شماره ٣٦: بنده وار آمدم به زنهارت

اصلاح شده در 2011/08/16 00:22 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: سعدی, شعر کهن

بـــنـــده وار آمـــدم بـــه زنـــهــارتکـــه نــدارم ســـلـــاح پـــیــکـــارت
مـتـفـق مـی شـوم کـه دل نـدهـممــعــتــقــد مـی شــوم دگــربــارت
مشـتـری را بـهای روی تـو نیسـتمـن بــدیـن مـفـلـسـی خــریـدارت
غـیرتـم هسـت و اقـتـدارم نیسـتکـه بــپــوشــم ز چــشــم اغـیـارت
گر چـه بـی طاقتـم چـو مور ضعیفمی کشم نفس و می کشم بارت
نـه چــنـان در کــمـنـد پــیـچــیـدیکــه مــخــلــص شــود گــرفــتــارت
مـن هـم اول کـه دیـدمـت گـفـتــمحـذر از چـشم مست خـون خوارت
دیـده شـایـد کـه بـی تـو بــرنـکـنـدتـــا نـــبــــیـــنـــد فـــراق دیـــدارت
تـو مـلـولـی و دوسـتـان مـشـتـاقتـــو گــریــزان و مــا طــلــبـــکــارت
چشم سعدی به خواب بیند خوابکه بـبـسـتـی بـه چـشم سـحـارت
تـو بـدین هر دو چـشـم خـواب آلودچـه غـم از چــشـم هـای بــیـدارت