ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



رباعیات

RSS
تغییر یافته در 2011/08/18 13:40 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان رودکی سمرقندی, شعر کهن
. . . ایــن مـــصـــرع ســـاقـــط شـــده . . .هــــر روز بــــر آســــمــــانــــت بـــــاد امــــروا
***
در رهــگــذر بــاد چــراغــی کــه تــراســتتــرسـم کـه: بــمـیـرد از فـراغـی کـه تـراسـت
بــوی جــگــر ســوخــتــه عــالـم بــگـرفــتگـر نـشـنـیـدی، زهـی دمـاغـی کـه تـراسـت!
***
بــا آن کـه دلـم از غـم هـجــرت خـونـسـتشــادی بـــه غــم تـــوام ز غــم افــزونــســت
انـدیـشـه کـنـم هـر شــب و گـویـم: یـا ربهجـرانـش چـنـینـسـت، وصـالـش چـونـسـت؟
***
جــایـی کــه گــذرگــاه دل مــحــزونــســتآن جـــا دو هــزار نــیــزه بـــالـــا خـــونــســـت
لـیـلـی صـفـتــان ز حــال مـا بــی خـبــرنـدمـجــنـون دانـد کـه حـال مـجـنـون چـونـسـت؟
***
دل خـسـتـه و بـسـتـه مسلسل موییستخـون گـشـتــه و کـشـتـه بــت هـنـدویـیـسـت
ســودی نــدهــد نــصــیــحـــت، ای واعــظای خــانـه خــراب طـرفـه یـک پــهـلـویـیـســت
***
تــقـدیـر، کـه بــر کـشـتــنـت آزرم نـداشـتبــر حــســن و جــوانــیـت دل نــرم نــداشــت
انـدر عـجـبــم زجـان سـتـان کـز چـو تـویـیجـان بــسـتــد و از جـمـال تــو شـرم نـداشـت
***
چشمم ز غمت، به هر عقیقی که بسفتبـــر چـــهــره هــزار گــل ز رازم بـــشــکــفــت
رازی، که دلم ز جـان همی داشـت نهفـتاشــکــم بــه زبــان حــال بــا خــلـق بــگـفــت
***
بــنـلـاد تــو شـد تــربــیـت خـواجـه و لـیـکبــنـلـاد تــو سـسـت هـمـچــو بــنـیـاد تــو بــاد
بـی روی تـو خـورشـیـد جـهـان سـوز مـبـادهــم بـــی تـــو چـــراغ عــالــم افــروز مــبـــاد
بــا وصـل تـو کـس چـو مـن بـد آمـوز مـبــادروزی کـــه تـــرا نـــبــــیـــنـــم آن روز مـــبــــاد
***
زلــفـــش بـــکـــشـــی شـــب دراز انــدازدور بــــگـــشـــایـــی چـــنـــگـــل بــــاز انـــدازد
ور پــیـچ و خـمـش ز یـک دگـر بــگـشـایـنـددامــــن دامــــن مــــشـــــک طـــــراز انــــدازد
***
چــون روز عــلــم زنــد بـــه نــامــت مــانــدچـون یـک شـبــه شـد مـاه بــه جـامـت مـانـد
تــقــدیــر بـــه عــزم تــیــز گــامــت مــانــدروزی بــــه عــــطــــا دادن عــــامـــت مـــانـــد
***
جــز حــادثــه هـرگـز طــلـبــم کـس نـکـنـدیـک پــرســش گــرم جــز تــبــم کــس نـکــنـد
ورجـان بـه لـب آیدم، بـه جـز مردم چـشـمیــک قـــطـــره آب بـــر لــبـــم کـــس نــکـــنــد
***
بـــفـــنــود تـــنــم بـــر درم و آب و زمـــیــندل بـــر خــرد و عــلــم بـــه دانــش بـــفــنــود
***
نــامــت شـــنــوم، دل ز فــرح زنــده شــودحـــال مــن از اقــبـــال تـــو فــرخــنــده شــود
وز غـیـر تــو هـر جـا سـخـن آیـد بــه مـیـانخــــاطـــر بــــه زار غـــم پــــراگـــنـــده شـــود
***
آمـد بــر مـن، کـه؟ یـار، کـی؟ وقـت سـحـرتـرسـنده ز کـه؟ ز خـصـم، خـصـمش کـه؟ پـدر
دادمـش دو بــوسـه، بــر کـجـا؟ بــر لـب تـرلب بـد؟ نه، چه بد؟ عقیق، چون بد؟ چو شکر
