ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



در مدح بهرامشاه پسر مسعود شاه

RSS
تغییر یافته در 2011/07/31 14:53 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سنایی غزنوی, شعر کهن
آمـــد هــلـــال دلـــهــا نـــاگـــه پـــدیــد نـــاگـــههــان ای هــلـــال خـــوبـــان «ربـــی و ربـــک الــلــه »
زیـن بــوالـعـجــب هـلـالـی گـر هـیـچ بــدر گـرددنـــی آســـمـــان گـــذارد نـــی آفـــتــــاب و نـــی مـــه
در روی او بـــخــنــدیــد از بــهــر حــال کــو خــودبـــــر آفـــــتـــــاب خـــــنــــدد وقــــت وداع هــــر مــــه
مــاهـی کــه رهـنــمــایـســت از دور رهــروان راچـــون روی او بــــبـــیـــنـــد از شـــرم گـــم کـــنـــد ره
پــیـچ و شــکـنـج زلـفـش دلـهـای عــاشــقـان راهـم فـضـل «تـبـت » آمـد هـم فـضـل «قـل هو الـلـه »
ســـالـــوســـیــان دل را در کـــوی او مـــصـــلـــاهــــاروتــــیــــان دیــــن را در زلــــف او ســــقــــرگــــه
بــر گــاو بــرنــهــد رخــت اســتــاد ســاحــران راهــر گــه کــه بـــرنــشــیــنــد بـــر ابــلــق ســحــرگــه
بــا آنـکـه بــی نـظـیـرسـت از روشـنـان گـیـتــیزنـــهـــار تـــا نـــخـــوانـــی الـــاهــش الـــلـــه الـــلـــه
عــقــل غــریــزتـــی را روح الــقــدس نــخــوانــددر بــــارگـــاه وصـــفـــش جــــز مـــا تــــقـــول ویـــلـــه
فـحــلـی سـت طـلـعـت او کـانـدر مـشـیـمـه دلچــون جــفــت دیـده گــردد احــســنــت و زه کــنــد زه
شـاهـان درگـه حــق بــوذر شـنـاس و سـلـمـانبـــیـــزار شـــو ز شـــاهـــی کـــو تـــخـــت دارد و گـــه
مـوســی کــلــه بــدوزد آنـجــا کــه او بــرد ســریــوســف رســن بـــســوزد آنــجـــا کــه او کــنــد چــه
زهری کـه او چـشـانـد چـه جـای اخ کـه بـخ بـختـــبـــغــی کــه او گــذارد چــه جــای اه کــه خــه خــه
زخـــم ســـنــان او را اه کـــردی ای ســـنــایــیهـــرگـــز کـــدام عـــاشـــق در وقـــت خـــه کـــنـــد اه
خــاصــه تــو کـز ســعـادت داری بــه زیـر گـردونتـــعـــویــذ و نــوشـــدارو از مـــدحـــت شـــهــنــشـــه
بــهـرامـشـاه مـسـعـود آن شـه کـه خـوانـد او رابـــهــرام آســـمــانــش از ســـعــد مــشـــتـــری شــه
چـنـدانش مـمـلـکـت بـاد انـدر خـضـر کـه بـاشـددوران مـــهـــر و مـــه را در مـــلــــک او ســــفــــرگــــه
***
ایا بـی حـد و مانندی کـه بـی مثـلی و همتـاییتـو آن بـی مثـل و بـی شـبـهی کـه دور از دانش مایی
ز وهمی کز خرد خیزد تـو زان وهم و خرد در ویز رایــی کــز هــوا خــیــزد تــو دور از چــشــم آن رایـی
پـشـیمـانـسـت دل زیـرا کـه تـو اسـرارهـا دانـیبه هر جایی که جویمت این به علم ای عالم آن جایی
بـه هرچ انـفـاسـها دانـد تـو آن انـفـاس مـیدانـیبـه هـر چـه ارواحـهـا دانـد بـه خـوبـی هـم تـو اعـلـایی
