ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ٢٣٨: من نصیب خویش دوش از عمر خود برداشتم

RSS
تغییر یافته در 2011/07/31 22:15 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سنایی غزنوی, شعر کهن
مـن نـصـیـب خــویـش دوش از عـمـر خـود بــرداشـتــمکز سمن بـالین و از شمشاد بستر داشتم
داشـــــتـــــم در بـــــر نــــگــــاری را کــــه از دیــــدار اوپـایه تـخـت خـود از خـورشید بـرتـر داشتـم
نرگس و شمشاد و سوسن مشک و سیم و ماه و گلتـا بـه هنگام سحر هر هفت در بـر داشتـم
بــر نـهـاده بــر بــر چــون سـیـم و ســوســن داشـتــملب نهاده بـر لب چـون شیر و شکر داشتـم
دســت او بــر گــردن مـن هـمـچــو چــنـبــر بــود و مـندست خود در گردن او همچو چنبـر داشتـم
بــامـدادان چــون نـگــه کــردم بــســی فــرقــی نـبــودچنبر از زر داشت او سوسن ز عنبر داشتم
چـــون مــوذن گـــفـــت یــک الـــلــه اکـــبـــر کـــافـــرمگــر امـیـد آن دگــر الــلــه اکــبــر داشــتــم



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.