ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ٣٢٤: هر که نامهربان بود یارش

RSS
تغییر یافته در 2011/08/15 16:42 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سعدی, شعر کهن
هـر کـه نـامـهـربــان بــود یـارشواجــبـــســت احــتــمــال آزارش
طــاقــت رفــتــنـم نـمــی مــانـدچـون نظـر می کنم بـه رفـتـارش
وز سخن گفتـنش چـنان مستـمکــه نــدانــم جــواب گــفــتــارش
کـشـتـه تـیر عـشـق زنـده کـنـدگـر بــه ســر بــگـذرد دگـربــارش
هر چه زان تـلختـر بـخواهد گفتگــو بــگــو از لــب شــکــربــارش
عشق پوشیده بود و صبـر نماندپـــرده بـــرداشــتــم ز اســرارش
وه که گر من به خدمتش برسمخود چه خدمت کنم به مقدارش
بــیـم دیـوانــگــیـســت مــردم راز آمـــدن رفـــتــــن پــــری وارش
کـاش بـیرون نـیامـدی سـلـطـانتـــا نـــدیـــدی گـــدای بـــازارش
ســعـدیـا روی دوســت نـادیـدنبــه کــه دیـدن مــیـان اغــیـارش



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.