در مدح

اصلاح شده در 2011/08/10 00:51 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: انوری ابیوردی, شعر کهن

مکرم مفصـل سـدیدالدین سـپـهر سـروریای کـفـت بــاغ امـل را بــهـتــریـن اردیـبــهـشــت
آنچـنان افزون ز روی مرتـبـت ز ابـنای عصـرکافتـاب از ماه و چـرخ از خـاک و کعبـه از کنشـت
دسـت قـدرت صـورت آدم همی کردی نگارذکـر اقـبــال تــو بــر اوراق گـردون مـی نـبــشـت
نه که خـود آدم بـه ذکر تـو تـقرب می نمودچـون صور بـخش هیولی خـاک آدم می سرشت
سرورا وقت ضرورت خاصه چون من بنده رابردن حاجت به نزدش چون کریمان نیست زشت
چـون ندارم آنچـه بـا قارون فروشد در زمیندر دلـم آنـسـت کـانـرا قـبــلـه کـردن زرد هـشـت
در چـنین وقـتـی مـرا چـون بـنـده امـر تـواماز کــف رادت کـه او جــز تــخــم آزادی نـکــشــت
گر نبـاشد آنچـه اسـمعیل را زو بـد خـلاصزان بــنـگـریـزم کـه آدم را بــرون کـرد از بـهـشـت
***
نــیــز مــدح و غـــزل نــخـــواهــم گـــفـــتگـرچــه طــبــعــم بــه شــعــر مـوی شــکــافــت
کــانـک مــعــشــوق بــود پــیـر شــدســتوانــــک مــــمــــدوح بــــود فــــرمــــان یــــافــــت