ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ٣٣٣: وقت صبوح آن زمان که ماه برآمد

RSS
تغییر یافته در 2011/08/11 21:49 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان خواجوی کرمانی, شعر کهن
وقت صـبـوح آن زمان که ماه بـرآمدشـاه من از طـرف بـارگـاه بـرآمد
کاکل عنبر شکن ز چهره برافشاندروز سـپـید از شب سـیاه بـرآمد
از در خـرگـه بـرآمد آن مه و گـفـتـمیوسـف کنعـان مگر ز چـاه بـرآمد
پـرده ز رخ بـرفکند و زهره فـروشـدطرف کله برشکست وماه برآمد
سـرو نـدیدم کـه در قـبـا بـخـرامـیدمه نشـنیدم کـه بـا کـلـاه بـرآمد
بسکه ببـارید آب حسرتم از چشمگـرد سـرا پـرده اش گـیاه بـرآمد
شاه پـریچهرگان چـوطره بـرافشاندفـتـنه بـیکـبـاره از سـپـاه بـرآمـد
هر دم از آن عـنبـرین کـمـند دلـاویزنـالــه دلـهـای داد خــواه بــرآمـد
آه که شمع دلم بـمرد چـو خـواجـواز من دلخستـه بـسکه آه بـرآمد



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.