ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



در موعظه و نصیحت و تخلص به ستایش بهاء الدین سعد بن احمد

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 19:03 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان خاقانی, شعر کهن
از آن قـــبـــل کــه ســـر عـــالــم بـــقـــا دارمبــدیـن ســرای فــنــا ســر فــرو نــمــی آرم
نشـاط مـن همه زی آشـیان نه فـلـک اسـتاگـرچــه در قــفــس پــنـج حــس گـرفــتــارم
نـه آن کـسـم کـه درین دام گـاه دیو و سـتـورچـو عـقـل مـخـتـصـران تـخـم کـاهلـی کـارم
بـه کـاه بـرگی بـرگ جـهان نخـواهم جـسـتچـنان که نیست بـه یک جـو جـهان خریدارم
دلا جهان همه باد است و خلق خاک پرستنـه آتــشـم کـه فـروزی بــه بــاد رخــســارم
طــمــع مــدار کــه از بــهــر طــعــمــه ارکــانعـنـان جـان و خـرد را بــه حـرص بــسـپــارم
مــبــاد کــز پــی خــشــنـودی چــهـار رئیـسدو پــــادشــــا را در مـــلـــک دل بــــیـــازارم
شــد آنـکـه بــســت فــروغ غــرور و آتــش آزمـــیــان دیــده هـــمـــت خـــیــال پـــنـــدارم
از آن خـیـال مـن امـروز خــلـوتــی جــسـتــموز آن فــروغ مــن اکــنــون فــراغــتـــی دارم
بـسـا کـه از پـی جـسـت جـهان چـون پـرگـارچــو دایـره هـمـه تــن گــشــتــه بــود زنـارم
کـنـون نـگـر کـه ازیـان مـنـزل نـبــهـره فــریـببــه رسـم طـالـع خـود واپـس اسـت رفـتـارم
اگــرچـــه زیــن فــلــک آب رنــگ آتـــش بـــارچـو بـاد و خـاک سـبـک سـایـه و گـران بـارم
چــو بــاد از در هـر کـس نـخــوانـده درنـشـومچـو خـاک هـم خـود را بـی خـطـر بــنـگـذارم
نـیـم چــو آب کــه بــا هـر کــســی درآمـیـزمنـیـم چـو ابـر کـه بـر هـر خـسـی گـهـر بـارم
چـو طـوطـی ارچـه همه مـنطـقـم نه غـمـازمچــو تــیـغ گـرچـه هـمـه گـوهـرم نـه غـدارم
نـــیـــاز گـــر بــــدرد پــــیـــکـــر مـــرا از هـــمنــبـــیــنــی از پـــی کـــار نــیــاز پـــیــکـــارم
چـو زر نخـواهم خـود را اسیر دسـت خـسـانز حـرص آنـکـه بـه زر هـمـچـو زر شـود کـارم
چــو آب درنـشـوم بــهـر نـان بــه هـر گـوشـهاز آن چـو شمع همه ساله خویشتـن خوارم
هـزار شــکـر کـنـم فــیـض و فــضــل یـزدان راکـــه داد دانــش و دیــن گـــر نــداد دیــنــارم
ز خـلـق گـوشـه گـرفـتـم کـه تـا همی سـایدکــلــاه گــوشـــه هــمــت بـــه چـــرخ دوارم
بــه طــبــع آهــن بــیــنــم صــفــات مــردم رااز آن گــریــزان از هــر کـــســـی پـــری وارم
بــدانـکـه چـون الـف وصـل بــاشـم از خـواریکــه نــام نــبــود و بــیـنــنــد خــلــق دیـدارم
اگــر بــدانــی ســیــمــرغ را هــمــی مــانــمکـه مـن نـهـانـم و پـیـداسـت نـام و اخـبــارم
بـدان کـه نیسـت کـفـم چـون دهان گل پـر زربه دست طعنه چرا که هر خسی نهد خارم
مـگـر نـدانـد کـز عـقـد عـقـل و جــوهـر جــانپــر اســت گـردن اعـمـال و دســت اسـرارم
ازیـن زبــان درافـشــان چــو دفـتــر اعــشــیمــرصــع اســت بــه گــوهـر هـزار طــومــارم
نـه مــرد لــافــم خــاقــانـی ســخــن بــافــمکــه روح قــدس تــنـد تــار و پــود اشــعــارم
ز کـس بـه دهر خـجـل نیسـتـم بـحـمد الـلـهمـــگـــر ز ایـــزد و اســـتـــاد صـــدر احـــرارم
بــه شـکـر ایـزد و اسـتــاد در مـقـام سـجــودنهاده سـر بـه زمین همچـو کـلـک و پـرگـارم
بـه شکر صدر زمان هر زمان بـه بـحـر سخـنصــدف مــثــال دهــان را بــه در بــیــنــبــارم
عـیـار شــعـر مـن اکـنـون عـیـان تــوانـد شــدکـه رای روشــن آن مـهـتــر اســت مـعـیـارم
کــلــیــم طــور مــکــارم اجــل بــهــاء الــدیـنکـه مـدح اوسـت مـسـیـحـای جـان بـیمـارم
سـپـهر حـمـد و سـعـادات سـعـد دین احـمـدکـــه خـــاک درگـــهـــش افـــزود آب بـــازارم
مـلـک صــفــاتــی کـانـدر مـمـالـک شــرفـشسـپـهر گـفـت کـه من کـمـتـرین عـمـل دارم
پــیـام داد بــه درگــاهــش آفــتــاب کــه مــنتــو را غــلــامــم از آن بــر نـجــوم ســالــارم
نـگــر چــگــونـه نـگــهـداریـم ز نـحــس وبــالکـه در حــریـم جــلـالـت هـمـی بــه زنـهـارم
ســتــاره گــفــت مــنـم پــیـک عــزت از در اواز آن بـه مـشـرق و مغـرب همیشـه سـیارم
ایـا غــیـاث ضــعــیـفــان و غــیـث درویـشــانبــه بــاغ مـدح تــو بــر شـاخ مـعـرفـت بــارم
اگر چـه نام من اندر حـسـاب «الشعراست »ز مـدحــت تــو بــه «الــاالــذیـن » ســزاوارم
بـه پـیش فـیض تـو ز آن آمدم بـه اسـتـسـقـاکـه وارهـانـی ازیـن خـشـک سـال تــیـمـارم
صــورنــگــار حــدیــثــم ولــی هــر آن صــورتکــه جــان در آن نــتــوانــم نـمــود نـنــگــارم
کـدام عــلـم کـز آن عــقـل مـن نـیـافــت اثــربـــیـــازمـــای مـــرا تـــا بـــبـــیــنـــی آثـــارم
بـدین قصـیده که یکسـر غـرائب و غرر اسـتسـزد کـه خـوانی صـد چـون لبـید و بـشـارم
بــمـان بــه دولـت جـاویـد تــا بــه حـرمـت تـوزمـــانـــه زی حـــرم خـــرمـــی دهــد بـــارم



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.