ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



پــــادشــــاهـــی بــــود عــــالـــم زان اوهـفــت کـشــور جــمـلـه در فــرمـان او
بـــود در فـــرمــانــدهــی اســـکــنــدریقــاف تــا قــاف جــهـانـش لــشــگــری
جــــــاه او دو رخ نــــــهـــــاده مــــــاه رامـــه دو رخ بــــر خـــاک ره آن جــــاه را
داشـت آن خــســرو یـکـی عـالـی وزیـردر بــزرگــی خــرده دان و خــرده گــیــر
یـک پــســر داشــت آن وزیــر پــر هــنــرحـسـن عالم وقف رویش سـر بـه سـر
کــســی بــه زیـبــایـی او هـرگــز نـدیـدهــیـچ زیـبــا نــیـز چــنــدان عــز نــدیـد
از نــکـــو رویــی کــه بـــود آن دلــفـــروزهـیـچ نـتـوانـسـت بـیـرون شـد بــه روز
گــــر بــــه روز آن مــــاه پــــیـــداآمـــدیصــــد قـــیـــامـــت آشــــکـــارا آمـــدی
بــــرنـــخـــیـــزد در جـــهـــان خـــرمـــیتـــا ابــــد مـــحـــبـــوب تـــر زو آدمـــی
چـهره ای داشـت آن پـسـر چـون آفتـابطـره ای هم رنـگ و بـوی مـشـک نـاب
ســایــه بــان آفــتــابــش مــشــک بــودآب حـیوان بـی لـبـش لب خـشـک بـود
در مـــیـــان آفـــتـــاب دلـــســـتـــانـــشبــود هـم چــون ذره شــکــل دهـانـش
ذره او فـــــتــــــنـــــه مـــــردم شــــــدهدر درونــش صــد ســتــاره گــم شــده
چــون ســتــاره ره نــمــایــد در جــهــانســی درون ذره ای چــون شــد نـهـان
زلــف او بـــر پـــشـــتـــی او ســـرفـــرازدر سـرافـرازی بــه پــشـت افـتـاده بــاز
هــر شــکــن در طــره آن ســـیــم تـــنصد جهان جـان را بـه یک دم صد شکن
زلـف او بـر رخ بـسـی منسـوبـه داشـتدر سـر هر موی صـد اعـجـوبـه داشـت
بــود بـــر شــکــل کــمــانــش ابــرویــیخــود کــجــا بــد آن کـمـان را بــازویـی
نــرگــس افــســون گــرش در دلــبـــریکــرده از هـر مــژه ای صــد ســاحــری
لــعــل او ســـرچـــشــمــه آب حـــیــاتچـون شکر شیرین و سرسـبـز از نبـات
خــط ســبـــزش ســرخ رویــی جــمــالطــوطــی ســرچــشــمـه حــد کــمـال
گـفـتـن از دنـدان او بــی خـرد گـیـسـتکـان گـهـر از عـزت خـود بــرد گـیـسـت
مـشـک خــالـش نـقـطـه جــیـم جــمـالماضـی و مسـتـقـبـل از وی کرده حـال
شـــرح زیـــبـــایــی آن زیـــبـــا پـــســـراز وجـــود او نـــمـــی آمـــد بــــه ســـر
شـاه از و الـقـصـه مـسـت مـسـت شـدو ز بــلـای عــشــق او از دســت شــد
گرچـه شـاهی سـخـت عـالی قـدر بـودچــون هــلــالــی از غــم آن بـــدر بــود
شـد چـنـان مـسـتـغـرق عـشـق پــسـرکـــز وجـــود خـــود نــمــی آمـــد بـــدر
گــر نــبــودی لــحــظــه ای در پــیـش اوجـوی خـون رانـدی دل بــی خـویـش او
نــه قــرارش بـــود بــی او یــک نــفــسنـه زمـانـی صــبــر بــودش زیـن هـوس
روز و شــب بــی او نــیـاســودی دمــیمـونس او بـودش بـه روز و شـب همی
تـــا شـــبـــش بـــنــشـــانـــدی روز درازراز مـی گـفـتـی بــدان مـه چـهـره بــاز
چــون شــب تــاریـک گـشـتــی آشـکـارشـــاه را نــه خـــواب بـــودی نــه قــرار
