روش آفرینش

اصلاح شده در 2011/08/11 19:03 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: پروین اعتصامی, شعر کهن

سـخـن گفت بـا خـویش، دلوی بـنخـوتکه بـی من، کس از چه ننوشیده آبی
ز سـعـی من، این مـرز گـردید گـلـشـنز گـلـبــرگ پــوشـیـد گـلـبــن ثـیـابــی
نــیـاســودم از کــوشــش و کــار کــردننــصــیـب مــن آمــد ایــاب و ذهــابــی
بـرآشـفـت بـر وی طـناب و چـنین گفـتبـه خـیـره نـبــسـتـنـد بــر تـو طـنـابـی
نه از سعی و رنج تو، کز زحمت ماستاگـر چــهـر گـل را بــود رنـگ و تــابــی
شـنـیـدنـد نـاگـه دریـن بــحــث پــنـهـانز دهـقــان پــیـر، آشــکــارا عــتــابــی
کـه آسـان شـمـردید این رمـز مـشـکـلنــکــردیــد نــیــکــو سؤال و جــوابـــی
دبــیـران خــلـقـت، دریـن کـهـنـه دفـتــرنـوشـتـنـد هـر مـبــحـثـی را کـتــابــی
اگـر دســت و بــازو نـکـوشــد، شـمـا راچــه رای خــطـا و چــه فـکـر صـوابــی
ز بـــاران تــنــهــا، چــمــن گــل نــیــاردبــبــایـد نـســیـم خــوش و آفــتــابــی
بـهر جـا چـراغـی اسـت، روغـنـش بـایدبــود کــار هــر کــارگــر را حــســابــی
اگــر خـــون نــگــردد، نــمــانــد وریــدیاگــر گــل نـرویـد، نـبــاشــد گــلــابــی
یکـی کـشـت تـاک و یکـی چـیـد انـگـوریکی ساخت زان سرکه ای یا شرابی
بــکـوه ار نـمـیـتـافـت خـورشـیـد تـابــانبــمـعـدن نـمـیـبــود لـعـل خـوشـابــی
نشـسـتـند بـسـیار شـب، خـار و بـلبـلکه تـا غنچـه ای در چـمن کرد خوابـی
بــرای خــوشــیـهــای فــصــل بــهــارانخـزان و زمـسـتــان کـنـنـد انـقـلـابــی
ز آهـو دل، از مـطـبــخـی دسـت سـوزدکــه تــا گــردد آمـاده، روزی کــبــابــی
بــســی کــارگــر بــایـد و کــار، پــرویـندر آبــــادی هـــر زمـــیـــن خـــرابــــی