ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



در توحید

RSS
تغییر یافته در 2011/07/31 14:25 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سنایی غزنوی, شعر کهن
دنیا چـو یکـی بـیشـه شـمـارید و ژیان شـیردر بـیشـه مـشـورید مـر آن شـیر ژیـان را
در جــســتــن نـان آب رخ خــویـش مـریـزیـددر نــار مــســـوزیــد روان از پـــی نــان را
ایـزد چـو بــه زنـار نـبــسـتــسـت مـیـانـتــاندر پـیش چـو خـود خـیره مـبـندید میان را
زان پـیش کـه جـانتـان بـسـتـاند ملک الموتاز قـبـضـه شـیطـان بـسـتـانـیـد عـنـان را
مـجــدود بــدیـنـحــال تــو نـزدیـکـتــری زانـکپــیـریـت بــه نـهـمـار فـرسـتـاده خـزان را
آراســت جـــهــانــدار دگــربـــاره جـــهــان راچـو خـلـد بـریـن کـرد، زمـین را و زمـان را
فــرمـود کــه تــا چــرخ یـکــی دور دگـر کــردخــورشــیـد بــپــیـمـود مـســیـر دوران را
ایـدون کـه بــیـاراسـت مـر ایـن پـیـر خـرف راکـایـد حـسـد از تــازگـیـش تـازه جـوان را
هر روز جـهان خوشتـر از آنست چو هر شبرضـوان بـگـشـاید همـه درهـای جـنـان را
گـویـی کـه هـوا غــالـیـه آمـیـخــت بــخــروارپــر کـرد از آن غــالـیـه هـا غـالـیـه دان را
گـنـجـی کـه بـه هر کـنـج نهان بـود ز قـاروناز خــاک بــرآورد مــر آن گــنــج نــهـان را
ابــری کــه هــمــی بــرف بــبــاریـد بــبــریـدشـد غـرقـه بـحـری کـه ندید ایچ کـران را
آن ابـــــر درر بـــــار ز دریــــا کــــه بــــرآیــــدپـــر کـــرده ز در و درم و دانـــه دهـــان را
از بــس کــه بـــبـــاریــد بــه آب انــدر لــولــوچــون لــولــو تــر کــرد هـمــه آب روان را
رنــجــی کــه هـمــی بــاد فــزایـد ز بــزیـدنبــر مــا بــوزیـد از قــبــل راحــت جــان را
کـوه آن تــل کـافـور بــدل کـرد بــه ســیـفـورشــــادی روان داد مـــر آن شـــاد روان را
بـــر کـــوه از آن تـــوده کـــافـــور گـــرانــبـــارخـورشـید سـبـک کـرد مر آن بـار گـران را
خـاکـی کـه هـمـه ژالـه سـتــد از دهـن ابــرتـا بـر کند آن لاله خوش خـفتـه ستـان را
چــنــدان ز هــوا ژالــه بـــبـــاریــد بـــدو ابـــرتـا لـاله سـتـان کـرد همه لـاله سـتـان را
از رنـگ گــل و لـالـه کــنـون بــاز بــنـفــشــهچـون نیل شـود خـیره کـند گـوهر کـان را
شـبـگـیر زنـد نـعـره کـلـنـگ از دل مـشـتـاقوز نـعــره زدن طــعـنـه زنـد نـعـره زنـان را
آن لکـلک گوید کـه: لک الحـمد، لک الشـکـرتـو طـعـمه من کـرده ای آن مـار دمـان را
قـمـری نـهـد از پــشـت قـبــای خـز و قـاقـماکـنـون کـه بـتـابـیـد و بـپـوشـید کـتـان را
طـاووس کـنـد جــلـوه چــو از دور بــه بــیـنـدبــر فـرق ســر هـدهـد، آن تــاج کـیـان را
مــوســیـجــه هـمــی گــویـد: یـا رازق رزاقروزی ده جانبخش تویی انسی و جان را
زاغ از شــغــب بــیـهـده بــربــنــدد مــنــقــارچون فاخته بـگشاده بـه تـسبـیح زبـان را
پــیـوسـتــه هـمـا گـویـد: یـکـیـسـت یـگـانـهتــا در طــرب آرد بــه هـوا بــر ورشــان را
گـنـجــشــک بــهـاری صــفــت بــاری گـویـدکــز بــوم بــه انــگــیـزد اشــجــار نـوان را
هـر گـویـد هـو صـد بــدمـی ســرخ کـبــوتــردر گـفـتـن هـو دارد پــیـوسـتـه لـسـان را
چــرغــان بــه ســر چــنــگ درآورده تــذروانتــسـبــیـح شـده از دهـن مـرغ مـر آن را
شـارک چـو موذن بـه سـحـر حـلق گـشـادهآن ژولــک و آن صــعــوه از آن داده اذان را
آن شیشککان شاد ازین سنگ به آن سنگپــایـنـده و پــویـنـده مـر آن پــیـک دوان را
آن کــبــک مــرقــع ســلــب بــرچــده دامــناز غـالـیه غـل سـاخـتـه از بـهر نـشـان را
بـنگـر بـه هوا بـر بـه چـکـاوک کـه چـه گـویدخـیر و حـسنت بـادا خـیرات و حـسـان را
نـــازیـــدن نـــاز و نـــواهـــای ســــریـــچــــهناطـق کـند آن مـرده بـی نطـق و بـیان را
آن کــرکــی گــویـد کــه: تــوی قــادر قــهــاراز مـرگ همـی قـهـر کـنـی مـر حـیوان را
پـیوسـتـه همی گـوید آن سـر شـب تـشـنهبـی آب ملک صـبـر دهد مر عـطـشـان را
مـرغــابــی ســرخــاب کــه در آب نـشــیـنـدگـوید کـه خـدایی و سـزایی تـو جـهان را
در خــویـد چــنـیـن گـویـد کـرک کـه: خــدایـاتــو خــالـق خـلـقـانـی صـد قـرن قـران را
گــویـنـد تــذروان کــه تــو آنـی کــه بــدانـیراز تــن بـــی قــوت و بـــی روح و روان را
آن بــاز چــنــیـن گــویـد یـارب تــو نــگــهــداربــر امـت پــیـغــمـبــر، ایـمــان و امــان را
آن کــرکـس بــا قــوت گـویـد کـه بــه قــدرتجــبــار نـگــهـدار، ایـن کــون و مــکــان را
بـنگـر کـه عـقـاب از پـس تـسـبـیح چـه گویدآراسـتـه داریـد مـر این سـیرت و سـان را
بــلـبــل چــه مـذکـر شــده و قـمـری قــاریبـرداشتـه هر دو شغب و بـانگ و فغان را
آیـد بـه تـو هـر پـاس خـروشـی ز خـروسـیکــی غــافــل، بــگــذار جــهـان گـذران را
آوازه بـــرآورد کــه: ای قــوم تـــن خـــویــشدوزخ مـبــریـد از پـی بــهـمـان و فـلـان را



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.