ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



در مدح امام زکی الدین بن حمزه بلخی و نکوهش خواجه اسعد هروی

RSS
تغییر یافته در 2011/07/31 14:44 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سنایی غزنوی, شعر کهن
دوش چـون صـبــح بــر کـشـیـد عـلـمشــد جــهـان از نــســیـم او خــرم
روشــنــی آمــد از عــدم بـــه وجـــودتــیـرگـی از وجــود شــد بــه عـدم
شــــب دیـــجــــور شـــد ز روز جــــدازان کـه بـد صـبـح در مـیانـه حـکـم
چــو دو خــصــم قــوی کـه در پــیـکـارصـلـح جـویـان جــدا شـونـد از هـم
بـــاد صـــبـــح آمــد از ســـواد عــراقعــالــمــی را ســپـــرده زیــر قــدم
گـفـتــم: ای ســایـق ســفـیـنـه نـوحگـفـتــم: ای قـایـد طــلـیـعــه جــم
چـــه خـــبـــر داری از امـــام ریــیــسچــــه اثــــر داری از امــــام حــــرم
گـفــت: «ارجــو» کـه زود بــیـنـی زودکــه مــلــک جــل ذکــره بــه کــرم
هـــر دو را بــــا مـــراد دولـــت و عـــزهر دو را بـا سپـاه و خـیل و حـشم
بــرسـانـد بــه بــلـخ و حــضـرت بــلـخگــردد از فــرشـــان چـــو بـــاغ ارم
لــهـو بــیـنــی گــرفــتــه جــان حــزنداد بـینی شکسـتـه پـشت سـتـم
نــارســیـده بــه کــام خــویـش عــدوبــرســیـده بــه کـام خــویـش امـم
کـــار دنـــیـــا و دیــن امـــام ریــیـــسبـه قـلم راسـت کـرده همچـو قـلم
مــعــتــمــد خــواجــه زکــی حــمــزهکــرده بــدخــواه را ز گــیـتــی کــم
عــــلــــم کــــیــــن انــــتــــقــــام ورانـصــرت و فــتــح بــر طــراز عــلــم
دســـت عـــدل خــــدای عـــزوجــــلزده بــر ظــالـمـان بــه عــجــز رقـم
هـمـه سـر کـوفـتــه چـو مـار وز بــیـمزیـر خــســهــا خــزان بــه شــکــم
خـزبـر اندامـشـان چـو خـار و خـسـکنوش در کامشان چو حنظل و سم
شــب بــدخــواه و بــدســگــالــش رانــزنـــد نــیــز صـــبـــح صـــادق دم
آتـــــش زرق بـــــیــــش نــــفـــــروزدکـه ز دریـا کـشـیـد سـوخــتــه نـم
آنـکـه پــوشـیـده بــود پــیـش از وقـفدق مــصـــر و عــمــامــه مــعــلــم
خـــورد اکــنــون دوال زجـــر و نــکــالپـوشد اکنون لبـاس حـسـرت و غم
گــرگ پــیـر آمــده بــه دام و بــه رویتــیـغ کـیـن آخــتــه شــبــان غـنـم
بــود چــو تــرک و دیـلــم انـدر ظــلــمبــر هـمـه خــلــق مـبــرم و مـبــرم
از پـــی مـــال وقـــف کـــرده مــلـــکتـــرک بـــه روی مــوکــل و دیــلــم
از پـــی هــر درم کـــه بـــرد از وقـــفیا سـتـد از کـسـان بـه بـیع سـلـم
بــر سـر گـل خـورد یـکـی خــایـسـکچـون بــه هـنـگـام مـهـر مـیـخ درم
کـیـســت از جــمـلـه صــغـار و کـبــاراز هـــمـــه گــــوهـــر بــــنـــی آدم
کــه نــدیـده ازو ســعــایــت و غــمــزیــا نــخــوردســت ازو عــنــا و الــم
