ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی
مهمان خوش آمدید. ورود     ( ثبت نام ) کتابها | زندگینامه ها | جستجوی پیشرفته | درباره دُرج | راهنمای ساخت دفترچه شعر در ویکی دُرج | پادکست دُرج
RSS   RSS
 

راهبری


جستجوی سریع در ویکی دُرج
»



مدح محمد وزیر و شرح گرفتاری خویش

RSS
تغییر یافته در 2011/08/16 18:32 توسط Administrator دسته‌بندی شده به عنوان شعر کهن, مسعود سعد سلمان
بـــیــار آن مـــه دیــده و مــهــر جـــانکـه بـنده سـت و چـاکـرورا این و آن
از آن مـــاه پـــرورده مـــهـــر بـــخـــتکــه از مــاه تــن دارد از مـهـر جــان
چـو بــر کـف گـرفـتـیـش گـویـی مـگـرهمی بـر سـمـن بـشـکـفـد ارغـوان
چــو بــر لــب نـهـادیـش گــویـد خــردمـــگـــر آب نـــار اســـت یــا نــاردان
ازو کـــس دهــان نـــاف آهــو نــکـــردکـه نـه زهـره بـسـتـد ز شـیـر ژیـان
چــنـان بــاشــد اول کـه گـویـی مـگـرز سـســتــی تــنـش را بــرآیـد روان
چــنـان گـردد آخـر کـه گـویـی تــنـشدو دل دارد از بــــــاب زور و تــــــوان
چــو گــردد جــوان پــیـر بــوده چــمـنمــی پــیــر زیــبــد ز دســت جــوان
زمــیــن را ز دیــبـــا بـــیــاراســتـــنــدکـه رویـد هـمـی لـالـه و ضــیـمـران
ســـر کـــوه بـــا افـــســـر اردشـــیــرتــــن بــــاغ بــــا کـــســــوت اردوان
چـو افعی بـپـیچـد همی شـاخ از آنکزمــرد هــمــی خــیــزد از خــیــزران
اگــر دیــده او شــکــوفــه اســـت زودشــود گـفـتــه چــون دیـده افـعــوان
چـو شـد زعـفـران بـیز نـگـشـاد هـیچدهان را بـه خـنده همـی بـوسـتـان
کــنـون لـب ز خــنـده نـبــنـدد هـمـیچـو دامن تـهی گشـتـش از زعفران
مرا ای بـه حـسـن تـو خـوبـی ضـمینبـه مهر تـو جـانیسـت کـرده ضـمـان
بــهـار ار نـبــاشـد مـرا بــاک نـیـسـتکه قد تـو سـروسـت و روی ارغـوان
تــو مـاهـی و صــدر مـن از تــو فــلـکتــو حـوری و بــزم مـن از تــو جـنـان
چـو بــرداشـتــی جـام روشـن نـبــیـدتــو آن را قــریـن مـه و زهـره خــوان
چــو خــرچــنـگـم و شــادی افــزایـدمبـلـی چـون کـنـد مـاه و زهـره قـران
بـــده مـــی کـــه تـــا یـــاد آیــد مـــراز شــبــدیـز در زیــر بــر گــســتــوان
چـــو نــازی بـــه عــزم شــکــار عــدوچــو دیـوی بــه زیـر شـهـاب سـنـان
چـو چــرخـی روان در طـلـوع و غـروبچـو کوهی دوان در ضـراب و طـعـان
کمانش دو پـایست و تیرش دو دستولیکن بـه جـستـن چـو تـیر از کمان
ز سـمـش هـمـی در کـف نـعـل بــنـدشـکـسـتـه شـود پـتـک های گـران
بــه داس آنــچــه بــر دارد از نــعــل اودگـر اسـب را نـعـل بــسـتــن تــوان
هــمــی ســـایــه بـــا او بـــرابـــر رودگـه سـبــق اگـر نـه بــبــردی رهـان
بــه دریـای خــون کــشــتــی جــانـوررکــاب و عــنــان لــنـگــر و بــادبــان
بــجــنـبــد چــو کـوه ار بــداری رکــاببــپــرد چــو بـــاد ار گــذاری عــنــان
نه کشتیست ابـریست بـارانش خویبـــرو تـــازیــانــه ســـت بـــاد بـــزان
خـروشـنده رعـدش چـو غـران صـهیلدرخـشـنـده نعـلـش چـو بـرق یمـان