وان پـسـر در خـواب رفـتـی پـیـش شـاهشــاه مــی کــردی بـــه روی او نــگــاه
در فـــروغ و نــور شـــمــع دلــســـتـــانجـمله شـب خـفتـه می بـودی سـتـان
شـه در آن مـه روی مـی نـگـریـسـتــیهر شـبـی صد گونه خـون بـگریسـتـی
گـــاه گـــل بــــر روی او افـــشــــانـــدیگـــاه گـــرد از مـــوی او افـــشـــانــدی
گـه ز درد عـشــق، چــون بــاران ز مـیـغبـــر رخ او اشـــک رانـــدی بـــی دریــغ
گـاه بــا آن مـاه جــشــنـی ســاخــتــیگــاه بـــر رویــش قـــدح پـــرداخـــتـــی
یـک نـفـس از پـیـش خـود نـگـذاشـتـشتــا کــه بــودی لــازم خــود داشــتــش
کـی تـوانسـت آن پـسـر دایم نشـسـتلـیـک بـود از بـیـم خـسـرو پـای بـسـت
گــر بــرفــتــی یــک دم از پــیــرامــنــششــه ز غـیـرت ســرفـکـنـدی از تــنـش
خـــواســتـــی هــم مــادر او هــم پـــدرتـــا دمــی بـــیــنــنــد روی آن پـــســـر
لـیـکــشــان زهـره نـبــود از بــیـم شــاهتـــا بـــریــن قــصـــه بـــرآمــد دیــرگــاه
بـــود در هــمــســـایــگــی شـــهــریــاردخـتـری خـورشـیـد رخ هـمـچـون نـگـار
آن پـــســـر شـــد عـــاشـــق دیـــدار اوهــمــچــو آتــش گــرم شــد در کــار او
کـی شـبـی بـا او نشـسـتـی سـازکـردمجـلسـی چـون روی خـویش آغـازکـرد
از نـهـان بــی شــاه بــا او درنـشـســتبـود آن شـب از قـضـا آن شـاه مـسـت
نـیم شـب چـون نیم مـسـتـی پـادشـاهدشنه ای در کف، بـجـست از خـوابـگاه
آن پـسر را جـست ، هیچش می نیافتعـاقـبـت آنـجـا کـه بـود آنـجـا شـتـافـت
دخـتـری بــا آن پـسـر بــنـشـسـتـه دیـدهـر دو را در هـم دلـی پــیـوسـتـه دیـد
چـــون بـــدیــد آن حـــال شـــاه نــامــورآتـــش غـــیــرت فـــتـــادش در جـــگــر
مست و عشق و آنگهی سلطان سریچــون بــود مـعــشــوق او بــا دیـگــری
شـاه بـا خـود گفت بـر چـون من شـهیچـون گـزیـدی دیـگـری، ایـنـت ابـلـهـی
آنــچ مــن کــردم بـــجــای تــو بـــســیهـیچ کـس هـرگـز نـکـرد آن بـا کـسـی
در مــکـــافـــات مــن آخـــر ایــن کــنــیرو بـکـن، الحـق کـه شـیرین می کـنی
هــم کــلــیـد گــنــجــهــا در دســت تــوهـم ســر افــرازان عــالـم پــســت تــو
هـم مــرا هـم راز و هـم هـمــدم مــدامهـم مـرا هـم درد و هـم مـحــرم مـدام
در نــشــیــنــی بــا گــدایــی در نــهــاناز تــو پــردازم هـمـیـن سـاعـت مـکـان
ایـن بــگــفــت و امـر کــرد آن شــهـریـارتــا بــبــســتــنـد آن پــسـر را اسـتــوار
ســـیـــم خــــام او مـــیـــان خــــاک راهکـرد همـچـون نـیل خـام از چـوب شـاه
بــعــد از آن شــد گـفـت تــا دارش زدنـددر مــــیـــان صــــفــــه بــــارش زدنــــد
گـفــت اول پــوســت از وی درکــشــیـدسـرنـگـون آنـگـه بـه دارش بــرکـشـیـد
تــا کـســی کـو گـشـت اهـل پــادشــاهتــا هـم آخــر او بــه کـس نـکـنـد نـگـاه
در ربــــودنـــد آن پـــســـر را زار و خـــوارتـــا در آویــزنــد ســر مــســتــش ز دار
شــــد وزیـــر آگـــاه از حــــال پــــســــرخــاک بــر ســر گــفــت ای جــان پــدر
