ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



شماره ٨٠

RSS
تغییر یافته در 2011/08/01 12:24 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان سیف فرغانی, شعر کهن
ای دل بـنـه سـر و مـکـش از کـوی یـار پـایبـیرون ز کـوی دوسـت مـنـه زینـهـار پـای
گــر دولــتــســت در ســرت امـروز وامـگــیـراز تـیـغ دوسـت گـردن و از بــنـد یـار پــای
تــا آن زمـان کـه دسـت دهـد شـادیـی تــرابــا غـصـه سـر درآور و بــا غـم بــدار پـای
بــنـشــیـن، زآســتــانـه او بــرمــگــیـر ســربــرخــیـز، لــیـکــن از در او بــرمــدار پــای
ســربــالـجــام عـشـق درآور کـه در مـسـیـربـی ضـبـط می نهد شـتـر بـی مهار پـای
گـر عـشــق حــکـم کـرد بآتــش درآردســتور دوسـت امـر کـرد بــنـه بــر شـرار پـای
سودای عشق در سر هرکس که خـانه کردبـــیــرون نــهــاد از دل او اخــتــیــار پـــای
چــون تــو مـقـیـم دایـره عـشــق او شــدیدر مــرکــز ثــبـــات بــنــه اســتــوار پــای
ور نــقــطــه ســر از الــف تـــن جــدا شــودبـــیــرون مــنــه ز دایــره پــرگــاروار پـــای
یــاری گــزیـده ام کــه نــهــد پــیـش روی اومـه بـر سـر بـسـاط ادب شـرمـسـار پـای
از بـس که گشت گرد سر زلف او شدسـتاندیشه را چـو دسـت عروس از نگار پـای
وز بــحــر عــشــق او کـه نـدارد کــرانـه یـیآن بـرد سـر کـه بـاز کـشـید از کـنـار پـای
مـانـنـد ســایـه ایـن مـه خــورشــیـد روی رادر پـی بـسـی دویدم و کـردم فـگـار پـای
گفتـم که پـای بـر سـر (من) نه، بـطنز گفتهرچـند سـر عزیز بـود نیسـت خـوار پـای
کـار تـو نیسـت عـشـق، بـرو زو بـدار دسـتبـنشـین بـگـوشـه یی و بـدامن درآر پـای
بــا دسـت بـرد عـشـق نـمـانـد بـجـای سـربــر تــیــزنــای تــیـغ نــگــیــرد قــرار پــای
ای دلبـری که حسن تـو چون آفتـاب، دستبــر روی آسـمـان نـهـد از افـتــخــار پــای
چـون بـر خـط تـو نیسـت نبـاشـد عـزیز سـرچـون در ره تـو نـیسـت نـیـایـد بـکـار پـای
در محـفلی که دسـت تـو بـوسـند عاشـقاننـوبـت چـون آن بـنـده بـود پـیش دار پـای
تــا چــون رکــاب پــا بــنـهـی در دهـان مــرامـن دسـت در عـنـان تـو گـویم بـیـار پـای
دســـت امـــیــد در تـــو زدم از بـــرای آنــکبــاشـد کـه بــر سـرم نـنـهـد روزگـار پـای
بـنگـر کـه تـا بـدامـن گـل در زدسـت دسـتچون بـر بـساط سبـزه نهادست خار پـای
در ســـایــه عـــنـــایـــت تـــو ذره از شـــرفبـــر روی آفـــتـــاب نـــهـــد ابـــروار پـــای
خــود را مـگـر بــقــد تــو مـانـنـد کـرد ســروکـنـدر نـگـار سـبــزه گـرفـتـش بـهـار پـای
بـیهوده سـرکـشـی چـه کـنـد سـرو گـو بـیاپــیـش قـد تـو از گـل خـجـلـت بــرآر پــای
بـر هـر دلـی کـه کـژدم عـشـق تـو نـیش زداز سینه ساخت در طلبت همچو مار پای
از خــاک کـوی تــو نـکـنـد ذره یـی بــدسـتآنـکـس کـه بـر هوا ننهد چـون غـبـار پـای
ســر بــر فــلـک بــرد ز عــلـو آنـکــه مـر تــراچون دامن تو بـوسه دهد یک دو بـار پـای
رویم چـو کـاه گـشـت چـو در دل ز هـجـر تـوقـوت گـرفـت غـصـه چـو از جـوچـهار پـای
