ز نارنج کفـه سـاخـتپــنــداشــت کــو تــرازوی زر عــیـار کــرد
بـخـت رمـیـده را نـتـوان یـافـت چـون تـوانز آن تــار کآفــتــاب تــنـد پــود و تــار کـرد
خـود هیچ کرم یبـد شنید است هیچ کسکو تـار بـسـت و تـخـم نهاد و حـصـار کرد
یا هـیچ عـنـکـبـوت سـطـرلـاب کـس بـدیدکآب دهـن تــنـیـد و بــدو بــنـد غــار کـرد
آنم که بـا دو کعبـه مرا حـق خدمت استآری بـر این دو کعبـه تـوان جـان نثـار کرد
این کـعـبـه نور ایزد و آن سـنـگ خـاره بـودآن کـعــبــه پــور آزر و ایـن کــردگـار کــرد
این کعبـه در سرادق شروان سریر داشتو آن کـعـبــه در حـدیـقـه مـکـه قـرار کـرد
این کعبـه در عجـم عجـمش سرگزیت دادو آن کعبـه در عرب عربـش سبـز ازار کرد
این کـعـبـه را خـدای ظـفـر در یمـین نـهـادو آن کعـبـه را خـلیل حـجـر در یسـار کرد
آن کعـبـه ناف عـالم و از طـیب سـاحـتـشآفــاق وصــف نـافــه مـشــک تــتــار کـرد
این کـعـبـه شـاه اعـظـم و ایزد ز قـدرتـشبــر نـو عـروس فـتــح شـه کـام کـار کـرد
آن کــعــبــه را کــبـــوتــر پــرنــده در حــرمکــاخــر ز بــام کـعــبــه نـیـارد گـذار کــرد
این کعبـه را بـه جـای کبـوتـر همای بـختکــانــدر حــرم مــجــاورت ایـن دیـار کــرد
شـش حـج تـمام بـر در این کعبـه کرده امکـایزد بـه حـج و کـعـبـه مرا بـخـتـیار کـرد
امسـال قـصـد خـدمت آن کـعـبـه می کنمکـــایــن آرزو دلــم گــرو انــتـــظـــار کــرد
بـانوی شـرق و غرب مگر رخـصه خـواهدمکـامید این حـدیث دو گـوشـم چـهار کـرد



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.