ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



حکایت مفلسی که عاشق پسر پادشاه شد و بدین گناه او را محکوم به مرگ کردند

RSS
تغییر یافته در 2011/07/31 20:14 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان عطار نیشابوری
پــادشــاهـی مــاه وش، خــورشــیـد فــرداشـت چــون یـوسـف یـکـی زیـبــا پــسـر
کـس بـه حـسـن او پـسـر هرگز نداشـتهیچ خـلق آن حـشـمت و آن عـز نداشـت
خـــاک او بـــودنـــد دلـــبـــنــدان هــمـــهبــــنـــده رویـــش خــــداونـــدان هـــمــــه
گـــر بـــه شـــب از پـــرده پـــیــدا آمــدیآفـــتــــابــــی نـــو بــــه صـــحـــرا آمـــدی
روی او را وصـــف کــردن روی نــیــســـتزانــک مــه از روی او یـک مــوی نـیـســت
گـــر رســـن کـــردی از آن زلـــف دو تـــاهصــد هــزاران دل فــرو رفــتـــی بـــه چــاه
زلــف عـــالــم ســـوز آن شـــمــع طـــرازکــــار کـــردی بــــرهـــمـــه عــــالـــم دراز
وصـف شـسـت زلـف آن یـوسـف جــمـالهـیـچ نــتــوان گــفــت در پــنــجــاه ســال
چــشـم چــون نـرگـس اگـر بــر هـم زدیآتــــش انـــدر جــــمـــلـــه عــــالــــم زدی
خـــنــده او چـــون شــکــر کــردی نــثـــارصــد هـزاران گـل شــکـفـتــی بــی بــهـار
از دهـانـش خــود نـشــد مـعــلــوم هـیـچزانــک نــتــوان گــفــت از مــعــدوم هــیـچ
چــــون ز زیـــر پــــرده بــــیـــرون آمــــدیهـر ســر مــویـش بــه صــد خــون آمــدی
فــتــنــه جــان و جــهــان بــود آن پــســرهــرچ گــویـم بــیـش از آن بــود آن پــســر
چــو بــرون رانـدی ســوی مـیـدان فــرسبــرهـنـه بــودیـش تــیـغ از پــیـش و پــس
هــرک ســوی آن پـــســر کــردی نــگــاهبـــرگــرفـــتـــنــدیــش در ســـاعـــت ز راه
بـــود درویــشــی گــدایــی بـــی خــبـــربــی سـر و بــن شـد ز عـشـق آن پــسـر
قسـم ازو جـز عـجـز و آشـفـتـن نداشـتجـانـش مـی شـد زهـره گـفـتـن نـداشـت
چــون بــیـافـت آن درد را هـم پــشــت اوعشق و غم درجان و در دل می کشت او
روز و شـب در کـوی او بــنـشـسـتـه بـودچـشـم از خـلـق جـهـان بــربــسـتــه بــود
هـیـچ کــس مـحــرم نـبــودش در جــهـانهمـچـنان مـی گـشـت بـا غـم بـی جـنان
روز و شب رویی چو زر، اشکی چو سیممـنـتـظـر بــنـشـسـتـه بــودی دل دو نـیـم
زنـــده زان بــــودی گـــدای نـــا صـــبــــورکــان پــســر گـه گـاه بــگـذشــتــی ز دور
شـــاه زاد، از دور چـــون پـــیـــدا شـــدیجـــمـــلـــه بــــازار پــــر غـــوغـــا شـــدی
در جـهـان بــرخـاسـتــی صـد رسـتــخـیـزخـــلـــق یــک ســـر آمـــدنــدی درگـــریــز
چـاوشـان از پـیش و از پـس مـی شـدنـدهـر زمـان در خـون صـد کـس مـی شـدنـد
بــانـگ بــردا بــرد مـی رفــتــی بــه مــاهقـرب یـک فـرســنـگ بــگـرفــتــی ســپــاه
چــون شــنـیـدی بــانـگ چــاوش آن گــداســر بــگــشــتــیــش و در افــتــادی ز پــا
غــشـــیــش آوردی و در خـــون مــانــدیوز وجـــود خـــویـــش بـــیـــرون مـــانـــدی
چــشـم بــایـسـتــی در آن دم صـد هـزارتـــا بـــرو بـــگـــریــســـتـــی خـــون زار زار
گــاه چــون نــیــلــی شــدی آن نــاتــوانگـــاه خـــون از زیـــر او گـــشـــتــــی روان
گـــاه بـــفـــســـردی ز آهــش اشـــک اوگــاه اشــکــش ســوخــتـــی از رشــک او
نـیـم کــشــتــه، نـیـم مــرده، نـیـم جــانوز تــهــی دســتــی نــبــودش نــیـم نــان
این چـنـین کـس را چـنین افـتـاده پـسـتآن چــنـان شـه زاده چـون آیـد بــه دسـت
نــیــم ذره ســایــه بـــود آن بـــی خــبـــرخــواســت تــا خــورشــیـد درگــیـرد بــبــر
