ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



حکایت (٣٤)

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 22:06 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سعدی, شعر کهن
یکی از متعبدان شام در بیشه زندگانی کردی و برگ درختان خوردی. پادشاهی بحکم زیارت بنزدیک وی رفت و گفت: اگر مصلحت بینی به شهر اندر برای تو مقامی بسازم که فراغ عبادت از این به دست دهد و دیگران هم ببرکت انفاس شما مستفید گردند و به صلاح اعمال شما اقتدا کنند.
زاهد قبول نکرد. یکی از وزیران گفتش: پاس خاطر ملک را روا باشد که چند روزی به شهر اندر آئی و کیفیت مقام معلوم کنی، پس اگر صفای وقت عزیزان را از صحبت اغیار کدورتی باشد اختیار باقی است.
عابد بشهر درآمد و بستان سرای خاص ملک را بدو پرداختند. مقامی دلگشای، روان آسای
گـــل ســـرخـــش چـــو عـــارض خـــوبـــانســنـبــلـش هـمـچــو زلـف مـحــبــوبــان
هــمـــچـــنـــان از نــهــیــب بـــرد عـــجـــوزشــیــرنــاخـــورده طــفــل دایــه هــنــوز
و افـــانـــیـــن عـــلـــیـــهـــمـــا جــــلـــنـــارعــلــقــت بـــالــشــجــر الــاخــضــر نــار
ملک در حال کنیزکی خوبروی پیشش فرستاد
از ایــن مــه پـــاره ای، عــابـــد فــریــبـــی،مــلــایــک صــورتــی، طــاوس زیــبـــی،
کــه بـــعــد از دیــدنــش صـــورت نــبـــنــددوجـــود پـــارســـایــان را شـــکـــیــبـــی
و همچنین در عقبش غلامی بدیع الجمال لطیف الاعتدال
هـــلـــک الـــنـــاس حــــولـــه عـــطـــشـــاو هـــو ســـاق یــری و لـــا یــســـقـــی
دیــده ازدیــدنـــش نــگـــشـــتـــی ســـیــرهـمـچــنـان کـز فــرات مـســتــســقــی
عابد طعامهای لذیذ خوردن گرفت و کسوت های لطیف پوشیدن. از فواکه و مشموم و حلاوات تمتع یافتن و در جمال غلام و کنیزک نگریستن. و خردمندان گفته اند: زلف خوبان زنجیر پای عقلست و دام مرغ زیرک
در سر کار تو کردم دل و دین با همه دانشمرغ زیرک بحقیقت منم امروز و تو دامی
فی الجمله دولت وقت مجموع بزوال آمد. چنانکه گفته اند:
هـر کـه هـســت از فــقـیـه و پــیـر و مـریـدوز زبـــــــان آوران پـــــــاک نــــــفـــــــس
چـــــون بـــــدنــــیــــای دون فـــــرود آمــــدبـــعــســـل در بـــمــانــد پـــای مــگــس
باری ملک بدیدن او رغبت کرد. عابد را دید از هیأت نخستین بگردیده و سرخ و سپید و فربه شده و بر بالش دیبا تکیه زده و غلام پری پیکر با مروحه طاوسی بالای سر ایستاده.
بر سلامت حالش شادمانی کرد و از هر دری سخن گفتند تا ملک بانجام سخن گفت: من این دو طایفه را در جهان دوست میدارم یکی علما و دیگر زهاد.
وزیری فیلسوف جهاندیده حاضر بود. گفت: ای خداوند شرط دوستی آنست که با هر دو طایفه نکوئی کنی عالمان را زر بده تا دیگر بخوانند و زاهدان را چیزی مده تا زاهد بمانند
خـــاتـــون خــوب صــورت پـــاکــیــزه روی رانقـش و نگـار و خـاتـم پـیروزه گـو مبـاش
درویـش نــیـک ســیــرت فــرخــنــده رای رانـان ربــاط و لـقــمـه دریـوزه گـو مـبــاش
تــــا مـــرا هـــســــت و دیـــگـــرم بــــایـــدگـــر نـــخــــوانـــنـــد زاهـــدم شــــایـــد



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.