هر آن کاری که شـد دشـوار آسـانی ز تـو جـویدهر آن بـنـدی کـه گـردد سـخـت آنرا هم تـو بـگـشـایی
بـدانی هر چـه اسـرارسـت انـدر طـبـع هر بـنـدهبــبـیـنـی هـر چـه پـنـهـان تـو دریـن اجـسـام پـیـدایـی
همه مـلـکـی زوال آید زوالـی نیسـت مـلـکـت راهـم خـلـقـان بـفـرسـایـنـد و تـو بـی شـک نـفـرسـایی
کــه آمــرزد خــداونـدا رهـی را گــر تــو نـامــرزیکـه بــخـشـایـد دریـن بـیـدادمـان گـر تـو نـبــخـشـایـی
چـراغـی گـر شـود تـیره مـر او را هم تـو افـروزیشــعــاعــی گـر فــرو مـیـرد مـر آن را هـم تــو افـزایـی
فـروغ از تـسـت انـجـم را بـریـن ایوان مـیـنـوگـونشــعـاع از تــســت مـر مـه را بــریـن گـردون مـیـنـایـی
بـدایع را بـه گیتـی در بـه حـکمتـها تـو بـر سازیکــواکــب را بــه گــردون بـــر بــه قــدرتــهــا تــو آرایــی
هیولا را تـو دادسـتـی بـه حـکم عـنصـر و جـوهرمـر اسـطـقـسـات را پــسـتــی گـهـی و گـاه بــالـایـی
بـسان تـخت جمشیدی تـو گردون را کنی جـلوهبـــســان تــاج نــوشــروان زمــیــنــهــا را بـــپــیــرایــی
ز خـار ار چـاکـری جـوید همی گـل تـو بـرون آریبـه بــحـر ار بـنـده ای جـویـد هـمـی در تـو بــپـیـمـایـی
تــو آن حــیـی خــداونـدا کــه از الــهـامـهـا دوریتـو آن فـردی خـداونـدا کـه خـود را هم تـو مـی شـایی
جـهـانـدارا جـهـانـداری کـه عـالـم مـر تـرا شـایـدخــداونـدا خـداونـدی کـه خـود را مـی تــو بــسـتــایـی
فـرسـتـی گـر یکـی مرغـی بـگـیرد ملک پـرویزیوگــر یــک پــشــه را گــویـی بــگــیــرد مــلــک دارایـی
شـکـیبـا را بـه حـکـم تـسـت جـبـارا شـکـیبـاییتـــوانـــا را بـــه امـــر تـــســـت ســـتـــارا تـــوانـــایــی
همی تـرسـیم از عدلت امید ماسـت بـر فضـلتاز آن شــادیـم مـا جــمـلـه کــه تــو آخــر مـکــافــاتــی
ز عدلت بـود هر عدلی که آن می کرد نوشـروانز گـنـجــت بــود هـر گـنـجـی کـه دادی حـاتــم طـایـی
صـبـوری هسـت از جـمعـی بـدی آرند بـسـیارینـهـایـت نـیـســت از دشــمــن پــدیـد آرنـد غــوغــایـی
خــلـیـلـت را بــه آتــش در فـکـنـدنـد آزمـایـش رانــدانــســتــنــد از فــضــلــت ز رعــنــایـی و رســوایـی
فراوان ناکسـی کردند هر کس در جـهان از خـودنـهان گـشـتـنـد سـر تـا سـر حـسـودان و تـو بـر جـایی
پـیاپـی تـا کـند ظـالـم فـراوان ظـلـم بـر هر کـسچـو بـی حد گشت ظلم او پـس آن گه جـانش بـربـایی
نـبـودنـد کـافـی الـاکـبـر سـپـهـداران گـیـتـی زانبـه خـاک تـیـره شـان کـردی مـلـیـک الـمـلـک مـولـایی
پــدیـد آرنـده خــورشـیـد و مـاه و کـوکـب ســیـارنـهـان دارنــده گــوگــرد ســرخ و شــخــص عــنـقــایـی
قــدیـم حــال گـردانـی رحــیـم و راحــم و ارحــمبــصــیـر و مـفـضــل و مـنـعــم خــدای دیـن و دنـیـایـی
اگـر طـاعـت کـنـد بــنـده خـدایـا بــی نـیـازی تــووگـر عـصـیـان کـنـد بــنـده بـه عـذری بــاز بــخـشـایـی
