ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



هم در ستایش او

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 18:27 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, مسعود سعد سلمان
گـر یـک وفـا کـنـی صـنـمـا صـد وفـا کـنـمور تـو جـفـا کـنی همه من کی جـفـا کنم
تـو نرد عـشـق بـازی و بـا مـن دغـا کـنیمـن جـان بـبــازم و نـه هـمـانـا دغـا کـنـم
گـــر آب دیــده تـــیــره کـــنــد دیــده مــراایـن دیـده را ز خــاک درت تــوتــیـا کــنــم
گـل عـارضـی و لـالـه رخـی ای نـگـار مـندر مــرغــزار آن گــل و لــالــه چــرا کــنـم
خـار و گیا چـو دایه لاله سـت و اصـل گـلاز بــهـر هـر دو خــدمـت آب و گــیـا کــنـم
جـان و دل منی و دل و جـان دریغ نیستگر من تـو را که هم دل و جـانی عطا کنم
گـر بــر کـنـم دل از تـو بــردارم از تـو مـهـرآن مـهر بـر کـه افـکـنـم آن دل کـجـا کـنـم
زان بـیـم کـاشـنـایی و بـیـگـانـگـی کـنـیدل را همـیشـه بـا همـه رنـج آشـنـا کـنم
ای چــون هـوا لــطــیـف ز رنـج هـوای تــوشبها دو دست خویش همی بـر هوا کنم
این هر چه بـر تنست همه دل کند همیکی راسـت بـاشـد اینکـه گله از هوا کـنم
جـور و جـفـا مکـن که ز جـور و جـفـای تـوبـاشـد که بـر تـو از دل خـسـتـه دعـا کنم
بـا تـو بـه بـد دعـا نـکـنـم گـر تـو بـد کـنیدر رنـج و درد گـر کـنم ای بـت خـطـا کـنم
گــر هـیـچ چــاره کــرد نــدانـم غــم تــو راایـن دل کـه آفـتـسـت پـس تـو رهـا کـنـم
هـرگـز جـدایـی از تـو نـجـویـم کـه تـو مـراجـانـی ز جـان خـویش جـدایی چـرا کـنـم
جـانم ز تـن جـدا بـاد ار من بـه هیچ وقـتیک لحظه جان ز مهر تو ای جان جدا کنم
هـر شـب کـه مـه بــرآیـد مـن ز آرزوی تـوتـا وقـت صـبــح روی بـه مـاه سـمـا کـنـم
بــر نــالــه و گــریـســتــن زار زار خــویـشای مـاه و زهـره زهـره و مـه را گـوا کــنـم
وصـفت نمی کنم بـه زبـانی که هم بـدانبـر شـاه شـرق و غـرب همیدون ثـنا کـنم
مـسـعـود پـادشـاهـی کـز چـرخ قـدر مـنبـرتـر شـود کـه مـدح چـنین پـادشـا کـنـم
گوید همی حـسـامش نصـرت روان شـودانـدر وغــا کـه روی بــه ســوی وغـا کـنـم
روی مــرا نــدیــد و نــبــیــنــد عــدوی تــوزیــرا بـــه رزم روی عـــدو را قــفــا کــنــم
بأسـش همـی چـگـوید مـن وقـت کـار زارنـیزه بـه دسـت شـاه جـهـان اژدهـا کـنـم
وانـگـاه نـیزه گـویـد مـن سـحـرهـای کـفـرهمچـون عصای موسـی عمران هبـا کنم
اقــبــال شــاه گــویـد مــن کــیـمــیـاگــرمکـز خـاک و گـل بـه دولـت او کـیمـیا کـنـم
گـویـد هـمـی طـبـیـعـت در دهـر خـلـق رااز عــدل شــاه مــایـه نـشــو و نـم کــنـم
هـر روز بــامـدادان از عــفــو و خــشــم اومـر خـلـق را دو صـورت خـوف و رجـا کـنم
گـوید همی زمانه کـه از کـین و مهر شـاهدر عـالـم اصـل شـدت و عـیـن رخـا کـنـم
گـوید جـهـان کـه روز نـبـینـد عـدوی شـاهزیرا کـه هـر صـبـاح کـه بـینـد مـسـا کـنـم
چـونـان کـه شـب نـبـیـنـد هـرگـز ولـی اوزیرا کـه ظـلـمـتـی کـه بـبـینـم ضـیا کـنـم
گوید همی جـلالت کعبـه سـت قصر شاههـر حـاجـتـم کـه بــاشـد در وی روا کـنـم
بـوسـم همـیشـه گـوید تـخـت مـبـارکـشزان تـخـت گـاه مـروه کـنم گـه صـفـا کـنم
بـیتـی که گفتـه بـودم تـضمین کنم همیچـون هسـت گـفـتـه مـن بـگـذار تـا کـنـم
من ناشـنیده گـویم از خـویشـتـن چـو ابـرچـون کوه نه که هر چـه شنیدم صدا کنم
اقبـال شـاه چـون ز علا و سـنا شـدسـتمـن جــمـلـه آفــریـن عــلـا و ســنـا کـنـم
آراسـتـه سـت دولـت و ملت بـه این و آنپـس آفـرین هـر دو بـه حـق و سـزا کـنـم
چـون من بـرشـتـه کردم یاقوت مدح شـاهیـاقــوت را بــه ارز کــم از کــهـربــا کــنــم
دانش بـه من مفـوض کردسـت کـار نظـمزان نـوع هر چـه خـواهد از مـن وفـا کـنـم
چـون کـرد کـدخـدایی آن را بـه رسـم منیـا کـرده ام چـنـانـکـه بـبـایسـت یـا کـنـم
گـر هـیچ گـونـه درگـذرد مـدحـتـی ز وقـتنـاچــار چــون نـمـاز فـریـضــه قـضــا کـنـم
من شرح مدح شاه دهم در سخن همینـه کـار کـرد خـویش همـی بـر هبـا کـنـم
دولـت حـقـوق مـن بــه تـمـامـی ادا کـنـدهرگـه کـه پـیش شـاه مـدیحـی ادا کـنـم
انــعــام شــاه را کــه مــرا داد خــانــمــانبـسـیار شـد بـه شـکـر چـگـونه جـزا کـنم
گـر روز مـن ثـنا کـنمـش بـر مـلـا بـه نظـمدر شـب همی بـه نثـر دعـا در خـلـا کـنم
در بــاغ وصـف شـاه چــو بــلـبــل زنـم نـوادلـهای خـلـق بـسـتـه آن خـوش نوا کـنم
وانگه چـو گـوییم کـه تـوانی سـزای شـاهپــرداخــت یـک مـدیـح جــواب تــولـا کـنـم
گـوید مـلـک مـرا کـه عـنـایـت بـه بـاب تـوچـنـدان کـنم کـه جـان عـدو بـا عـنـا کـنم
چون تـو رضای شاه بـجویی بـه مدح نیکمن سـوی تـو نگـاه بـه چـشـم رضـا کـنم
شـاهـا زمـانـه گـوید مـن مـقـتـدی شـدمدر بـیـش و کـم بـه دولـت تـو اقـتـدا کـنـم
گوید همی قـضـا کـه من اندر جـهان ملکحــکـم بــقـای شـاه خــلـود و بــقـا کـنـم



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.