مـی شـد آن شـه زاده روزی بــا ســپــاهآن گـــدا یـــک نـــعـــره زد آن جـــایـــگـــاه
زو بــرآمــد نــعــره و بــی خــویــش شــدگفت جـانم سـوخـت و عقل از پـیش شـد
چـند خـواهم سـوخـت جـان خـویش ازیننـیـسـت صـبــر و طـاقـت مـن بـیـش ازیـن
این سـخـن می گفت آن سـرگشتـه مردهـر زمــان بــر ســنـگ مـی زد ســر ز درد
چـون بـگـفـت این، گـشـت زایل هوش اوپـس روان شـد خـون ز چـشـم و گـوش او
چـــــاوش شـــــه زاده زو آگـــــاه شـــــدعــزم غــمــزش کــرد، پــیـش شــاه شــد
گــفـــت بـــر شـــه زاده تـــو شـــهــریــارعـــشـــق آوردســـت رنـــدی بـــی قـــرار
شــاه از غــیـرت چــنـان مــدهـوش شــدکــز تـــف دل مــغــز او پـــر جـــوش شـــد
گــفــت بــرخــیـزیــد بــردارش کــشــیــدپــای بــسـتـه، سـر نـگـوسـارش کـشـیـد
در زمـــان رفـــتـــنـــد خـــیـــل پـــادشـــاحــــلـــقــــه ای کــــردنـــد گـــرد آن گـــدا
پــس بـــســوی دار کــردنــدش کــشــانبــر سـر او گـشـت خـلـقـی خـون فـشـان
نـــه ز دردش هـــیــچ کـــس آگـــاه بـــودنـه کـســش آنـجــا شـفـاعـت خــواه بــود
چـــــون بــــــه زیـــــر دار آوردش و زیـــــرز آتـــش حـــســـرت بـــرآمـــد زو نــفـــیــر
گــفـــت مــهــلــم ده ز بـــهــر کـــردگـــارتـــا کــنــم یــک ســجـــده بـــاری زیــر دار
مـــهــل دادش آن وزیــر خـــشـــم نـــاکتـــا نــهــاد او روی خـــود بـــر روی خـــاک
پــس مــیــان ســجــده گــفــتــا ای الــهچـون بـخـواهـد کـشـت شـاهم بـی گـنـاه
پــیـش از آن کـز جــان بــرآیـم بــی خـبــرروزیــــم گــــردان جــــمــــال آن پــــســــر
تـــا بـــبـــیــنـــم روی او یــک بـــار نـــیــزجـــان کـــنـــم بـــر روی او ایـــثـــار نـــیـــز
چــون بــبــیـنـم روی آن شــه زاد خــوشصـــد هـــزار جــــان تــــوانـــم داد خـــوش
پــادشـاهـا بــنـده حـاجـت خـواه تــسـتعـاشـقـتـسـت و کـشـتـه ایـن راه تـسـت
هـســتــم از جــان بــنــده ایـن در هـنــوزگــر شــدم عــاشــق، نـیـم کــافــر هـنـوز
چـون تـو حـاجـت مـی بــر آری صـد هـزارحــــاجــــت مـــن کــــن روا کــــارم بــــرآر
چون بـخواست این حاجـت آن مظلوم راهتــــیـــر او آمـــد مـــگـــر بــــر جـــایـــگـــاه
چــون شــنــیــد آن راز او پــنــهــان و زیـردرد کـــــردش دل ز درد آن فــــــقــــــیـــــر
رفـت پــیـش پــادشـاه و مـی گـریـســتحـال آن دل داده بـرگـفـتـش کـه چـیسـت
زاری او در مـــنـــاجـــاتـــش بــــگـــفـــتدر مـیـان ســجــده حــاجــاتــش بــگـفــت
شـــــــاه را دردی ازو در دل فـــــــتـــــــادخــوش شــد و بــر عــفــو کـردن دل نـهـاد
شـــاه حـــالــی گــفــت آن شـــه زاده راســــر مـــگــــردان آن ز پــــا افــــتــــاده را
ایـــن زمـــان بــــرخــــیـــز زیـــر دار شـــوپــیـش آن ســرگـشـتــه خــون خــوار شـو
مـــســــتــــمـــنـــد خــــویـــش را آواز دهبـــــی دل تـــــســـــت او، دل او بــــــازده
لـطــف کـن بــا او کـه قــهـر تــو کـشــیـدنـوش خــور بــا او کــه زهـر تــو چــشــیـد
از رهــش بـــرگــیــر ســوی گــلــشــن آرچــون بــیـایـی، بــا خـودش پــیـش مـن آر
رفـــت آن شـــه زاده یــوســـف جـــمــالتـــا نــشـــیــنــد بـــا گـــدایــی در وصـــال
رفــت آن خـــورشـــیــد روی آتـــشـــیــنتـــا شـــود بـــا ذره خـــلـــوت نـــشـــیـــن
رفــت آن دریــای پـــر گــوهــر خـــوشــیتــا کـنـد بــا قــطــره دســت انـدرکـشــی
از خــوشـی ایـن جــایـگـه بــر سـر زنـیـدپـــای بـــرکــوبـــیــد، دســتــی بـــرزنــیــد
