ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



مدح سلطان مسعود بن ابراهیم

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 18:00 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, مسعود سعد سلمان
زلــفـــیــن ســـیــاه آن بـــت زیــبـــاگشتـه است طراز روی چون دیبـا
آن سرو که نیستش کسی همسروان ماه که نیستش کسی همتا
بــر عـاج شـکـفـتـه بـیـنـمـش لـالـهدر سـیـم نـهـفـتـه یـابـمـش خـارا
بــر تــخـتــه سـیـم اوفـتــد بــر هـماز ســایـه دو تــوده عـنـبــر ســارا
در درج عـــقـــیــق او پـــدیـــد آمـــداز خــنــده دو رشــتــه لؤلؤ لــالــا
شـد خـسـتـه دلـم نـشـانـه تـیـرشدر مـعــرض زخــم او مـنـم تــنـهـا
نــاگــاهــم تــیــر غــمــزه زد بــر دلزان ابــروی چــفـتــه کـمـان آســا
بــگـذشـت ز سـیـنـه تـیـر دلـدوزشدل پـــاره و زخــم تــیــر نــاپــیــدا
دیـدمـش بـه راه دی کـمـر بــسـتـهمــانـنـد مـه دو هـفــتــه در جــوزا
گفتـم که چگونه جـستـی از رضوانایـــن بــــچـــه نـــازدیـــده حـــورا
دانـی کـه بــه عـشـق تـو گـرفـتـارمبـر سـاخـتـه تـو خـویشـتـن عمدا
نـه نـرم شــود دلـت بــه صـد لـابــهنه گـرم شـود سـرت بـه صـد مینا
جــز بـــا پــریــان نــبــوده ای گــویــاوز آدمـــیـــان نـــزاده ای مــــانـــا
زنـجـیر شـدسـت زلـف مـشـکـینـتوافــکــنــده مــرا ز دور در ســـودا
شـیدا شـده ام چـرا هـمـی نـنـهیزنـجــیـر دو زلــف بــر مـن شــیـدا
بـر مـن ز تـو جـور و تـو بـدان راضـیبـا من تـو دو تـا و من بـه دل یکتـا
این جـور مـکـن کـه از تـو نـپـسـنـددســلـطــان زمـانـه خــســرو والــا
مـسـعـود بـلـنـد هـمـت آن شـاهیکـز هـمـت او فـلـک ســتــد بــالـا
طـــیــره ز عـــلـــو قـــدر او گـــردونشــرمـنـده ز غــور طــبــع او دریـا
این در شـاهی ز نـعـت مـسـتـغـنیوی از شـاهان بـه جـاه مسـتـثـنا
چـون قدر تـو نیسـت چـرخ بـا رفعتچون طبـع تو نیست بـحر بـا پـهنا
طـبـع تـو و عـلـم خـسـرو و شـیریندســت تــو وجــود وامـق و عــذرا
آراســتــه از تــو حــضــرت غــزنــیـنهمـچـون ز رسـول مکـه و بـطـحـا
ای ذات تـو شـمـس و ذاتـهـا انـجـموی ملکت تـو کل و ملک ها اجـزا
آنی کـه بـه هیچ وقـت خـود گـردونرای تــو عـصـا نـکـرد چـون اعـضـا
بـــا خـــشــم تـــو دم زنــد دل دوزخبــا حـلـم تــو بــر زنـد کـه سـیـنـا
کـرده خــورشــیـد صـبــح مـلـک تــوروز هـمـه دشـمـنـان شــب یـلـدا
وزیـدن کـیـن در ایـن جــهـان بــا تــوای شــاه جــهــان کــرا بــود یــارا
در خـواب عـدوی تــو نـبــیـنـد شـبجـز چـنـگ پـلـنگ و یشـک اژدرها
آن کــز تــو گـرفــت کــیـنـه انـدر دلشد بـر سر خـلق در جـهان رسوا
در دلـش چـو نـاز شـعـلـه زد کـیـنـهبـر تـنش چـو مـار کـینه زد اعـضـا
چـون چـهره غـفـره گشـتـه از زردیبــوده چـمـنـی چـو صـورت غـفـرا
چـون سـوی چـمن گذر کـنی بـینیبــگـریـخـت ز بـیـم لـشـکـر گـرمـا
شــاهــا ســپــه خــزان پــدیـد آمــدهـم گـونـه کــهـربــا شــده مـیـنـا
در جـمـلـه بــه یـک دگـر نـکـو مـانـداز زردی بــــرگ و گـــونـــه اعــــدا