گــر نــداری تـــو ایــن ســخــن بـــاوربـــاز گــویــد تـــرا مــحـــمــد جـــم
پـــســـران را ز غــمــز او پـــوشـــیــدصــاحــبــی و دبــیـقــی و مـلـحــم
صـــورت غــمــز شـــد ســـعــایــت اوزد بــه هـر خـانـه ای یـکـی مـاتــم
تــــن اشــــرف ازو هــــیــــن بــــلــــادل ســــادات ازو حـــــزیــــن و دژم
آن کــســان را کـه مـدح گـفــت خــدااو هــمـــی گـــویــد آشـــکـــارا ذم
بــیـشـتــر زیـن چــه کـرد بــا سـاداتشــمــر یـا هـنـد زاده یـا مــلــجــم
دل و بــــازو و تـــیـــغـــش ار بــــودیبــرشـدسـتـی بـه بـرتـریـن سـلـم
هـر کـســی را بــه مـوجــبــی بــاریمی نشـاند بـه گـوشـه ای مـغـتـم
مـن یـکـی شـاعـر و دخـیـل و غـریـبراه عـــزلـــت گـــزیــده در عـــالـــم
نـه مـرا غـمـخــواری چــو جــد و پــدرنه مرا مونسی چـو خـال و چـو عم
نـه ازو نـز حــســیـن و اســعـد و زیـدگـــردن مــن بـــه زیــر بـــار نــعـــم
کـرد بــر مـن بــه قـول مـشـتــی رنـدروز رخـشـنده چـون شـب مـظـلـم
رانــدم از بـــلـــخ تـــا بـــرانــدم مـــنزیــن تـــحــســر ز دیــده وادی یــم
آن گــنــه را جــز ایــن نــدانــم جـــرمچـون چـنان گشت بـند من محـکم
کـه یـکـی روز مـن نـشـســتــه بــدممـتــفــکــر بــه گــوشــه ای مـلـزم
رنــدی آمـــد ز اســـعـــدش بـــر مــنبـــــود آن رنــــد مــــرد را ز خــــدم
کــه امــام اســعــدت هـمـی خــوانـدچــنـد بــاشـی مـعـطـل و مـبــهـم
رفـت او پـیش و مـن شـدم ز پـسـشدر یـکــی کــوچــه خــم انــدر خــم
دیـدم آنـجــا نـشــســتــه اســعــد رابــامــی و بــانـگ زیـر و نــالــه بــم
بــود بـــا او نــشــســتــه قــصــابــیکـودکـی چـون یـکـی بــدیـع صـنـم
هر دو مـسـت از نبـید سـوسـن بـویبـرو عارض چـو سوسـن و چـو پـرم
هـر دو کـردنـد عــرضــه بــر مـن مـیگـفـتـم از شـرم هر دو را کـه نـعـم
یک دو سیکی ز شرم خوردم و خفتبــه یـکـی گـوشــه ای نـدیـم نـدم
هـر دو خـفـتـنـد مـسـت و در رانـدنـدپــیـش مـن مـسـت وار خـر بــکـرم
ژرف کـردم نـگـه کـه زیـریـن کـیـسـتدسـت و انگشت کیست بـا خـاتـم
دیــــدم آن . . . کــــودک قـــــصـــــاببــر زبــر هــمــچــو قــبــه اعــظــم
یـا یـکـی خــیـمـه ای ز دیـبــه ســرخ. . . قـصـاب چــون ســتــون خــیـم
گــاه بــیـرون کــشــیـد هـمـچــو زریـرگـاه انـدر سـپــوخـت چــون عـنـدم
گفتـم: احـسـنت ای امام که نیسـتچــون تــو انـدر هـمـه دیـار عــجــم
گـفــت: مـفـزای ای ســنـایـی هـیـچکـه تـو هسـتـی بـه نزد مـا مـحـرم
غــزلـی گـوی حــســب مـا کــه بــودایــن دل ریــش هــر دو را مــرهــم
غـزلـی حــســب حــالـشـان گـفـتــمصـلـتـی یـافـتـم نـه بــس مـعـظـم
خـویـشـتــن را جـز ایـن نـدانـم جــرمور جــز ایـنــســت بــاد مــا ابــکــم
بـــارکــی چــنــد نــیــز شــیــخــک رادیـده ام مـن بــه کـنـجــهـا بــرکـم