ایـن چــه خــذلـان بــود کــامـد در رهـتچه قضا بود این که دشمن شد شهت
بــــود آنـــجــــا دو غـــلـــام پــــادشــــاهعـــزم کــرده تـــا کــنــنــد او را تـــبـــاه
آن وزیــــر آمــــد دلــــی پـــــر درد و داغهــر یــکـــی را داد دری شـــب چـــراغ
گفت امشب هست مست این پـادشاهوین پـسـر را نـیـسـت چـنـدینـی گـنـاه
گــر جــفــا دیــدی تــو از مــن بــی وفــاتـــو وفــاداری، مــکــن بـــا مــن جــفــا
از تــنـت گـر ریـخــتــم خـون بــی خــبــرخــون جــانــم چــنــد ریـزی ای پــســر
مـسـت بـودم کـین خـطـا بـر من بـرفـتخـود چـه بـود این کز قضا بـر من بـرفت
گـر تـو پــیـش از مـن بــرفـتـی نـاگـهـانبـی تـو مـن کـی زنـده مـانـم در جـهان
بـی تـو چـون یکدم سـر خـویشـم نماندزنـدگـانـی یـک دو دم بــیـشــم نـمـانـد
جــان بــه لــب آورد بــی تــو شــهــریـارتــا کــنــد در خــون بـــهــای تــو نــثــار
مـی نـتــرسـم مـن ز مـرگ خـویـشـتــنلـیـک تــرسـم از جــفـای خـویـش مـن
گــر شــود جــاویـد جــانــم عــذر خــواههـم نـیـارد خــواســت عــذر ایـن گـنـاه
کـاشـکـی حـلـقـم بــبــریـدی بــه تــیـغوز دلـم گـم گـشــتــی ایـن درد و دریـغ
خـالـقـا جـانـم دریـن حـیـرت بــسـوخـتپـای تـا فرق من از حـسـرت بـسوخـت
مـــن نـــدارم طـــاقـــت و تــــاب فـــراقچــنـد ســوزد جــان مـن در اشـتــیـاق
جـان مـن بـسـتـان بـه فـضـل ای دادگـرزانــک مــن طــاقــت نـمــی دارم دگــر
همـچـنین می گـفـت تـا خـامـوش شـددر مـیـان خــامــشــی بــیـهـوش شــد
عــاقــبــت پــیـک عــنــایــت در رســیــدشــکـر مـا بــعـد شــکـایـت در رســیـد
چــون ز حــد بــگــذشــت درد پــادشــاهبـــود پـــنــهــان آن وزیــر آن جــایــگــاه
شـد بــیـاراســت آن پــســر را در نـهـانپــس فــرســتــادش بــر شــاه جــهـان
آمــد از پــرده بــرون چــون مــه ز مــیــغپـیـش خـسـرو رفـت بـا کـربـاس و تـیغ
در زمــیــن افــتـــاد پـــیــش شــهــریــارهـمـچــو بــاران اشــک مـی بــاریـد زار
چــون بـــدیــد آن مــاه را شــاه جــهــانمـی نـدانـم تــا چــه گــویـم ایـن زمـان
شـاه در خــاک و پــسـر در خــون فـتــادکس چـه داند کین عـجـایب چـون فتـاد
هـرچ گـویـم بـعـد ازیـن نـاگـفـتـنـیـسـتدر چـو در قعرسـت هم ناسـفتـنیسـت
شــاه چــون یـافــت از فـراق او خــلـاصهـر دو خـوش رفـتــنـد در ایـوان خــاص
بــعـد ازیـن کـس واقـف اسـرار نـیـسـتزانـک ایـنـجــا مـوضــع اغـیـار نـیـســت
آنــچ آن یــک گــفــت آن دیـگــر شــنــودکــور دیـد آن حــال، گـوش کــر شــنـود
مــن کــیــم آنــرا کـــه شـــرح آن دهــمور دهـم آن شــرح خــط بــرجــان دهـم
نــارســیـده چــون دهـم آن شــرح مــنتــن زنـم چــون مـانـده ام در طـرح مـن
گــر اجــازت بـــاشــد از پــیــشــان مــرازود فــــرمــــایـــنــــد شــــرح آن مــــرا
چـون سـر یک موی نیسـت این جـایگـاهجـز خـموشی روی نیسـت این جـایگاه
نـیـسـت مـمـکـن آنـک یـابــد یـک زمـانجــز خــمـوشــی گـوهـری تــیـغ زفــان
