ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



بسم الله الرحمن الرحیم

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 22:00 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سعدی, شعر کهن
منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو میرود ممد حیاتست و چون برمیاید مفرح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجودست و بر هر نعمتی شکری واجب
از دســـــــت و زبـــــــان کـــــــه بـــــــرآیــــــدکـــــز عــــــهـــــده شــــــکـــــرش بــــــدرآیـــــد
اعملوا آل داود شکرا و قلیل من عبادی الشکور
بــنـده هـمـان بــه کــه ز تــقــصــیـر خــویـشعــــــــــذر بـــــــــــدرگــــــــــاه خــــــــــدای آورد
ور نــــــه ســـــــزاوار خـــــــداونـــــــدیــــــشکـــــس نــــتـــــوانــــد کـــــه بـــــه جـــــای آورد
باران رحمت بیحسابش همه را رسیده و خوان نعمت بیدریغش همه جا کشیده. پرده ناموس بندگان بگناه فاحش ندرد و وظیفه روزی بخطای منکر نبرد
ای کــــریـــمـــی کـــه از خــــزانـــه غــــیـــبگــــبــــر و تــــرســــا وظــــیـــفــــه خــــور داری
دوســــتــــان را کـــجــــا کـــنـــی مـــحــــرومتــــو کــــه بــــا دشــــمـــن ایـــن نـــظــــر داری
فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردین بگسترد و دایه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات را در مهد زمین بپرورد و درختانرا بخلعت نوروزی قبای سبزورق در برگرفته و اطفال شاخرا بقدوم موسم ربیع کلاه شکوفه بر سر نهاده و عصاره نایی بقدرت او شهد فایق شده و تخم خرمایی بتربیتش نخل باسق گشته
ابـر و بـاد و مـه و خـورشـید و فـلـک در کـارنـدتــا تــو نـانـی بــکـف آری و بــغــفــلـت نـخــوری
هـمـه از بـهـر تـو سـرگـشـتـه و فـرمـان بـردارشــرط انـصـاف نـبــاشــد کـه تــو فـرمـان نـبــری
در خبر است از سرور کائنات و مفخر موجودات و رحمت عالمیان و صفوت آدمیان و تتمه دور زمان محمد مصطفی صلی الله علیه و سلم
شــــفــــیــــع مــــطــــاع نــــبــــی کــــریـــمقـــســـیـــم جـــســـیــم نـــســـیــم و ســـیــم
چه غم دیوار امت را که دارد چون تو پشتیبانچه باک از موج بحر آن را که باشد نوح کشتیبان
بـلغ العـلی بـکـماله کـشـف الدجـی بـجـمالهحــسـنـت جــمـیـع خـصـالـه صـلـوا عـلـیـه و آلـه
هرگاه که یکی از بندگان گنه کار پریشان روزگار دست انابت بامید اجابت بدرگاه حق جل و علا بردارد ایزد تعالی در وی نظر نکند بازش بخواند باز اعراض کند
دیگربارش بتضرع و زاری بخواند حق سبحانه و تعالی فرماید یا ملائکتی قد استحییت من عبدی و لیس له رب غیری فقد غفرت له دعوتش اجابت کردم و حاجتش برآوردم که از بسیاری دعا و زاری بنده همی شرم دارم
کــــرم بــــیـــن و لــــطــــف خــــداونـــدگــــارگـــنــه بـــنــده کـــردســـت و او شـــرمـــســـار
عاکفان کعبه جلالش بتقصیر عبادت معترف که ماعبدناک حق عبادتک و واصفان حلیه جمالش بتحیر منسوب که ماعرفناک حق معرفتک
گـــر کـــســــی وصـــف او ز مـــن پــــرســــدبــــیـــدل از بـــیـــنـــشـــان چـــه گـــویـــد بــــاز
عــاشـــقــان کــشـــتـــگــان مــعــشــوقــنــدبــــــرنـــــیـــــایـــــد ز کـــــشـــــتــــــگـــــان آواز
