شماره ٧: گر راه بود بر سر کوی تو صبا را

اصلاح شده در 2011/08/11 21:35 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: خواجوی کرمانی, شعر کهن

گــر راه بـــود بـــر ســر کــوی تـــو صــبـــا رادر بـندگـیت عـرضـه کـند قـصـه ما را
مـا را بــه ســرا پــرده قــربــت کــه دهـد راهبـرصـدر سـلاطـین نتـوان یافت گدا را
چــون لـالـه عـذاران چــمـن جــلـوه نـمـایـنـدسـر کـوفـتـه بـاید کـه بـدارنـد گـیـا را
گــر ره بـــدواخــانــه مــقــصــود نــیــابـــیــمدر رنـج بـمـیـریـم و نـخـواهـیـم دوا را
مرهم ز چه سازیم که این درد که ما راستدانـیم کـه از درد تـوان جـسـت دوا را
فـریـاد کـه دسـتـم نـگـرفـتـنـد و بــه یـکـبــاراز پـای فـکـندند من بـی سـر و پـا را
از تــیــغ بــلــا هــر کــه بــود روی بـــتــابـــدجز من که به جان میطلبم تیغ بـلا را
هنگـام صـبـوحـی نکـشـد بـی گـل و بـلـبـلخاطر بـگلستان من بی بـرگ و نوا را
روی از تـو نـپــیـچـم وگـر از شـسـت تـو آیـدهمچون مژه در دیده کشم تیغ بلا را
بــیــرون نــرود یـک ســر مــو از دل خــواجــونقـش خـط و رخـسـار تـو لیلـا و نهارا