ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



خـــســـروی کــافـــاق در فــرمــانــش بـــوددخــتــری چــون مــاه در ایـوانـش بــود
از نــــکــــویــــی بـــــود آن رشــــک پـــــرییـوسـف و چــاه و زنـخــدان بــر ســری
طــــره او صـــــد دل مــــجـــــروح داشـــــتهـر ســرمـویـش رگـی بــا روح داشـت
مــــاه رویــــش مــــثــــل فــــردوس آمــــدهوانـــگـــه از ابـــروش در قـــوس آمـــده
چـــون ز قـــوســـش تـــیـــر پــــران آمـــدیقــاب قــوســیـنـش ثــنـا خــوان آمـدی
نــرگـــس مــســـتـــش ز مــژگـــان خـــار رادر ره افــکــنــدی بــســی هـشــیـار را
روی آن عـــذر اوش خـــورشـــیـــد چــــهـــرهــفــده عــذرا بــرده از مــاه ســپــهــر
در دو یــاقــوتـــش کــه جـــان را قــوت بـــوددایــمــا روح الــقــدس مــبــهــوت بــود
چـــون بـــخــنــدیــدی لــبـــش، آب حــیــاتتـشـنه مردی وز لبـش جـسـتـی زکات
هــرکـــه کـــردی در زنـــخـــدانـــش نــگـــاهاوفــتــادی ســرنــگــون در قــعــر چــاه
هـرکــه صــیـد روی چــون مــاهـش شــدیبـی رسـن حـالی فـرو چـاهش شـدی
آمـــدی الـــقـــصــــه پــــیـــش پــــادشــــاهاز پــی خـدمـت غـلـامـی هـمـچـو مـاه
چـــه غـــلـــامـــی، آنــک داد او از جـــمـــالمــهـر و مـه راهـم مــحــاق و هـم زوال
در بـــســیــط عــالــمــش هــمــتـــا نــبـــودمـثــل او در حــسـن سـر غـوغـا نـبــود
صـــد هـــزاران خــــلـــق در بــــازار و کـــویخـیره مـانـدنـدی در آن خـورشـیـد روی
کــــرد روزی از قــــضــــا دخــــتــــر نـــگــــاهدیــــد روی آن غــــلــــام پـــــادشـــــاه
دل ز دســتـــش رفــت و در خـــون اوفــتـــادعـــقــل او از پـــرده بـــیــرون اوفـــتـــاد
عــقـل رفــت و عــشــق بــر وی زور یـافــتجـان شـیرینش بـه تـلخـی شـور یافت
مــدتــی بــا خــویــشــتــن انــدیـشــه کــردعـاقـبـت هـم بـی قـراری پـیـشـه کـرد
می گداخت از شوق و می سوخت از فراقدر گــداز و ســـوز دل پـــر اشــتـــیــاق
بـــــود او را ده کــــنــــیــــزک مــــطــــربــــهدر اغــانـی ســخــت عــالــی مـرتــبــه
جــمـلــه مـوســیـقــار زن، بــلــبــل ســرایلــحـــن داودی ایــشـــان جـــان فــزای
حــال خــود در حــال بــا ایــشــان بــگــفــتتـرک نـام و نـنـگ و تـرک جـان بــگـفـت
هــرکــرا شـــد عــشــق جـــانــان آشــکــارجــان چــنـان جــایـی کـجــا آیـد بــکــار
گــفــت اگــر عــشــقــم بــگـویـم بــا غــلـامدر غــلـط افــتــد کـه هـم نـبــود تــمـام
حـــشــمــتـــم را هــم زیــان دارد بـــســـیکی غـلامی را رسـد چـون من کسـی
ور نـــگـــویـــم قــــصــــه خــــود آشــــکــــاردر پــــس پـــــرده بـــــمــــیــــرم زار زار
صــد کــتــاب صــبـــر بـــر خــود خــوانــده امچـون کـنـم، بـی صـبــرم و درمـانـده ام
آن هــمــی خــواهــم کــزان ســرو ســهـیبـــهـــره یـــابــــم او نـــیـــابــــد آگـــی
گــر چــنـیـن مـقــصــود مـن حــاصــل شــودکـــار جـــان مــن بـــه کـــام دل شـــود
چــون خـوش آواز آن شـنـودنـد ایـن سـخــنجـمله گفـتـندش که دل ناخـوش مکـن
مــا بــه شــب پــیـش تــو آریـمــش نــهــانآن چـــنــان کــو را خــبـــر نــبـــود از آن
یـک کــنــیـزک شــد نــهــان پــیـش غــلــامگـفــت حــالـی تــا مـیـش آورد و جــام
داروی بـــی هــوشــیــش در مــی فــکــنــدلـاجـرم بـی خـویـشـیش در وی فـکـنـد
چـون بـخـورد آن مـی غـلـام از خـویش شـدکــار آن زیــبــا کــنــیــزک پــیــش شــد
روز تــــا شــــب آن غـــلـــام ســــیـــم بــــربــود مـسـت و از دو عـالـم بــی خــبــر
چـــون شـــب آمـــد آن کـــنــیــزان آمـــدنــدپـــیــش او افــتــان و خــیــزان آمــدنــد
پــس نــهــادنــد آن زمــان بـــر بـــســتــرشدر نــهــان بـــردنــد پــیــش دخــتــرش
زود بــــر تـــخـــت زرش بــــنـــشـــانـــدنـــدجــوهـرش بــر فـرق مـی افـشــانـدنـد
نـیـم شـب چــون نـیـم مـســتــی آن غـلـامچـشم چـون نرگس گشاد از هم تـمام