یکی از صاحبدلان سر بجیب مراقبت فرو برده بود و در بحر مکاشفت مستغرق شده آنگه که از آن حالت باز آمد. یکی از دوستان بطریق انبساط او را گفت: از آن بوستان که بودی ما را چه تحفه ای کرامت آوردی؟
گفت: بخاطر داشتم که چون بدرخت گل رسم دامنی پر کنم هدیه اصحاب را. چون برسیدم بوی گلم چنان مست کرد که دامنم از دست برفت
ای مـرغ ســحــر عــشــق ز پــروانـه بــیـامـوزکــان ســوخــتـــه را جـــان شــد و آواز نــیــامــد
ایـن مــدعــیـان در طــلــبــش بــیـخــبــرانـنـدکــانــرا کــه خــبــر شــد خــبــری بــاز نــیــامــد
ای بــرتــر از خـیـال و قـیـاس و گـمـان و وهـموز هر چـه گـفـتـه انـد و شـنـیدیم و خـوانـده ایم
مـجـلـس تـمـام گـشـت و بآخـر رسـیـد عـمـرمــا هـمــچــنــان در اول وصــف تــو مــانــده ایـم
ذکر جمیل سعدی که در افواه عوام افتاده است وصیت سخنش که در بسیط زمین رفته و قصب الجیب حدیثش که چون شکر میخورند و رقعه منشاتش که همچو کاغذ زر میبرند، بر کمال فضل و بلاغت او حمل نتوان کرد؛
بلکه خداوند جهان و قطب دائره زمان و قایم مقام سلیمان و ناصر اهل ایمان شاهنشاه معظم اتابک اعظم سلغر سلطان، مظفر الدنیا والدین ابوبکر بن سعد بن زنگی، ظل الله تعالی فی ارضه رب ارض عنه و ارضه بعین عنایت نظر کرده است و تحسین بلیغ فرموده و ارادت صادق نموده لاجرم کافه انام از خواص و عوام بمحبت او گرائیده اند که، الناس علی دین ملوکهم
زانـگـه کـه تـرا بــر مـن مـسـکـیـن نـظـرسـتآثــــارم از آفــــتــــاب مــــشــــهــــورتــــرســــت
گـر خـود همـه عـیب هـا بـدین بـنـده درسـتهـر عـیـب کـه سـلـطـان بــپــسـنـدد هـنـرسـت
گـــلـــی خــــوشـــبــــوی در حــــمـــام روزیرســیــد از دســت مــحـــبـــوبـــی بـــدســتـــم
بــدو گــفــتــم کــه مــشــکــی یــا عــبــیـریکــــه از بـــــوی دلــــاویــــز تــــو مــــســــتـــــم
بـــگـــفـــتـــا مـــن گـــلـــی نــاچـــیــز بـــودمولـــیــکـــن مـــدتـــی بـــا گـــل نــشـــســـتـــم
کـــمــال هــمــنــشـــیــن در مــن اثـــر کـــردوگــرنــه مــن هــمــان خــاکــم کــه هــســتـــم
اللهم متع المسلمین بطول حیاته وضاعف ثواب جمیل حسناته و ارفع درجة اودائه و ولاته ودمر علی اعدائه و شناته بما تلی فی القرآن من آیاته اللهم آمن بلده و احفظ ولده
لــقـــد ســـعـــدالــدنــیــا بـــه دام ســـعـــدهو ایـــده الــــمـــولـــی بــــالـــویـــت الـــنـــصــــر
کــذلــک تــنــشــیـاء لــنــیـتــه هـو عــرقــهــاو حـــســـن نــبـــات الــارض مــن کــرم الــبـــذر
ایزد تعالی و تقدس خطه پاک شیراز را بهیبت حاکمان عادل و همت عالمان عامل تا زمان قیامت در امان سلامت نگه داراد
اقـلـیم پـارس را غـم از آسـیـب دهـر نـیسـتتــا بـــر ســرش بـــود چــو تــوئی ســایــه خــدا
امـروز کـس نـشـان نـدهـد در بــسـیـط خـاکمـــــانــــنــــد آســـــتـــــان درت مأمــــن رضـــــا
بــر تـسـت پـاس خـاطـر بــیـچـارگـان و شـکـربـــر مـــا و بـــر خـــدای جـــهــان آفـــریــن جـــزا
یـارب ز بــاد فــتــنــه نــگــه دار خــاک پــارسچـــنـــدانـــکـــه خـــاک را بـــود و بـــاد را بـــقـــا



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.