یـکـی اعــدات پــیـل آورد زی کـعــبــه فــراوان رایــکــی از کــرکــســان آورد بـــر گــردنــت پــیــمــایــی
تــولـا کــرده ای نـهـمـار بــر افــلـاک و بــر گـردنز خــود بـــرخــیــز یــک چــنــدی اگــر مــرد تـــولــایــی
زمـسـتـان آری و حـلـه بـپـوشـانـی جـهـان را دربـــهــار آری بـــیــارایــی چـــنـــان جـــنــات حـــورایــی
ز ابـر تـیـره بـارانـی بـه هـر جـایـی هـمـی لـولـوبــه بــاغ و راغ از آن لــولــو نـمــایـی لــالــه حــمـرایـی
ز خـشکی داده ای یارب همیشه طبـع من تـریچــون مـن گـریـان مـضــطــر را فـراوان نـعـمـت طــایـی
بـه فضـلت کوهها گردد بـسـان عرش بـلقیسـیز حـکـمت بـاغـها گـردد چـنان چـون جـان بـبـخـشـایی
ایا چـشـمی کـه پـیوسـتـه طـلبـکـار جـمالی تـوایـا دســتــی کــه روز و شــب بــروی رطــلــهـا مـایـی
اگر تـیغی بـه فرق آید گمانی بـر که جـرجیسیاگـــر ارت بـــه ســـر آیــد گـــمــانــی بـــر زکـــریــایــی
بـرندت گر سـوی زندانی گمانی بـر که صـدیقیوگــر رانـنـدت از شــهـرت گـمـانـی بــر کــه تــنـهـایـی
وگـر در راحـتـی افـتـی گـمـان بـر کـابـن یامـینیوگـر بـهـتـان سـرایـنـدت چـنـان مـی دان مـسـیـحـایی
بـه دنیا در نگـر ایدون کـه تـا دل در نـبـنـدی هیچاگـــر مــردی تـــو دامــن را بـــه دنــیــا در نــیــالــایــی
نـثــار درگـه آثــار هـمـه شــبــهـت بــه کـامـه زرنــثــار درگــه عــالــی پــشــیــمــانــی بــه هــر رایــی
کسی کو دامن از عالم کشید ای دوست نتواندکــجــا دانــد نــمــود از جــیــب هــرگــز یـد بــیـضــایـی
تـنت را اژدهایی کن بـرو بـنشین تـو چون مردانوگــرنــه دوری از اقــصـــای عـــالــم درد ســـیــنــایــی
شـبـی نـفـروخـتـی هرگـز چـراغـی بـهر یزدانـتهـمــه روزت هـمـی بــیـنـم کــه در مــهـر تــجــلــایـی
بـــه نــزد زمــره آدم هــمــی تـــازی پـــی روزیکــی آیــد نــاقــد مــردان بـــه طــبـــایــی و طــیــایــی
ز خلقان گر همی ترسی ز نااهلان بـبـر صحبـتمـتـرس از خـار و خـس هـرگـز اگـر بـر طـمـع حـلـوایـی
نـمـانـی زنـده در دنـیا اگـر مـاهی و خـورشـیدیبــخــایــد مــرگ نــاچــارت اگــر آهــن هــمــی خــایـی
اگـر تـرسـیت از مـرگـت طـلـب کـن آب حـیوان راتــو از مــرگــی شــوی ایــمــن اگــر نــزدیــک مــا آیـی
خضروار ار همی گردی بـه دست آری نشان منســکــنــدروار صــحــرا را شــب و روز ار بــپــیــمــایــی
ایا راوی بـبـر شـعـر من و در شـهرها می خـوانبــه پــیـش کـهـتـر و مـهـتـر سـزد گـر دیـر بــسـتــایـی
چـنان کاین آسمان هرگز ز کشت خـود نیاسـایدتــو نـیـز از خــوانـدن تــوحــیـد شــایـد گـر نـیـاســایـی
خــداونــدا جــهــانــدارا ســنــایـی را بــیـامــرزیبــدیـن تــوحــیـد کـو کـردســت انـدر شــعــر پــیـدایـی



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.