یــکــی پـــرنــیــان رنــگ پـــرنــده ایکـه سـنـدانسـت بـا زخـم او پـرنیان
چـــو از آتـــش نــعـــل آهــن تـــنـــانز گــرد ســپـــه ســر بـــرآرد دخــان
تـــو گــویــی کــه در بـــوتـــه کـــارزارزبــرجـد هـمـی حـل کـنـد بـهـرمـان
ز مـحـسـوس بــرتــر بــه حــد و گـهـرز مـعـقـول کـمـتـر بـه کـردار و شـان
ز چـیزی کـه حـس یقـین عـاجـزسـتنـیـابــد عــقــل و گــمـان وصــف آن
صـفـت چـون کـنـم گـوهـری را کـه اوفـزون از یقـین اسـت و دور از گـمان
شــد آســـوده از قــبـــضــه او کــفــماز آنــم چــنــیــن رنــجــه و نــاتــوان
کــنــون لــعــبــتــی تــیـزتــگ بــایـدمکـه انگـشـت مـن بـاشـدش زیر ران
دل مــا نــهــانــســت و رازش پــدیــددل او گــشــادســت و رازش نـهـان
زبـــان درســـت از گـــشـــاده دهـــنکـنـد هر چـه خـواهیم گـفـتـن بـیان
پــس او ضــد مــا آمــد انـدر ســخــنکه بـسـتـه دهانسـت و کفتـه زبـان
اگــر دو زبــانــســت نـمــام نـیـســتدر آن دو زبــانـیـش عــیـبــی مــدان
کــه او تــرجــمــان زبـــان و دلــســتجـز از دو زبــان چـون بـود تـرجـمـان
اگر اسـتـخـوانیسـت از شـکـل و رنگچــرا گــشــت ازو خــون تــیـره روان
بــه فــر هـمـایـســت لـیـکـن هـمـاینــیــارد ز مـــنــقـــار ســـود و زیــان
همای استخوان خورد و هرگز که دیدکــه فــر هــمــا آیـد از اســتــخــوان
چــو مـرغـیـسـت در بــوسـتــان خـردســـرایــنــده نـــامـــه بـــاســـتـــان
اگـر مـمـکـنـسـتــی بــه حــق خـدایمـن از دیـدگـان ســازمـش آشــیـان
ازیــرا کـــه در مـــدح خـــاص مــلـــکجـهـانـی بـه هـم بــرزنـد یـک زمـان
مــحــمــد کــه رایـش مــه از آفــتــابمـحـمـد کـه جـاهش بـر از آسـمـان
شـرف گـوهـر خـدمـتـش را بــه طـوعچـو جـزع یمـانـسـت بـسـتـه مـیـان
کــم از پـــایــه قــدر او هــفــت چــرخکـم از مـایـه خـشـم او هـفـتـخـوان
نـهـان گــرددی قــرص گــیـتــی فــروزاگـــر گـــرددی هــمـــت او عـــیــان
زهــی رای تـــو مـــایــه هــر مـــثـــلزهـی جـود تــو اصـل هـر داسـتــان
نه یکساله عمر تـو گشتـه ست چرخنـه یـکـروزه جــود تــو دادسـت کـان
دهـان و کـفـت ابــر و خـورشـیـد شـدکـه آن در نثـارسـت و این زرفـشـان
نــه ایــن از پـــی آن بـــبـــیــنــد اثـــرنــه ایــن از ره آن بــیــابــد نــشــان
چــو جــاه تــو شــد عــدل را بــدرقــهچــو رای تــو شــد ابــر را دیــدبـــان
شـــود در پـــی راه بـــخـــل و نـــیــازسـخــا و عـطـای تــو در هـر مـکـان
ز جــود تــو چـون گـشـت مـال و نـیـازشــکـســتــه ســپــاه و زده کـاروان
نــخــواهـی ثــنــا تــا عــطــاهـای تــوســتـــانــنــدگــان را بـــود رایــگــان
نـجـویی هـمـی مـایـه را هـیـچ سـودزهـی سـخـت بـی بــاک بــازارگـان
عــیـار ســخــا را بــه عــامـه شــمــرچـو حـمـلـان بـر آن افـکـنـد امـتـنـان
تـو یک عـیـب داری و خـالـی ز عـیـبنـبــاشــد مـگــر ایـزد مــســتــعــان
بـگـفـتـم همـه عـیب اینـسـت و بـسکـه جـودسـت بـر گـنج تـو قـهرمـان
تــو انـصــاف ده چــون بــمــانــد رمــهچــو از گـرگ درنـده سـازی شـبــان