گـاه گـنـگـی درشـت از پــس پـشـتگـاه بـا سـاده ای نـشـسـتـه بـهم
گــر بـــپـــرســـنــد ایــن ز مــن روزیبـــخـــورم صــدهــزار بـــار قــســم
خــواجــه اوحــد زمـان ز کـی حــمـزهای بــلــنـد اخــتــر و بــلـنـد هـمـم
حـال من شـرح ده چـو قـصـه خـویشپـــیــش آن صــدر مــکــرم مــکــرم
ســـیـــد عـــالـــم و امـــام ریـــیـــسآن بـهـیـن طـلـعـت و بـزرگ شـیـم
نــبـــوی جـــوهــری کـــه عـــرض وراکــس نــدانـد بــجــز خــدای قــیـم
عــاجــز انـدر فــصــاحــت و خــطــشروز دیـــدار شــــاعـــر مـــفـــخــــم
خــاک غـزنـیـن و بــلـخ و نـیـشــابــوروز در روم تـــــا حــــد جــــیــــلــــم
بــه قـلـم چــنـد گـونـه سـحــر حـلـالمـی نـمــایـد چــو در ادب اســلــم
نـکـتــه اصـمـعـی و جــاحـظ و قـیـسهـســت در پــیـش لـفـظ او اخــرم
بــوالـمـعــالـی کــه هـمـت عــالـیـشبـرگـذشـت از حـدوث همـچـو قـدم
قـابــل فـیـض و لـطــف و فــضــل الـاهوز هـمـه فــاضــلـان هـم او اعــلـم
خـاک صـدرش نـظـیـف چــون کـعـبــهآب قــدرش لــطــیــف چــون زمــزم
حـکم و فرمانش چـون صـبـاح و مسـاروز و شــب را دهـد ضـیـاء و ظـلـم
خـیل خـیـر از خـیـال طـلـعـت اوسـتچــون سـخــن را گـذر ز حــقـه فـم
بــاز گـردم کـنـون بــه قـصـه خــویـشچــنـد بــاشــد ز مـضـمـر و مـدغـم
ای بــه بــخـشـش هـزار چـون حـاتـمای بـه کوشش هزار چـون رسـتـم
مـپـسـنـد ایـنـکـه آن لـعـیـن خـبــیـثبــجــهـانــد کــمــیـت چــون ادهـم
تــو پــســنـدی فـســان خــاطــر مـنزو شــو چــون فــســانــه شــولــم
بــر سـر مـن گـمـاشـت رنـدی چــنـدهـمـچـو او نـاکـس و ذمـیـم شـیـم
نـشــنـودنــد هـر چــه مــن گــفــتــمعلم نحـو و عروض و شـعر و حـکم
از هــمــه مـــال و مـــنــصـــب دنــیــابـر تـن و مـن نه رنـگ بـود نه شـم
زان کــه از جـــامــه کــســـان بـــودممانده چـون حـرف معـرب و معـجـم
جــامـه هـا بــســتــدنـد و گـفـتــنـدمنـیـز ســتــار کـن بــریـن ســر ضـم
گـر تـو هـسـتـی بـه پـاکـی عـیسـینـیـســت دســتــار ریـشــه مــریـم
من ز بـلخ آنچـنان شدم بـه سرخـسبــا بــلـا و عــنـا و حــســرت و هـم
کــه گــنــهـکــار یـونــس بــن مــتــیبــه سـوی نـیـنـوا بــه سـاحـل یـم
تـــا فـــزونـــســـت بــــاز از صـــعـــوهتــا پــدیــدســت روبــه از ضــیـغــم
بـــاد عــاجـــز چـــو صــعــوه و روبـــاهآن خــبــیـث از شــبــاب تــا بــهـرم
آنـکــه بــدخــواه او هـمــیـشــه بــراوچـیـره چـون بــاز بـاد و شـیـر اجـم
دوســــتــــانــــش حــــریـــق در دوزخنـیـکــخــواهـش غــریـق در قــلــزم
. . . خـــــــــر در . . . زن پــــــــــدرشگــرچــه زیـنـهـم نــبــایـد او را غــم



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.