ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



ترکیب بند در مدح مکین الدین

RSS
تغییر یافته در 2011/07/31 23:06 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سنایی غزنوی, شعر کهن
ای ســنـایـی بــگـذر از جــان در پــنـاه تــن مـبــاشچـون فـرشـتـه یـار داری جـفـت اهـریمـن مـبـاش
هـمـچــو شـانـه بــســتــه هـر تــاره مـویـی مـشـوهـمـچـو آیـیـنـه درون تـاری بـرون روشـن مـبــاش
هـر زمـان از قـیـل و قـال هـر کـســی از جــا مـشـوگر زمانه همچـو سندان شد تـو چون ارزن مبـاش
هـمـچـو طـوطـی هـر زمـانـی صـدره دیـبــا مـپــوشپـیش ناکس همچـو قمری طـوق در گردن مبـاش
گــر ســر نـیـکــی نــداری پــایـت از بــدهـا بــکــشتــاج را گــر زر نــبــاشــی بــنــد را آهـن مــبــاش
پـیش دانگانه همه سـر چـشـم چـون سـوزن مشـوبـنـده هـر بـنـده نـام آزاد چـون سـوسـن مـبــاش
عــاشــق جــانـی بــه گـرد حــجــره جــانـان مـگـردبـا جـعـل خـو کـرده ای رو، طـالب گلشـن مبـاش
صحـبـت آن سـینه خـواهی نرم شـو همچـون حـریرطاقت پـیکان نداری سخـت چـون جـوشن مبـاش
مـکـمـن قــرآن بــه جــز صــدر مـکـیـن الـدیـن مـدانتـا همی ممکـن شـود جـز در پـی ممکـن مبـاش
ســــیـــد آل نـــظــــیـــری آن امـــام راســــتــــیـــنپــیـشـوای راســتــان صـاحــب کـلـام راســتــیـن
ای دل انـدر راه عـشــق عـاشـقـی هـشـیـار بــاشعـقـل را یـکـســو نـه و مـر یـار خــود را یـار بــاش
چـــنــد گــویــی از قــلــنــدر وز طــریــق و رســم اویــا حـــدیــث او فـــرونــه یــا قـــلـــنــدروار بـــاش
یـا بــســان بــلـبــل و قــمـری هـمـه گـفــتــار شــویا چنان چون بـاز و شاهین سر به سر کردار باش
یـا بـیـا کـن دل ز خـون چـون نـار و نـفـع خـلـق شـوورنـه رخ را رنـگ ده بـی نـفـع چـون گـلـنـار بــاش
گـرت خـوی شـیـر و زور پـیل و سـهـم مـار نـیـسـتهــمــچــو مــور و پــشــه و روبــاه کــم آزار بــاش
ور هـمـی خـواهی کـه دو عـالـم مـسـلـم بـاشـدتیک زمان بـر وفق صاحـب عور و صاحـب عار بـاش
بـا صـفای دل چـه اندیشـی ز حـس و طـبـع و نفسیـار در غــارســت بــا تــو غــار گــو پــر مـار بــاش
ســیـنـه فــرزانـگـان را کــیـن چــه گـردی مـهـر گـرددیـده دیـوانـگـان را گـل چــه بــاشـی، خـار بــاش
ای ســنـایـی گــرت قــصــد آســمــان چــارمـســتهمچو عیسا پـیش دشمن یک زمان بـر دار بـاش
مدح خـواجـه سـت این قـصـیده اندرین دعـوی مکنخـواجـه این معـنی نکـو داند تـو زیرک سـار بـاش
آفـــتـــاب اهـــل فـــضـــل و آســـمـــان شـــاعـــریقــرة الـعــیـن جــهـان صــاحــب قــران شــاعــری
ای دل ار بـــنــد جـــانــانــی حــدیــث جــان مــکــنصـحــبــت رضـوان گـزیـدی خـدمـت دربــان مـکـن
زلــف او دیـدی صــفــات ظــلـمـت کــفــران مـگــویروی او دیــدی حـــدیــث لـــذت ایــمـــان مــکـــن
کـفـر و ایمـان هـر دو از راهنـد جـانـان مـقـصـدسـتبــر در کـعـبــه حــدیـث عـقـبــه شــیـطـان مـکـن
چــون عـطـارد گـر نـخـواهـی هـر زمـانـی احــتــراقچـون بـنات النعـش جـز در گرد خـود جـولان مکـن
گــر زحــیـزی خــیـره گــردی روی زی نــادان مــیــارچـون بـضـاعـت زیره داری روی زی کـرمـان مـکـن
ســر ایـن مـعــنـی نـدانـی گـرد ایـن دعــوی مـگـردراسـتـی بــوذر نـداری دوسـتـی سـلـمـان مـکـن
مل چو زان لب خواستی جز سینه مجلسگه مسازگل چـو زان رخ یافـتـی جـز دیده نرگـسـدان مکـن
بـــر یــمــیــن و بـــر یــســار تـــو دو دیــو کــافــرنــدچـون فرشتـه خـو شدی این هر دو را فرمان مکن
انـدریـن ره بـا تـو هـمـراه سـت پـیـری راسـت گـویهـر چـه گـویـد آن مـکـن، ز نـهـار زنـهـار آن مـکـن
صــحــبــت حــور ارت بــایـد کـیـنـه رضــوان مـجــویتـخـت ری خـواهی خـلـاف تـاج اصـفـاهـان مـکـن
تــا چــنـو تــاجــی بــود بــر فـرق اصــفــاهـان مـدامچـون خـرد در سر، درو سـازند پـس شاهان مقام