گرچـه سوسـن ده زفان بـیش آمدسـتعـاشـق خـاموشـی خـویش آمـدسـت
ایـن زمـان بــاری ســخــن کـردم تــمـامکــار بــایـد، چــنـد گــویـم، والـســلــام
چــون شــود هــشــیــار شــاه نــامــدارهـم پــشـیـمـان گـردد وهـم بــی قـرار
هـرک او را کـشـتـه بـاشـد بـی شـکـیشـــاه از صـــد زنــده نــگــذارد یــکـــی
آن غـلـامـان جـمـلـه گـفـتـنـد این نفـسگـر بــیـایـد شــه نـبــیـنـد هـیـچ کــس
درزمـــان از مـــا بـــریـــزد جـــوی خـــونپــس کــنــد بـــردار مــا را ســرنــگــون
خـــــونـــــیــــی آورد از زنـــــدان وزیـــــربـازکـردش پـوسـت از تـن همـچـوسـیر
ســـرنـــگـــوســـارش زدار آونـــگ کـــردخــاک از خــونـش گــل گـل رنـگ کــرد
وآن پـــســـر را کـــرد درپــــرده نـــهـــانتـــا چــه زایــد از پـــس پـــرده جــهــان
شــاه چــون هـشــیـار شــد روزی دگــرهمچنان می سوخت از خشمش جـگر
آن غــلــامــانــرا بـــخــوانــد آن پــادشــاگـفـت بـا آن سـگ چـه کـردیـد از جـفـا
جـمـلـه گـفـتـنـدش کـه کـردیم اسـتـواردرمــــیــــان صــــفــــه بـــــارش بــــدار
پــوســتــش کـردیـم ســرتــاســر بــرونبــر ســردارســت اکــنـون ســرنــگــون
شـاه چـون بــشـنـود آن پــاسـخ تــمـامشــاد گـشــت از پــاســخ آن دو غـلـام
هــر یــکــی را داد فــاخــر خــلــعــتـــییـافــت هـریـک مـنـصــبــی ورفـعــتــی
شــاه گــفــتــا هـمــچــنـان تــا دیـرگــاهخـــوار بـــگـــذاریـــد بـــردارش تـــبــــاه
تــــا زکـــار ایـــن پــــلـــیـــد نـــابــــکـــارعـــبـــرتـــی گــیــرنــد خـــلــق روزگــار
چـون شـنـود این قـصـه خـلـق شـهـر اوجـــمــلـــه را دل درد کـــرد از بـــهــر او
درنــظـــاره آمـــدنـــد آنـــجـــا بـــســـیبـاز مـی نـشـنـاخـتـنـدش هـر کـسـی
گـوشـتــی دیـدنـد خــلـقـان غـرق خـونپــوســت از وی درکـشـیـده سـرنـگـون
آن کــه و مــه هــرک دیـدش آن چــنــانهمـچـو بـاران خـون گـرسـتـی در نـهان
روز تــــا شـــب مـــاتـــم آن مـــاه بــــودشــــهــــر پــــردرد و دریــــغ و آه بــــود
بــعـد روزی چــنـد، بــی دلـدار خــویـششـه پـشـیمان گشـت از کردار خـویش
خـشم او کم گشـت، عشـقش زور کردعــشــق شــاه شــیـردل را مــور کــرد
پــادشـاهـی بــا چــنـان یـوسـف وشـیروز و شب بـنشسته در خلوت خوشی
بـــوده دایــم از شــراب وصــل مــســتدر خــمـار وصـل چــون دانـد نـشـسـت
عـاقـبــت طـاقـت نـمـانـدش یـک نـفـسکــار او پــیــوســتــه زاری بــود و بــس
جـــان او مــی ســـوخـــت از درد فــراقگـشـت بـی صـبــر و قـرار از اشـتـیـاق
در پــشــیــمــانــی فــروشــد پــادشــاهدیـده پـر خـون کـرد و سـر بـر خـاک راه
جـامـه نیلـی کـرد و در بـرخـود بـبـسـتدر مـیان خـون و خـاکـسـتـر نـشـسـت
نه طـعـامـی خـورد از آن پـس نه شـرابدر رمید از چـشم خون افشانش خواب
چـون در آمـد شـب، بـرون شـد شـهریارکــــرد از اغــــیـــار خــــالــــی زیـــر دار
رفـــت تــــنـــهـــا زیـــر دار آن پــــســــریــــاد مــــی آورد کـــــار آن پـــــســـــر
