در مدح ملک بدرالدین سنقر

اصلاح شده در 2011/08/10 00:28 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: انوری ابیوردی, شعر کهن

عــیــد بــر بــدر دیـن مــبــارک بــادســنـقــر آن آفــتــاب دولــت و داد
آنــکــه شـــغــل نــظــام عــالــم راچــرخ از عــدل او نــهــد بـــنــیــاد
وانــکــه قـــصـــر خـــراب دولــت رادهـــر از دســـت او کـــنـــد آبـــاد
بـرق تـیغش چـو بـرق روشن و تـیزابـر جـودش چـو ابـر معـطـی و راد
سنگ حلمش ببرده سنگ از خاکسـیر حـکـمش ربـوده گوی از بـاد
همـتـش آنچـنـان کـه از سـر عـجـزامــــر او را زمــــانــــه گــــردن داد
در شجـاعت بـه روز حـرب و مصافآنکه شاگرد اوست هست استاد
پــای چــون بــر فـلـک نـهـاد ز قـدرعـدل او بـر زمـانـه دسـت گـشـاد
ای تـــرا رام بـــوده هــر تـــوســـنوی تــرا بــنـده گـشــتــه هـر آزاد
بــنـده را گـرنـه حـشـمـتـت بــودیکـانـدریـن حـادثـه شـفـیـع افـتــاد
کــه گـشــادیـش در زمـانـه ز بــنـدکـه رســیـدیـش در زمـیـن فــریـاد
کـــانـــدر اطــــراف خــــاوران از ویهـیـچ کــس را هـمـی نـیـایـد یـاد
گــــرنـــه عــــدل تــــو داد او دادیآه تــا کــی بــرســتــی از بــیـداد
چـکـنـم از شـب جـهـان کـه جـهاناین نخـسـتـین جـفـا نبـود کـه زاد
همتـت چون گشاد دست بـه عدلقـدر تــو بــر ســپــهـر پــای نـهـاد
تـا بــود ز اخـتـلـاف جـنـبــش چـرخیـکــی انـدوهـنـاک و دیـگـر شــاد
هــیــچ شـــادیــت را مـــبـــاد زوالهـیـچ انـدوهـت از زمــانـه مــبــاد