ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ١٥٢: بیا که نوبت صلحست و دوستی و عنایت

RSS
تغییر یافته در 2011/08/15 16:31 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سعدی, شعر کهن
بـیا که نوبـت صلحـسـت و دوسـتـی و عنایتبـه شـرط آن کـه نـگـویـیـم از آن چـه رفـت حـکـایـت
بـر این یکی شده بـودم که گرد عشق نگردمقــضــای عــشــق درآمـد بــدوخــت چــشــم درایـت
ملـامـت من مسـکـین کـسـی کـند کـه نداندکه عشق تا به چه حدست و حسن تا به چه غایت
ز حرص من چه گشاید تو ره به خویشتنم دهکـه چـشـم سـعـی ضـعـیفـسـت بـی چـراغ هدایت
مرا بـه دست تـو خوشتـر هلاک جـان گرامیهـزار بــاره کــه رفــتــن بــه دیـگــری بــه حــمــایـت
جـنـایـتـی کـه بـکـردم اگـر درسـت بــبــاشـدفـراق روی تــو چــنـدیـن بــســســت حــد جــنـایـت
بـه هـیـچ روی نـشـایـد خـلـاف رای تـو کـردنکـــجـــا بـــرم گــلــه از دســـت پـــادشـــاه ولــایــت
بـه هیچ صـورتـی اندرنبـاشـد این همه معنیبــه هـیـچ ســورتــی انـدرنـبــاشــد ایـن هـمـه آیـت
کمال حـسـن وجـودت بـه وصـف راسـت نیایدمـگـر هـم آیـنـه گـویـد چــنـان کـه هـسـت حـکـایـت
مرا سـخـن بـه نهایت رسـید و فـکر بـه پـایانهـنـوز وصــف جــمــالــت نـمــی رســد بــه نـهـایـت
فـراقـنـامـه سـعـدی بــه هـیـچ گـوش نـیـامـدکــه دردی از ســخــنــانــش در او نــکــرد ســرایــت



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.