آخــــــر آن شـــــه زاده زیـــــر دار شـــــدچـــون قــیــامــت فــتـــنــه بـــیــدار شـــد
آن گـــدا را در هـــلـــاک افـــتــــاده دیـــدســرنــگــون بــر روی خــاک افــتــاده دیــد
خــاک از خـون دو چــشـمـش گـل شـدهعـالـمـی پــر حــســرتــش حــاصـل شـده
مـحـو گـشـتــه، گـم شـده، نـاچــیـز هـمزیــن بــتــر چــه بــود دگــر، آن نــیــز هــم
چـون چـنـان دیـد آن بــه خـون افـتــاده راآب در چـــــشــــم آمــــد آن شــــه زاده را
خـواسـت تـا پـنهان کـند اشـک از سـپـاهبــر نــمــی آمــد مــگــر بـــا اشــک شــاه
اشــک چــون بـــاران روان کــرد آن زمــانگـشـت حـاصـل صـد جــهـان درد آن زمـان
هــرک او در عــشــق صــادق آمــدســتبــر سـرش مـعـشـوق عـاشـق آمـدســت
گـر بــه صــدق عــشــق پــیـش آیـد تــراعــاشــقـت مـعــشــوق خــویـش آیـد تــرا
عــاقــبـــت شــه زاده خــورشــیــد فــشاز ســر لــطــف آن گــدا را خــوانـد خــوش
آن گــــدا آواز او نــــشــــنــــیــــده بـــــودلــیــک بـــســـیــاری ز دورش دیــده بـــود
چــون گــدا بـــرداشــت روی از خــاک راهدر بــــــرابــــــر دیـــــد روی پــــــادشـــــاه
آتـــــش ســـــوزنـــــده بـــــا دریــــای آبگــرچــه مــی ســوزد، نــیـارد هـیـچ تــاب
بــــود آن درویـــش بــــی دل آتــــشــــیقــربـــتـــش افــتـــاد بـــا دریــا خـــوشــی
جــان بــه لـب آورد، گـفـت ای شــهـریـارچــون چــنـیـنـم مـی تــوانـی کــشــت زار
حــاجــت ایــن لــشــگــر گــر بـــز نــبــودایــن بــگــفــت و گــویـیـی هــرگــز نــبــود
نـعـره ای زد، جـان بــبــخـشـیـد و بــمـردهـمـچــو شـمـعـی بــاز خــنـدیـد و بــمـرد
چــون وصــال دلـبــرش مـعــلـوم گـشــتفـانـی مـطــلـق شــد و مـعــدوم گـشــت
ســــالـــکـــان دانـــنـــد در مـــیـــدان دردتــا فــنـای عــشــق بــا مــردان چــه کــرد
ای وجــــودت بــــا عـــدم آمـــیـــخـــتــــهلــــذت تــــو بــــا عــــدم آمــــیـــخــــتــــه
تــــا نــــیــــاری مــــدتــــی زیــــر و زبــــرکــی تــوانــی یــافــت ز آســایــش خــبــر
دسـت بـگشـاده چـو بـرقـی جـسـتـه ایوز خــلـاشـه پــیـش بــرقـی بــســتــه ای
ایــن چـــه کـــارتـــســـت مــردانــه درآیعـــقـــل بـــرهـــم ســـوز دیـــوانـــه درآی
گــر نــخــواهــی کــرد تــو ایـن کــیـمــیـایـــک نـــفـــس بـــاری بـــنـــظـــاره بـــیـــا
چـند اندیشـی چـو من بـی خـویش شـویک نـفـس در خـویـش پـیـش انـدیش شـو
تـــا دمــی آخــر بـــه درویــشــی رســیدر کــمــال ذوق بــی خــویـشــی رســی
مـن کـه نـه مـن مـانـده ام نـه غــیـر مـنبــرتــر اســت از عــقـل شــر و خــیـر مـن
گـم شـدم در خــویـشــتــن یـک بــارگـیچــاره مــن نــیــســت جــز بــیــچــارگــی
آفــتــاب فــقــر چــون بــر مــن بــتــافــتهــر دو عــالــم هـم ز یـک روزن بــتــافــت
مـــن چـــو دیـــدم پــــرتـــو آن آفـــتــــابمــن بـــمــانــدم بـــاز شــد آبـــی بـــه آب
هــرچ گــاهــی بـــردم و گــه بـــاخـــتـــمجـــمـــلـــه در آب ســـیـــاه انـــداخـــتـــم
محـو گـشـتـم، گـم شـدم، هیچـم نمـاندســایــه مــانــدم ذره پـــیــچـــم نــمــانــد
قــطــره بــودم، گــم شــدم در بـــحــر رازمــی نــیــابــم ایـن زمــان آن قــطــره بــاز
گرچـه گم گشـتـن نه کـار هر کسـیسـتدر فـنا گم گشـتـم و چـون من بـسـیسـت
کـیـسـت در عـالـم ز مـاهـی تــا بــه مـاهکــو نـخــواهـد گـشــت گـم ایـن جــایـگـاه



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.