دیـد قــصــری هــمــچــو فــردوس آن نــگــارتـــخـــت زریــن از کــنــارش تـــا کــنــار
عــنــبـــریــن دو شــمــع بـــرافــروخـــتـــنــدهـمـچـو هـیزم عـود بـرهـم سـوخـتـنـد
بــرکــشــیـده آن بــتــان یـک ســر ســمــاععـقـل جــان را کـرده، جـان تــن را وداع
بـــود آن شـــب مـــی مـــیـــان جـــمـــع درهـمـچـو خـورشـیدی بـه نـور شـمـع در
در مـــیــان آن هـــمـــه خـــوشـــی و کـــامگــم شــده در چــهــره دخــتــر غــلــام
مـانـده بــود او خـیـره، نـه عـقـل و نـه جــاننـه دریـن عــالـم بــه مـعـنـی نـه در آن
ســیــنــه پـــر عــشــق و زفــان لــال آمــدهجــــــان او از ذوق در حــــــال آمــــــده
چـــشـــم بـــر رخـــســـاره دل دار داشـــتگــوش بـــر آواز مــوســیــقــار داشــت
هــم مــشــامــش بــوی عــنــبـــر یــافــتــههــم دهــانـــش آتـــش تـــر یــافـــتـــه
دخـــتــــرش در حــــال جــــام مـــی بــــدادنـقـل مـی را بــوسـه ای در پــی بــداد
چـــشــم او در چـــهــره جـــانــان بـــمــانــددر رخ دخــتــر هـمـی حــیـران بــمــانـد
چــــون نـــمـــی آمـــد زفـــانـــش کـــارگـــراشـک مـی بــاریـد و مـی خــاریـد سـر
هــر زمــان آن دخـــتـــر هــمــچـــون نــگـــاراشـک بـر رویـش فـشـانـدی صـد هـزار
گــه لـبــش را بــوســه دادی چــون شــکــرگـه نـمـک در بـوسـه کـردی بـی جـگـر
گــه پـــریــشــان کــرد زلــف ســرکــشــشگـاه گـم شـد در دو جــادوی خـوشـش
وان غـــلـــام مـــســــت پــــیـــش دل نـــوازمانده بـد بـا خود نه بی خود چشم بـاز
هــم دریــن نــظـــاره مــی بـــود آن غـــلــامتــا بــرآمـد صــبــح از مـشــرق تــمــام
چــون بــرآمـد صـبــح و بــاد صـبــح جــسـتاز خـرابـی شـد غـلـام ایـنـجـا ز دسـت
چــون بــه خــفــت آنـجــا غــلــام ســرفــراززود بــردنــدش بــجــای خــویــش بـــاز
بـــعــد از آن چـــون آن غــلــام ســـیــم بـــریــافــت آخــر انــدکــی از خــود خــبـــر
شـــور آورد و نـــدانـــســـتـــش چـــه بــــودبودنی چون بود از آن سوزش چه سود
گــرچــه هــیــچ آبــی نــبــودش بـــر جــگــرآب او بـــگـــذشـــت از بــــالـــای ســـر
دســت در زد جــامــه بـــر تـــن چــاک کــردمـوی بـر هم کـند و سـر بـر خـاک کـرد
قــصــه پـــرســـیــدنــد از آن شـــمــع طــرازگـفــت نـتــوانـم نـمـود ایـن قـصــه بــاز
آنــچ مــن دیــدم عــیــان مــســت و خــرابهـیچ کـس هـرگـز نـبـینـد آن بـه خـواب
آنــچ تـــنــهــا بـــر مــن حـــیــران گــذشــتبــر کـســی هـرگـز نـدانـم آن گـذشـت
آنـــچ مـــن دیـــدم نـــیـــارم گـــفــــت بــــاززیـن عــجــایـب تــر نــبــیـنــد هـیـچ راز
هــر کـــســـی گــفـــتـــنــد آخـــر انــدکــیبـــا خــود آی و بــازگــو از صــد یــکــی
گــفـــت مــن درمــانــده ام چـــون دیــگــریکــان هـمــه مــن دیـده ام یـا دیـگــری
هـیـچ نــشــنــیـدم چــو بــشــنـیـدم هـمــهمــن نـدیـدم گــرچــه مـن دیـدم هـمـه
غــافــلـی گـفــتــش کـه خــوابــی دیـده ایکــیـن چــنـیـن دیـوانــه و شــوریـده ای
گـــفـــت مـــن آگـــه نـــیـــم پــــنـــداریـــیتــا کــه خــوابـــم بـــود یــا بــیــداریــی
مــن نــدانــم کــان بــه مــســتــی دیـده امیـا بـه هـشـیـاری صـفـت بـشـنـیده ام
زیــن عــجــب تـــر حــال نــبـــود در جــهــانحـــالــتـــی نــه آشـــکــارا نــه نــهــان
نــه تـــوانــم گــفــت و نــه خــامــوش بـــودنــه مــیــان ایــن و آن مــدهــوش بــود
نــه زمـــانــی مـــحـــو مــی گـــردد ز جـــاننــه از و یـک ذره مــی یــابــم نــشــان
دیــده ام صـــاحـــب جـــمــالــی از کـــمــالهـیچ کـس مـی نـبـودش در هیچ حـال
چـــیــســـت پـــیــش چـــهـــره او آفـــتـــابذره والـــلـــه اعــــلـــم بــــاالـــصــــواب
چــون نـمـی دانـم چــه گــویـم بــیـش ازیـنگـرچــه او را دیـده ام مـن پــیـش ازیـن
مـــن چــــو او را دیـــده یـــا نـــادیـــده ایـــمدر مــــیـــان ایـــن و آن شــــوریـــده ام



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.