***
هان! تـشـنـه جـگـر، مـجـوی زین بـاغ ثـمـربـــیــدســـتـــانــیــســت ایــن ریــاض بـــدو در
بـیهوده همان، که بـاغـبـانت بـه قـفـاسـتچـون خـاک نـشـسـتــه گـیـر و چـون بــاد گـذر
***
چون کشتـه بـبـینی ام، دو لب گشتـه فرازاز جــان تــهـی ایـن قــالــب فــرســوده بــه آز
بــر بــالـیـنـم نـشــیـن و مـی گــوی بــنـاز:کـای مـن تـو بـکـشـتـه و پـشـیمـان شـده بـاز
***
در جــسـتــن آن نـگـار پــر کـیـنـه و جــنـگگــشــتــیـم ســراپــای جــهـان بــا دل تــنــگ
شــد دســت ز کــار و رفــت پـــا از رفــتــاراین بس که به سر زدم و آن بس که به سنگ
***
بـر عشـق تـوام، نه صبـر پـیداسـت، نه دلبـی روی تـوام، نـه عـقـل بـر جـاسـت، نـه دل
این غـم، که مراسـت کوه قافسـت، نه غماین دل، که تـراسـت، سنگ خـاراسـت، نه دل
***
واجـب نـبــود بــه کـس بــر، افـضـال و کـرمواجـــب بـــاشـــد هــر آیــنــه شـــکــر نــعـــم
تـــقــصــیــر نــکــرد خــواجــه در نــاواجــبمــن در واجــب چــگــونــه تــقــصــیــر کــنــم؟
***
یــوســـف رویــی، کــزو فــغــان کــرد دلــمچـــون دســـت زنــان مــصـــریــان کـــرد دلــم
ز آغــاز بــه بــوســه مــهــربــان کــرد دلــمامــــروز نـــشــــانـــه غــــمــــان کــــرد دلــــم
***
چـون جـشـه فشـانی، ای پـسـر، در کویمخـــاک قــدمــت چـــو مــشــک در دیــده زنــم
***
در پـیش خـود آن نـامـه چـو بـلـکـامـه نـهمپــرویـن ز ســرشــک دیـده بــر جــامــه نــهــم
بــر پـاسـخ تـو چـو دسـت بــر خـامـه نـهـمخــواهـم کــه: دل انــدر شــکــن نــامــه نـهـم
***
در مـنـزل غــم فــگــنـده مــفــرش مــایـیـموز آب دو چـــشـــم دل پـــر آتـــش مـــایــیـــم
عـالـم چـو سـتـم کـنـد سـتـمـکـش مـاییمدســـت خـــوش روزگـــار نــاخـــوش مــایــیــم
***
از گــیـســوی او نـســیـمــک مــشــک آیـدوز زلـــفـــک او نـــســـیـــمـــک نـــســـتـــرون
***
در عشق، چـو رودکی، شدم سـیر از جـاناز گــریــه خـــونــیــن مــژه ام شــد مــرجـــان
الــقــصــه کــه: از بـــیــم عــذاب هــجــراندر آتـــــش رشــــکــــم دگــــر از دوزخــــیــــان
***
دیـدار بــه دل فــروخــت، نـفــروخــت گـرانبـــوســه بــه روان فــروشــد و هــســت ارزان
آری، کـــه چـــو آن مـــاه بـــود بــــازرگـــاندیــدار بــه دل فــروشــد و بـــوســه بــه جــان
***
رویـت دریـای حــســن و لـعــلــت مـرجــانزلــفـــت عـــنــبـــر، صـــدف دهــن، در دنــدان
ابــرو کـشـتــی و چــیـن پــیـشــانـی مـوجگــرداب بــلـا غــبــغــب و چــشــمـت تــوفــان
***
ای از گـــل ســـرخ رنـــگ بـــربـــوده و بـــورنـــگ از پــــی رخ ربــــوده، بــــو از پـــی مـــو
گل رنگ شـود، چـو روی شـویی، همه جـومـشـکـین گـردد، چـو مـو فـشـانـی، همـه کـو
***
ای نـــالـــه پـــیــر خـــانــقـــاه از غـــم تـــووی گــریــه طـــفــل بـــی گــنــاه از غـــم تـــو
افــغــان خــروس صــبـــح گــاه از غــم تـــوآه از غــــــم تــــــو! هـــــزار آه ازغـــــم تــــــو!