آنـکـه مـر صــدر عــرب را اوســت اکـنـون کـدخــدایآنـکـه مـر اهل عـجـم را اوسـت حـالـی رهنـمـای
هسـت هم خـلق کسـی کـز مهر او آمد بـه دسـتهسـت هم نـام کـسـی کـز بـهـر او دارد بـه پـای
هشت خلد و هفت کوکب شش جهات و پـنج حسچار طبع و هر سه نفس و هر دو عالم یک خدای
زو گـزیـده تــر نـبــیـنـد هـیـچ کــس مـعــنـی گـزیـنزو سـتـوده تـر نـیـابــد هـیـچ کـس مـردم سـتـای
شــعــر او پــرورده بــاشــد هـمـچــو ابــروی چــگـلقـافـیتـهـا دلـربـای و تـنـگ همـچـون چـشـم فـای
مــادح و مــمــدوح را چـــون او نــدیــدم در جـــهــاندر سـخـن مـعـنی طـراز و در سـخـا معـنی فـزای
نیسـت گـردد بـی گـمان از خـاطـر او حـشـو و لحـنآب گــردد اســتــخــوان نـاچــار در حــلـق هـمـای
شــعــر او بــیـنـی جــهـانـی آیـد انــدر چــشــم تــوهمچـنین بـودست آن جـامی که بـد گیتـی نمای
مـعـنـی و الـفـاظ او هـمـچـون کـبـابـسـت و شـرابایـن یــکــی قــوت فــزای و آن یـکــی انــده زدای
خـوش نبـاشـد بـا تـکـلف شـعـر ناخـوش چـون دواجشعر او بـس چـابـکست و بـی تـکلف چون قبـای
شعرهای ما نه شعرسـت ار چـنان کان شاعریستشـاعـری دیگـر بـود نـزدیک مـن آن سـاحـریسـت
دی در آن تــصـنـیـف خـواجـه سـاعـتـی کـردم نـظـرلـفـظــهـا دیـدم فـصــیـح و نـکـتــه هـا دیـدم غـور
عــالــمــی آمــد بــه چــشــم مــن مــزیـن ونــدر اولـشــکــر تــازی و دهـقــان در جــدل بــا یـکــدگـر
در یـکـی رو رودکـی و عـنـصــری بــا طـعـن و ضـربوز دگـر ســو بــو تــمـام و بــحــتــری در کـر و فــر
اخـطـل و اعـشـی در آن جـانب شـده صـاحـب نفیرشـاکـر و جـلـاب ازین جـانـب شـده صـاحـب نـفـر
از قـــفـــای بـــحـــتـــری از حـــلــه در تـــا قــیــروانبـــر وفــای رودکــی از دجــلــه در تـــا کــاشــغــر
مــرکــبــانـش وافــر و کــامـل، ســریـع و مـنـســرحسـاخـتـهاشـان وافـر و سـالـم، صـحـیح و معـتـبـر
مـعـنـی انـدر جــوشــن لـفـظ آمـده پــیـش مـصــافخود بـر سر همچـو کیوان تـیغ در کف همچـو خور
از نــهــیــب شـــوکــت ایــشـــان ز چـــرخ آبـــگــونزهـره و مـریـخ مـانـده کــام خــشــک و دیـده تــر
هـر زمـان گـفــتــی خــرد زیـن دو ســپــاه بــیـکـرانمـر کـرا بــاشـد ظـفـر یـا خـود کـه دارد زیـن خـبـر
مــر خـــرد را خـــاطـــر مــن در زمــان دادی جـــوابمـن نـدانـم خــواجــه دانـد تــا کـرا بــاشــد ظـفـر
آنــکــه انــدر هــر دو صـــف دارد مــجـــال ســـروریبــیـش ازیـن هـرگـز کـرا بــاشـد کـمـال ســروری
شــعـر او هـمـچــون ســلـامـت عـالـم آرایـد هـمـینـکـتــه او چــون سـعـادت شـادی افـزایـد هـمـی
نـکــتــه و مــعــنـی کــه از انــشــاء و طــبــع او رودگــویـی از فــردوس اعــلـا جــبــریـیـل آیـد هـمـی
مــادر بــد مــهـر گــفــتــســتــنــد عــالــم را و مــناین نگـویم ز آنـکـه چـونین مـن خـلـف زاید همـی
کـس نیدی اندر سـخـن شـیرین سـخـنـتـر زو ولـیکهـجــو او چــون زهـر افـعـی زود بــگـزایـد هـمـی
هـر کــه مـدح او بــبــیـنـد گــر چــه خــصــم او بــوداز مـیـان جــان و دل گـویـد چــنـیـن بــایـد هـمـی
ســر فــرازان جــمـاعــت گــر چــه بــدگــوی مـنـنـدمـر مـرا بــاری بـدیـشـان دل بـبـخـشـایـد هـمـی
آب روی و آتــــش طــــبــــع مــــرا زان چــــه زیــــانگـر بــه خـیـره بــادپــایـی خـاک پــیـمـایـد هـمـی
زین شـگفـتـی من خـود از اندیشـه حـیران مانده امتـا چـرا مـعـنـی بـدینـسـان روی بـنـمـایـد هـمـی
گــر مــرا نــادان بــنـســتــایـد چــه عــیـب آیـد از آنچـون بـه عـالم هر کـه دانایسـت بـسـتـاید همی
در سـعـادت هـمـچـنـیـن آسـوده بـادی سـال و مـاهاز بــزرگــان و ز بــزرگــی مــر تــرا اقــبــال و جــاه



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.