مـن آب روی یـابــم اگـر تــو بــپــرســشــیرنـجــه کـنـی ز بــهـر مـن سـوگـوار پــای
زآن دم که دسـت یافت غم عـشـق بـر دلمای جان ز عشق تو چو ز تـن زیر بـار پـای
شـادی نـمـی نـهد قـدم انـدر دلـم چـنـانـکدر مـلــک غــیـر مـردم پــرهـیـزکــار پــای
ای گـل، بـسـی دریـده زرشـک تـو پـیـرهـنعـشـق از چـو من گدا کـه ندارم ازار پـای
تـا بـرگ هسـتـیم بـتـمـامـی نـخـورد دسـتنگـرفـت بـاز چـون ملخ از کـشـت زار پـای
بــا آتـش هـوای تـو چـون بــاد تــر نـگـشـتجــویــای در وصــل تـــرا از بـــحــار پـــای
بـی گـلـسـتـان روی تـو در بــوسـتـان خـلـددسـتـم ز گـل بـرنـج بـود چـون زخـار پـای
خـار از زمـیـن چـو سـبـزه بــرآیـد اگـر نـهـیبــر خــاک راه ای صــنـم گـل عــذار پــای
ای سـامری سحـر سخـن، گر تـو می نهیدر کـوی عـشـق او ز ســر اضـطـرار پــای
بــر طــور شــوق او ز ســر درد مــی نـهـنـدهر دم هزار عـاشـق موسـی شـعار پـای
از خــود پــیـاده شــو چــو بــر او روی ازآنـکنـنهنـد بـر بـسـاط سـلـاطـین سـوار پـای
خـود را مـدار خـسـتـه بـهـنـگـام کـار دسـتسـگ را مدار بـسـتـه بـوقـت شـکار پـای
بـسـتـان دولـت تـو نـه جـاییـسـت کـز عـلـودر وی نـهـد مـســافـر لـیـل و نـهـار پــای
مفتاح فتح خواهی در دست خود، چو سگبــر آسـتـانـه نـه سـر و بـیـرون گـذار پـای
عـارسـت مـدح مـردم و ننگـسـت نـامـشـانیک ره بـمال بـر سـر این ننگ و عـار پـای
زآن روضــه غــافــلــی کــه تــرا دســت آرزوبـستـست چون بـهیمه درین مرغزار پـای
ای شمع می خـوهم که بـبـینم شـبـی تـراچـون شـمعـدان گرفتـه من اندر کنار پـای
از بــهـر آنـکــه نــام تــو گــویـنــد بــر ســرمای کاش بـودمی همه تن چون منار پـای
مـجــروح کــرد بــر ســر کــوی امـیـد وصــلاین دسـت مـطـلـق تـو مـرا زانتـظـار پـای
شـعری چـنین کمال سـماعیل گفتـه اسـتکای دل چـو نیسـت صبـر تـرا بـرقرار پـای
وز بــعــد آن بــغــیـر صــف انـدر نـمـاز عــیـدکـس هیچ جـا ندید چـنین بـر قـطـار پـای
بـا او چـو در سـخـن نـتـوان کـرد هـمـسـریکـوتــاه کـرد بــنـده بــدیـن اعـتـبــار پــای
گفـتـم اگرچـه نیسـت هنر زین قبـیل شـعـرکـردم و گـرچـه نیسـت ادب آشـکـار پـای
سـر در ره تـو بـاخـتـه بـودم بـدسـت شـوقعـیـبــم مـکـن اگـر دهـمـت یـاذگـار پــای
شعرم روان شدست و بـخـدمت نمی رسدبـا آنـکـه کـرده ام (رده) نـقـش هزار پـای
کـردم نـثــار ایـن در نـاســفــتــه بــر ســرتبـر چین بـدست لطف (و) منه بر نثار پای
در شـاه راه نـظـم حـقـایـق بـطـبـع خـویـشمن گـام می زنم تـو بـرو می شـمار پـای
در راه وصـف تـو کـه کـس آن را بـسـر نـبـردزین پـیش عـقـل را نـکـنـد هـیچ کـار پـای
ای گـل یقـین شـناس کـه ننهد بـهیچ وقـتدر گلستان وصف تو (چون) من هزار پـای
گــردســت رد بــرو نــنـهـی از ســر مــلــالدر جـمله گـوشـه یی بـرود این هزار پـای
بــر گـوشـه بــسـاط بـقـا مـانـد تـا بــحـشـرنــام تـــرا ازیــن ســخـــن پـــایــدار پـــای
چـون ساق لکلکست دراز این قصیده سیفهمچـون عـقاب جـمع کن اندر مطـار پـای



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.