***
چـرخ کـجـه بــاز، تــا نـهـان سـاخـت کـجـهبـــا نـــیــک و بـــد دایــره دربـــاخـــت کـــجـــه
هنگـامه شـب گذشـت و شـد قـصـه تـمامطــالـع بــه کــفــم یـکــی نـیـنـداخــت کــجــه
***
رخــــســــاره او پــــرده عـــشــــاق دریـــدبــــا آن کـــه نـــهـــفـــتــــه دارد انـــدر پــــرده
***
زلــفــت دیـدم، ســر از چــمـان پــیـچــیـدهونـــدر گـــل ســــرخ ارغـــوان پــــیـــچــــیـــده
در هـــر بــــنـــدی هـــزار دل در بــــنـــدشدر هــر پـــیــچـــی هــزار جـــان پـــیــچـــیــده
***
ای بــر تــو رســیـده بــهــر هــر یـک چــارهاز حـــال مـــن ضـــعـــیـــف جــــویـــی چــــاره
***
چـــون کـــار دلـــم ز زلـــف او مــانــد گـــرهبــــر هـــر رگ جـــان صـــد آرزو مـــانـــد گـــره
امـیـد ز گـریـه بــود، افـسـوس! افـسـوس!کــان هـم شــب وصــل در گــلــو مــانــد گــره
***
ای طــرفــه خــوبــان مـن، ای شــهـره ریلــب را بــه ســپــیـد رگ بــکــن پــاک از مــی
***
از کــعــبــه کــلــیـســیـا نـشــیـنـم کــردیآخــــر در کـــفــــر بــــی قــــریـــنـــم کــــردی
بـعـد از دو هـزار سـجـده بـر درگـه دوسـتای عــشــق، چــه بــیـگــانـه ز دیـنـم کــردی!
***
گـر بــر ســر نـفــس خــود امـیـری، مـردیبـــر کــور و کــر، ار نــکـــتـــه گــیــری، مــردی
مــــردی نـــبــــود فــــتــــاده را پــــای زدنگــر دســـت فـــتـــاده ای بـــگــیــری، مــردی
***
آن خــر پــدرت بــه دشــت خــاشــاک زدیمــــامــــات دف و دو رویــــه چـــــالـــــاک زدی
آن بـــر ســر گــورهــا تـــبـــارک خــوانــدیویــــن بـــــر در خــــان هــــا تــــبــــوراک زدی
***
دل ســــیـــر نـــگـــرددت ز بــــیـــدادگـــریچـــشــم آب نــگــرددت، چــو در مــن نــگــری
ایـن طـرفـه کـه: دوسـت تــر ز جـانـت دارمبـــا آن کــه ز صـــد هــزار دشـــمــن بـــتـــری
***
بـــا داده قـــنــاعـــت کــن و بـــا داد بـــزیدر بــــنـــد تــــکــــلـــف مـــشــــو، آزاد بــــزی
در بــه ز خـودی نـظـر مـکـن، غـصـه مـخـوردر کــم ز خـــودی نــظـــر کــن و شـــاد بـــزی
***
نـارفــتــه بــه شــاهـراه وصــلــت گــامــینــایــافــتـــه از حـــســن جـــمــالــت کــامــی
نــاگــاه شــنــیــدم ز فــلــک پــیــغــامــی:کـــز خـــم فـــراق نـــوش بــــادت جــــامـــی!



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.