ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ٤٧٤: نشان بخت بلندست و طالع میمون

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 00:52 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سعدی, شعر کهن
نـشـان بـخـت بـلـنـدسـت و طـالـع مـیـمـونعـلـی الـصـبـاح نـظـر بـر جـمـال روزافـزون
علی الخصوص کسی را که طبـع موزونستچــگـونـه دوســت نـدارد شـمـایـل مـوزون
گـــر آبـــروی بـــریــزد مــیــان انــجـــمــنــتبه دست دوست حلالست اگر بریزد خون
مثال عاشق و معشوق شمع و پروانه ستســر هــلــاک نــداری مــگــرد پــیـرامــون
بـسـوخـت مجـنون در عـشـق صـورت لـیلیعجـب که لیلی را دل نسوخت بـر مجنون
چـگـونه وصـف جـمـالـش کـنم کـه حـیران رامـجـال نـطـق نـبـاشـد کـه بـازگـوید چـون
همین تـغـیر بـیرون دلیل عـشـق بـسـسـتکـه در حـدیث نمی گنجـد اشـتـیاق درون
اگر کسـی نفسی از زمان صحـبـت دوسـتبه ملک روی زمین می دهد زهی مغبـون
سـخـن دراز کشـیدیم و همچـنان بـاقیسـتحـدیـث دلـبــر فـتــان و عـاشـق مـفـتــون
جفای عشق تـو چندان که می بـرد سعدیخـیال وصـل تـو از سـر نـمـی کـنـد بـیرون



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.