شماره ٩٧: یاران همه مخمور و قدح پر می نابست

اصلاح شده در 2011/08/11 21:39 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: خواجوی کرمانی, شعر کهن

یاران همه مخـمور و قدح پـر می نابـسـتما جـمله جـگر تـشـنه و عالم همه آبـسـت
مــرغ دل مــن در شـــکـــن زلــف دلـــارامیا رب چه تـذرویست که در چـنگ عقابـست
چـشـم من سـودازده یا درج عـقـیقـسـتاشـک مـن دلـسـوخـتـه یا لـعـل مـذابـسـت
ورد سـحــرم زمـزمـه نـغـمـه چــنـگـســتو آهـنــگ مــنــاجــات مــن آواز ربــابــســت
دور از تـو مـپــنـدار کـه هـنـگـام صـبــوحـمبـا این جـگر سـوخـتـه حـاجـت بـکـبـابـسـت
سرمست می عشق تـو در جـنت و دوزخاز نـار و نـعـیـم ایـمـن و فـارغ زعــذابــســت
بــا روی بـتـان کـعـبـه دل دیـر مـغـانـسـتدر دیـر مـغـان زمـزم جـان جـام شـرابــسـت
کــار خــرد از بــاده خــرابــســت ولــیـکــنصاحب خرد آنست که او مست و خرابست
دست از فلک سفله فرو شوی چو خواجوکـاین نـیل روان در ره تـحـقـیـق سـرابـسـت