ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



حکایت (٩)

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 14:04 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سعدی, شعر کهن
یکی از صلحای لبنان که مقامات او در دیار عرب مذکور بود و بکرامات مشهور. بجامع دمشق درآمد و بر کنار برکه کلاسه طهارت همی ساخت پایش بلغزید و بحوض درافتاد و به مشقت بسیار از آن جایگه خلاص یافت.
چون از نماز بپرداختند یکی از اصحاب گفت: مرا مشکلی هست اگر اجازت پرسیدنست. گفت: آن چیست؟ گفت یاد دارم که شیخ بر روی دریای مغرب برفتی و قدمش ترنشدی، امروز چه حالت بود که در این قامتی آب از هلاک چیزی نمانده بود.
شیخ اندر این فکرت زمانی فرو رفت و پس از تأمل بسیار سر برآورد و گفت: نشنیده ای که خواجه عالم علیه السلام گفت: لی مع الله وقت لایسعنی فیه ملک مقرب و لانبی مرسل و نگفت علی الدوام.
وقتی چنین که فرمود بجبرئیل و میکائیل نپرداختی و دیگر وقت با حفصه و زینب درساختی، مشاهدة الابرار بین التجلی و الاشتتار، مینمایند و میربایند
دیدار مینمائی و پرهیز میکنیبازار خویش و آتش ما تیز میکنی
اشاهد من احوی بـغیر وسیلةفـیـلـحـقـنـی شأن اضـل طـریـقـا
یؤجـج نارا ثـم یطـفی بـرشـتکـذاک تــرانـی مـحـرقـا و غـریـقـا



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.