فی الحکمة

اصلاح شده در 2011/08/10 00:49 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: انوری ابیوردی, شعر کهن

آن شــنــیــدســتــی کــه روزی زیـرکــی بــا ابــلــهــیگـفـت کـین والی شـهر ما گـدایی بـی حـیاسـت
گـفـت چــون بــاشــد گـدا آن کـز کـلـاهـش تــکـمـه ایصـد چـو مـا را روزها بـل سـالـها بـرگ و نـواسـت
گـفـتـش ای مـسـکـیـن غـلـط ایـنـک از اینـجـا کـرده ایآن همـه بـرگ و نـوا دانی کـه آنـجـا از کـجـاسـت
در و مــرواریــد طــوقــش اشـــک اطــفــال مــنــســـتلـعـل و یاقـوت سـتـامش خـون ایتـام شـمـاسـت
او کـه تــا آب سـبــو پــیـوسـتـه از مـا خـواسـتـه اسـتگر بـجـویی تـا بـه مغـز اسـتـخـوانش زان ماسـت
خواستن کدیه است خواهی عشر خوان خواهی خراجزانکـه گـر ده نام بـاشـد یک حـقـیقـت را رواسـت
چــون گـدایـی چـیـز دیـگـر نـیـسـت جــز خـواهـنـدگـیهرکه خواهد گر سلیمانست و گر قارون گداست