ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ١٢٣: بر مه از عنبر معشوق من چنبر کند

RSS
تغییر یافته در 2011/07/31 22:09 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سنایی غزنوی, شعر کهن
بــر مـه از عـنـبــر مـعـشـوق مـن چــنـبــر کـنـدهیچ کس دیدی که بـر مه چـنبـر از عنبـر کند
گه ز مشـک سـوده نقـش آرد همی بـر آفـتـابگـه عــبــیـر بــیـخــتــه بــر لـالـه احــمـر کـنـد
گــرد زنــگــارش پــدیــد آمــد ز روی بـــرگ گــلترسم امسالش بـنفشه از سمن سر بـر کند
ای دریـغــا آن پــریــرو از نــهــیــب چــشــم بــدســوســن آزاده را در زیـر ســیـســنـبــر کـنـد
هر که دید آن خـط نورسـتـه بـدان یاقـوت سـرخعــاجــز آیـد گـر صــفــات رنـگ نـیـلـوفــر کـنـد
خـیـز تــا یـک چــنـد بــر دیـدار او بــاده خــوریـمپـیش از آن کـش روزگار بـی وفـا سـاغـر کـند
مهره بـازی دارد اندر لب کـه همچـون بـلعـجـبگـه عـقـیق کـانی و گـه در و گـه شـکـر کـنـد
چـشـم جــان آهـنـج دل الـفـنـج جــادو بــنـد اوجـادویی دانـد مـگـر کـز جـزع مـن عـبـهر کـند
آفــریـن بــادا بــر آن رویـی کـه گـر بــیـنـد پــریبـی گمان از رشک رویش خاک را بـر سر کند
این چـنین دلبـر که گفتـم در صفات عشـق منگه دو چـشـمم پـر ز آب و گه رخـم پـر زر کـند
گاه چـون عـودم بـسـوزد گه گدازد چـون شـکـرگـه چـو زیر چـنگـم اندر چـنگ رامـشـگـر کـند
گه کند بر من جهان همچون دهان خویش تنگگه تنم چون موی خویش آن لاله رخ لاغر کند
گــاه چـــون ذره نــشــانــد مــر مــرا انــدر هــواگه رخـم از اشـک چـشـمم زعفران پـر زر کند
ای مسـلـمـانان فـغـان زان دلـربـای مسـتـحـیلکو جـهان بـر جـان من چـون سد اسکندر کند



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.