ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



در حکمت و پند

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 19:17 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان خاقانی, شعر کهن
خــاقـانـیـا بــه جــاه مـشــو غــره غـمـروارگر خود به جاه بهمن و جمشیدی از قضا
کاندر جهان چو بـهمن و جمشید صد هزارزادنـد و مـرد و کـار جـهـان هـم بـر آن نـوا
رفت آنچه رفت و روی زمین همچـنان نژندبـود آنچه بود و پشت فلک همچنان دو تا
نــه در نــبـــات ایــن بــدلــی آمــد از قــدرنـه در نـجــوم آن خــلــلـی آمـد از قــضــا
مـا و تـو بـگـذریم و پـس از ما بـسـی بـوددور فــلـک بــه کــار و قــرار زمـیـن بــجــا
و آخــر بــه نـفـخ صــور کـنـد قـهـر کـردگـاربـند فـلـک گـسـسـتـه و جـرم زمـین هبـا
***
ای در بـــرگــزیــده کــه غــواص کــرده ایدر بــحــر فـکـر خــاطــر دردانـه ســنـج را
آن گـنـج سـر بـه مـهر کـه خـاقـانیش نهادذهـن تـو بــرگـشـاد طـلـسـمـات گـنـج را
در حـیـرتـم ز مـهـره فـکـرت کـه چـون بـودپـنجـی گـرفـتـه از دو طـرف نقـش پـنج را
***
چـون شـاه بــازگـشـت ز ابــخـاز روز عـیـدفـرمـود چـاشـتـگـه گـذری بـر کـلـیـسـیـا
من بـانگ بـرکشـیدم و گفـتـم که ای دریغاسـلـامـیان بـه کـعـبـه و مـا در کـلـیسـیا
***
خاقانی ار به بـاره کشد دست بـدتر استاز ابـرهه کـه پـیل کـشـد جـنگ کـعـبـه را
دیـگــر لــب بــتــان نـزنـد بــوســه تــا زیـدایـن نـذر کـرد و رای زد آهـنـگ کـعـبــه را
سوگند می خورد که نبـوسد مگر دو جاییـا مـصـحـف مـعـظـم یا سـنـگ کـعـبـه را
***
نـــظــــاره کــــنـــان بــــه روی خــــوبــــتچـــــون درنــــگـــــرنــــد از کـــــران هــــا
در روی تـــو روی خـــویـــش بــــیـــنـــنـــدایـــن اســــت تــــفـــاوت نـــشـــان هـــا
***
خـواجـه یـک هـفـتــه اضـطـرابــی داشـتدو شـــــش افـــــتــــــاد چــــــرخ ازرق را
رفــــت و رنــــگ زمــــانــــه پــــیـــش آوردتــــا کــــشــــد خــــواجــــه مـــزبــــق را
زیــبـــقــی را بـــه رنــگ بـــایــد کــشـــتکـــه بـــه حـــنـــا کـــشـــنــد زیــبـــق را
***
گـفـتـی از شـاهـان تــو را دل فـارغ اسـتدل ز شـــاهــان فـــارغ اســـت آری مــرا
والـــی ری کـــز خــــراســـان رفـــتــــنـــممـــنــع کـــرد آن، نــیــســـت آزاری مـــرا
گر شدن ز آن سو کسی را رخـصه نیسترخــصــه بــایـســتــی شــدن بــاری مـرا
مــن بــه پــیــران خــراســان مــی شــومنــیــســـت بـــا مـــیــران او کـــاری مـــرا
***
مــن بـــه ری عــزم خــراســان داشــتـــمز آن کـــه جـــان بـــود آرزومــنــدش مـــرا
والـــی ری بـــنـــد بـــر عـــزمـــم نـــهـــادنــیــک دامــن گــیــر شــد بــنــدش مــرا
از یــمــیـن الــدیـن شــکــایــت کــردمــیلـــیــک شـــرم آمـــد ز فـــرزنــدش مـــرا
بـــس فــســـادی کــافــت اخـــیــار شـــدار ضــــمــــیـــر روح مــــانـــنـــدش مــــرا
***
ای در آبــــدار تـــوانـــی ز پــــیـــچ و خـــمدر آب شـــد ز شــرمــم صــد راه زیــر آب
تـو چون کتـان کاهی و من چون کتـان کاهدل گــاه زیــر آتـــش و تـــن گــاه زیــر آب
حال من و تو از تو و من دور نیست از آنکتــو آب زیــر کــاهــی و مــن کــاه زیـر آب
***
بـــشـــنــو ای پـــیــر پـــنـــد خـــاقـــانــیخــاک تــوسـت ایـن جــوان عـلـم طـلـب
جـان عـلـم اسـت فـقـر و عـلم تـن اسـتعـلـم جــان جــوی و جــان عـلـم طــلـب
***
بـــــه خـــــدائی کــــه در ره عـــــدلــــشبــــنـــدگـــان را هـــزار آفـــت هـــاســـت
کـــه مـــرا بــــی لـــقــــای خــــدمـــت اوزنــدگــانــی کــثـــیــف و نــازیــبـــاســت
کـــه بـــه دل پـــیــش خـــدمـــتـــم دایــمگـرچــه انـدر مـیـان مـســافـت هـاســت



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.