ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



حکایت (٢٠)

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 14:03 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سعدی, شعر کهن
وزیری غافل را شیندم که خانه رعیت خراب کردی تا خزانه سلطان آبادان کند بیخبر از قول حکما که گفته اند: هر که خدایرا عزوجل بیازارد تا دل خلقی بدست آرد، خدای تعالی همان خلق را برو گمارد تا دمار از روزگارش برآرد
آتــش ســوزان نــکــنــد بــا ســپــنــدآنـچــه کــنـد دود دل مــســتــمــنـد
سر جمله حیوانات گویند شیر است و کمترین جانوران خر و باتفاق خر باربر به که شیر مردم در
مسـکـین خـر اگر چـه بـی تـمیزسـتچـون بــار هـمـی بــرد عـزیـز اسـت
گــــــاوان و خـــــــران بـــــــاربـــــــرداربــــــه ز آدمــــــیــــــان مــــــردم آزار
باز آمدیم بحکایت وزیر غافل، ملک را طرفی از زمایم اخلاق او بقرائن معلوم شد در شکنجه کشید و بانواع عقوبت بکشت
حــاصــل نــشــود رضــای ســلــطــانتـــا خـــاطـــر بـــنــدگــان نــجـــوئی
خـواهـی کـه خـدای بــر تــو بــخـشـدبـــا خـــلــق خـــدای کــن نــکــوئی
آورده اند که یکی از ستمدیدگان بر او بگذشت و در حال تباه او تأمل کرد و گفت:
نه هر کـه قـوت بـازوی مـنصـبـی داردبـسلطنت بـخورد مال مردمان بگزاف
توان بحلق فرو بردن استخوان درشتولی شکم بدرد چون بگیرد اندر ناف
نــمــانــد ســـتـــمــکـــار بـــد روزگــاربـــمــانــد بـــر او لــعـــنــت پـــایــدار



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.