چــون ز یــک یـک کــار او یــاد آمــدیــشازبـــن هـــر مـــوی فـــریــاد آمـــدیــش
بـــــر دل او درد بـــــی انـــــدازه شـــــدهــر زمــانــش مــاتـــم نــو تـــازه شــد
بــر ســر آن کــشــتــه مــی نـالــیـد زارخــــون او در روی مـــی مـــالـــیـــد زار
خــویــش را در خــاک مــی افــکــنــد اوپـشـت دسـت از دسـت بـرمی کـند او
گــر شــمـار اشــک او کــردی کــســیبــیـشـتــر بــودی زصـد بــاران بــســی
جــمــلــه شــب بــود تــنــهــا تــا بـــروزهمچـو شـمعی در میان اشـک و سـوز
چـون نـسـیـم صـبــح گـشـتــی آشـکـاربــا وثــاق خــویـش رفــتــی شــهــریـار
درمــیــان خــاک وخــاکــســتــر شــدیدرمـصـیـبــت هـر زمـان بــا ســرشـدی
چــون بــرآمــد چــل شــبــان روزتــمــامهمـچـو مویی شـد شـه عـالـی مـقـام
در فـــــرو بـــــســـــت وبـــــزیـــــر دار اوگـــشـــت درتـــیــمـــار او بـــیــمـــار او
کـس نداشـت آن زهره درچـل روزوشـبتــا گـشــایـد درســخــن بــا شــاه لـب
از پـس چـل شـب نه نان خـورد و نه آبآن پـسـر را دیـد یـک سـاعـت بــخـواب
روی هــمــچــون مــاه اودراشــک غــرقازقـدم در خـون نـشـسـتــه تــا بــفـرق
شـاه گـفـتــش ای لـطـیـف جــان فـزایازچـه غـرق خـون شـدی سـرتـابــپــای
گـــفـــت در خـــون ز آشـــنــایــی تـــومویــن چــنــیــن از بـــی وفــایــی تـــوم
بــازکــردی پــوســت از مـن بــی گــنـاهایـــن وفـــاداری بــــود ای پــــادشــــاه
یـــار بـــا یـــارخـــود آخـــر ایـــن کـــنـــدکــافــرم گــر هــیـچ کــافــر ایـن کــنــد
مــن چــه کــردم تــا تــو بــردارم کــنـیســربـــری وســرنــگــوســـارم کــنــی
روی اکـــنــون مـــی بـــگـــردانــم ز تـــوتـــا قــیــامــت داد بـــســتـــانــم ز تــو
چــــون شــــود دیـــوان دادارآشــــکــــارداد مــن بـــســتـــانــد از تــو کــردگــار
شـاه چـون بـشـنود از آن مـه این جـوابدرزمـان درجـسـت دل پـر خـون زخـواب
شــور غــالـب گـشــت بــرجــان ودلـشهرزمـانی سـخـت تـر شـدمـشـکـلـش
گــشــت بــس دیـوانــه وازدســت شــدضـعـف درپـیوسـت وغم پـیوسـت شـد
خــــانــــه دیـــوانــــگــــی دربــــازکــــردنــــوحــــه بـــــس زار زار آغــــاز کــــرد
گـفــت ای جــان ودلـم، بــی حــاصــلـمچـون شـود از تــشـویـر تــو جـان ودلـم
ای بــســی ســر گــشــتــه مـن آمــدهپـــس بـــزاری کـــشـــتـــه مــن آمــده
همچـو من گوهر شکسـت خـود که کرداینـچ مـن کـردم بـدسـت خـود کـه کـرد
می سـزد گـر من بـه خـون آغـشـتـه امتــا چـرا مـعـشـوق خـود را کـشـتــه ام
درنــگـــر آخـــر کـــجـــایــی ای پـــســـرخــط مـکــش در آشــنـایـی ای پــســر
تــو مـکـن بــد گـرچــه مـن بــد کـرده امزانـک ایـن بـد جـمـلـه بـا خـود کـرده ام
مـن چــنـیـن حـیـران و غـمـنـاک از تــومخــاک بــر سـر بــر سـر خــاک از تــوام
از کـــجـــا جـــویــم تـــرا ای جـــان مــنرحــمــتــی کــن بــر دل حــیــران مــن



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.