شماره ٧٨٨: مرا ز هجر تو امید زندگانی کو

اصلاح شده در 2011/08/11 22:10 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: خواجوی کرمانی, شعر کهن

مــرا ز هـجــر تــو امــیـد زنــدگــانـی کــودر آرزوی تــوام لــذت جــوانــی کــو
اگر نه عمر منی رسم بـیوفائی چـیستو گر زمانه نئی شـرط مهربـانی کـو
مـیـان بــادیـه غــم ز تــشــنـگــی مـردمزلـال مشـربـه عـذب شـادمانی کـو
ز جـام لعـل سـمن عـارضـان سـیمین بـرمـی مـروق نـوشـیـن ارغـوانـی کـو
درون مـصـطـبـه در جـسـم جـام مـینائیز دست یار سبـک روح روح ثانی کو
میست کاب حـیاتـست در سیاهی شبچو خضر وقت توئی آب زندگانی کو
وجـود خـاکی ما پـیش از آنکه کوزه کـنندبـگوی فـاش که آن کـوزه نهانی کـو
گرفت این شـب دیجـورم از سـتـاره ملالفروغ شـعشـعه شمع آسـمانی کو
مگر ز درد دلم بـسـتـه شد رهش ور نیطـلـیعـه نفـس صـبـح کـامـرانی کـو
صـبــا بــگـوی کـه تـسـکـیـن جـان آدم رانسـیم روضـه فـردوس جـاودانی کو
بـرون ز کـون و مکـانسـت گـر چـه پـروازمخـروش شهپـر طاوس لا مکانی کو
فتـاده بـر دو جـهان پـرتـو تـجـلی دوستصـفیر بـلبـل بـسـتـان لن تـرانی کو
چو بانگ و ناله خواجو فتاده در ره عشقغــریـو دمـدمـه کـوس کـاروانـی کـو