ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



حکایت در معنی نظر مردان در خود به حقارت

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 13:49 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سعدی, شعر کهن
جــوانـی خــردمـنـد پــاکــیـزه بــومز دریــا بـــرآمـــد بـــه در بـــنـــد روم
در او فـضـل دیـدنـد و فـقـر و تـمـیزنـهـادنـد رخـتــش بــه جـایـی عـزیـز
مـه عـابــدان گـفـت روزی بــه مـردکه خـاشاک مسجـد بـیفشان و گرد
همان کاین سخن مرد رهرو شنیدبـرون رفت و بـازش نشان کس ندید
بــر آن حـمـل کـردنـد یـاران و پــیـرکــه پــروای خــدمـت نـدارد فــقــیـر
دگـر روز خــادم گـرفــتــش بــه راهکـه نـاخــوب کــردی بــه رأی تــبــاه
نـدانسـتـی ای کـودک خـودپـسـندکه مردان ز خدمت بـه جـایی رسند
گرستـن گرفت از سر صدق و سوزکــه ای یــار جـــان پـــرور دلــفـــروز
نه گرد اندر آن بـقعه دیدم نه خـاکمـن آلــوده بــودم در آن جــای پــاک
گــرفــتــم قــدم لـاجــرم بــاز پــسکه پاکیزه به مسجد از خاک و خس
طـریقت جـز این نیسـت درویش راکــه افــگــنـده دارد تــن خــویـش را
بــلــنــدیـت بــایـد تــواضــع گــزیـنکـه آن بـام را نیسـت سـلم جـز این



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.