گـویی کـه ز خـلـق دشـمـنت خـیزدهـنـگـام سـپــیـده دم دم سـرمـا
انـگـور و مـخـالـف تـو هـمـچـون هـماز رنگ بـگـشـتـه هر دو را سـیمـا
نـزدیـک شــده کــه خــون ایـن و آنبـی شک همه ریخـتـه شود فردا
خــون دل ایــن بــه پــای در خــانــهخـون تــن آن بــه تــیـغ در صـحـرا
بــاقـی بــادی کـه از بــدانـدیـشــانتـیغـت نکـنـد بـه هیچ وقـت ابـقـا
غـوغـاسـت مـخــالـف تــو را شـیـوهبـا هـیبـت تـو چـه خـیزد از غـوغـا
روزی کـه ز نـعــل مـرکــبــان افــتــددر زلــزلــه جـــرم مــرکــز غــبـــرا
از تــیـره غــبــار چــشــمـه روشــنتـاریـک شـود چـو چـشـم نـابـیـنـا
دل دوزد نــــوک نـــیـــزه خــــطــــیجــان ســوزد حــد تــیـغ روهـیـنـا
از چــتــر تــو ســایـه هـمـای افـتــدوز گــرد ســپــاه ســایـه عــنــقــا
رعــد آوا مــرکــب تـــو از هــر ســـوهر سـاعـت بـرکشـد چـو نفـخ آوا
ای شــاه عــجــم تـــو زیــر ران آریرخشی که نخواندش خرد عجـما
زیــرا کــه بــود بــه وقــت کــر و فــرعــزم و حــزمـش چــو مـردم دانـا
دریـابــد اگـر بــه دل کـنـی فــکــرتبـشناسد اگر کنی بـه چشم ایما
پــرورده تـنـی چـو کـوهـی انـدر تـنبـر رفتـه سری چـو نخـلی اندر وا
چـون بـاد کـه دسـت و پـای را بـا اوحـاجـت نبـود بـه هیچ اسـتـقـصـا
انــدر تـــک دور تـــاز چــون صــرصــردر جــولـان گـرد گـرد چـون نـکـبــا
گر قـصـد کنی چـو وهم یک لحـظـهاز جـابـلـقـا رسـیـد بـه جـابـلـسـا
واثـق تـو بـدان کـه چـون بـرانـگـیزیدر حـملـه تـسـت عـروة الـوثـقـی
انــــدر مــــه دی بــــهـــاری آرایـــیبــر روی بــســاط سـاحــت پــیـدا
کـز چـهـره و خـون دشـمـنـان گـرددچــون بــارگـه تــو پــر گــل رعــنـا
این هسـت ولیک نیسـتـت حـاجـتتــا از پــی رزم هـا شـوی کـوشـا
نـه نـفـس نـفـیـس را چـه رنـجـانـیای نـفــس تــو فــخــر آدم و حــوا
واجــب نـکـنـد بــه هـیـچ انـدیـشــهبـر طـبـع عـزیز خـود نـهی حـاشـا
مـن بـنده بـه فـتـح ها همـی گـویمهـر هـفـتــه یـکـی قـصــیـده غـرا
تــا گــردد فــتــح نــامــه هــا پـــراناز هر سـو سـوی مـجـلـس اعـلـا
از نـصـرت فـتــح مـطـلـع و مـخـلـصطـنـان و بـدیـع و مـقـطـع و مـبـدا
دل شـعـبـده هـا گـشـاده از فـکـرتجـان مـعـجـزه ها نمـوده در انشـا
هر لفظی از آن چـو صورتـی دلکشهر بـیتـی از آن چـو لعـبـتـی زیبـا
شـاهـا تـو گـزیـن مـالـک الـمـلـکـیهـسـتـی تـا حـشـر مـالـک دنـیـا
بـنـده ز سـروش یـافـت این تـلـقـیناین لفـظ ز خـود نگـفـت بـر عـمدا
تــا یــابــد هــال مــرکــز ســفــلــیتـــا دارد دور گـــنـــبـــد خـــضـــرا
ایــوان تــو بــاد مــلــک را مــکــمــندرگـــاه تــــو بــــاد عــــدل را مأوا
تـا دولـت و دانـش اسـت جـان پـروراز دانــش پـــیــر و دولـــت بـــرنــا
تــو شـاد نـشـسـتـه بــر گـه دولـتبــا حــشـمـت و فـر خــسـرو دارا
در چــشــم عــزیــز چــهــره دلــبـــربـر دست خـجـستـه ساغر صهبـا
ســـازنــده کـــار گــنــبـــد اخـــضـــرخـــنـــیــاگـــر بـــزم زهـــره زهــرا



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.