ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ٢٢٥: اینان مگر ز رحمت محض آفریده اند

RSS
تغییر یافته در 2011/08/15 16:36 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سعدی, شعر کهن
ایـنـان مـگـر ز رحــمـت مـحــض آفــریـده انـدکآرام جـــان و انــس دل و نــور دیــده انـــد
لـطـف آیـتـیسـت در حـق اینـان و کـبـر و نـازپـیـراهـنـی کـه بــر قـد ایـشـان بـریـده انـد
آیـد هـنــوزشــان ز لــب لــعــل بــوی شــیـرشـیرین لبـان نه شـیر که شـکـر مزیده اند
پـــنــدارم آهــوان تـــتـــارنــد مـــشـــک ریــزلـیـکـن بـه زیـر سـایـه طـوبـی چـریـده انـد
رضـوان مـگـر ســراچــه فـردوس بــرگـشــادکـاین حـوریان بـه سـاحـت دنیا خـزیده انـد
آب حـــیــات در لــب ایــنــان بـــه ظــن مــنکـز لـولـه های چـشـمـه کـوثـر مـکـیده اند
دسـت گـدا بــه سـیـب زنـخــدان ایـن گـروهنــادر رســد کــه مــیـوه اول رســیــده انــد
گــل بــرچــنــنــد روز بــه روز از درخــت گــلزین گـلـبـنـان هـنـوز مـگـر گـل نـچـیده انـد
عـذرسـت هنـدوی بـت سـنگـین پـرسـت رابـیـچـارگـان مـگـر بـت سـیمـین نـدیـده انـد
این لطـف بـین کـه بـا گل آدم سـرشـتـه اندویـن روح بــیـن کـه در تــن آدم دمـیـده انـد
آن نقطه های خـال چـه شـاهد نشـانده اندوین خـط های سبـز چـه موزون کشیده اند
بــر اســتــوای قــامـتــشــان گـویـی ابــروانبـالـای سـرو راسـت هـلـالـی خـمـیده انـد
بــا قــامــت بــلــنــد صــنــوبــرخــرامــشــانسـرو بـلند و کـاج بـه شـوخـی چـمیده اند
سحرست چشم و زلف و بـناگوششان دریغکاین مؤمنان بـه سـحـر چـنین بـگرویده اند
ز ایـشـان تـوان بـه خـون جـگـر یـافـتـن مـرادکـز کـودکـی بــه خـون جـگـر پــروریـده انـد
دامـن کـشــان حــســن دلـاویـز را چــه غـمکآشـفـتــگـان عـشـق گـریـبــان دریـده انـد
در بـاغ حسن خوشتر از اینان درخت نیستمـرغـان دل بــدیـن هـوس از بـر پـریـده انـد
بــا چــابــکـان دلـبــر و شــوخــان دلـفــریـببــســیــار درفــتــاده و انــدک رهــیـده انــد
هرگـز جـماعـتـی کـه شـنیدند سـر عـشـقنـشـنیده ام کـه بـاز نـصـیحـت شـنیده انـد
زنـهـار اگــر بــه دانـه خــالــی نــظــر کــنـیسـاکـن کـه دام زلـف بـر آن گـسـتـریده اند
گر شاهدان نه دنیی و دین می برند و عقلپـس زاهـدان بـرای چـه خـلـوت گـزیده انـد
نـادر گــرفــت دامــن ســودای وصــلــشــاندسـتـی که عاقبـت نه بـه دندان گزیده اند
بـر خـاک ره نشـسـتـن سـعدی عجـب مدارمردان چه جای خاک که بر خون طپیده اند



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.