جــهـان بــزرگـی تــو نـشــگـفـت اگـرعـطـای تـو گـنـجـی بــود شـایـگـان
بـه وصـف تـو ای کـرده وصـفـت ملـکبـه مدح تـو ای گفتـه مدحت جـهان
ز مــعـــنــی هــمــی آن فـــراز آمــدمکـه لفـظـش نگنجـد همی در دهان
بـتـرسـد هـمـی کـشـتـی نـظـم مـنکــه دریــای مــدحــت نــدارد کــران
بـــه ســـازنــده آســـمـــان و زمــیــنطــــرازنـــده نـــوبــــهـــار و خــــزان
کـه از بــهـر بــخــشـش نـگـویـم ثــنـاتـو را ای بـه بـخـشش زمین و زمان
نـه مــحــکــم بــود مـرکــز دوســتــیچــو پــرگـار بــاشـد بــر او سـوزیـان
فــزونـســت ده ســال تــا مـن کـنـوننـه بــا دوســتــانـم نـه بــا دودمــان
نـــه دل بـــیــنـــدم لـــذت نـــوبـــهــارنـه تــن یـابــدم نـعــمـت مـهـرگــان
من آن خـوارم اندر جـهان ای شـگفتکــه نـیـکــو نـگــه داردم پــاســبــان
بــه حــصـن حـصـیـن انـدرم آرزوسـتکـه بـیننـد حـصـن حـصـینـم حـصـان
ز مــن دوســتــان روی بــرتــافــتــنــدنه کس دسـتـیار و نه کس همزبـان
ز نـامـم دهـانـشــان بــســوزد مــگــرکـه هرگـز نگفـتـند چـون شـد فـلان
اگــر مــرده ام هــم بـــبـــایــد کــفــنوگــر زنـده ام هـم بــیـرزم بــه نــان
اگــر گـوهـرم چــنـد خــواهـد گـرفــتعـیـارم چــو زر ایـن ســپــهـر کـیـان
چـــه درآتـــش حـــبـــس بـــگـــدازدمنه بـر سـنگ گـوهر کـننـد امـتـحـان
مـرا جــای کــوهـســت و انـدوه کــوهتـــنــم در مــیــان دو کـــوه کـــلــان
فــلــک بــر ســرم اژدهــایـی نــگــونزمـیـن زیـر مـن شــرزه شــیـر ژیـان
نــه در زیــر دنــدان آن تــن ضــعــیــفنـه بـا زخـم چـنـگـال ایـن دل جـبـان
بــه رنــج ار بــکــاهـم نـنــالــم ز غــمز چــرخ ار بــمـیـرم نـخــواهـم امـان
چـو کـورسـت گردون چـه خـیر از هنرچـو کرست گردون چه سود از فغان
نه روز و شـب این روزگـار ابـلـقـسـتسـرشـتـسـت در طبـع ابـلق خـران
زمـانـه کـه بــا چــون مـنـی بــد کـنـدچــرا خـوانـدش عـقـل بــسـیـار دان
وگــر چــرخ کــرد ایــن بـــدیــهــا چــرابـدین گـشـت بـا چـرخ همداسـتـان
جـهان را چـو مـن هیچ فـرزند نیسـتبـه مـن بـر چـرا گـشـت نـامـهـربـان
هـمـه کـام دلـخــواه از اقــبــال بــیـنهـمـه داد سـر بــر ز دولـت سـتــان
ز رای تــو قــدر تــو چــون مـهـر و مـاهز خوی تو صدر تو چون مشک و بان
مــبـــیــنــاد عـــمــر تـــو بـــوی فــنــامـــبـــیــنــاد جـــاه تـــو روی هــوان
بـه دولـت بـه ناز و چـو دولت بـه پـایز نعـمت بـه بـال و چـو نعـمت بـمان
بـه هر بـاغ چـهرت چـو گـل تـازه رویبـه هر بـزم طبـعت چـو مل شادمان
ز اقــبــال و افــضــال هـر ســاعــتــیطـریقـی گـشـای و نـهالـی نـشـان
چـو اخـتــر هـمـه تــازگـی هـا بــیـابچــو گــردون هــمــه آرزوهــا بـــران



پیاده سازی و اجرا: مهر ارقام رایانه   در فیس بوک به دُرج بپیوندید!   مشاهده شعرهای روزانه دُرج در توییتر    نوا و نماهای دُرج در یوتیوب    فروشگاه اینترنتی آپادانا   حامیان: همراه اول    بانک تات      هر گونه برداشت از مطالب این پایگاه با ذکر منبع، مجاز می باشد.