شماره ٤٦٦: تا کی ای جان اثر وصل تو نتوان دیدن

اصلاح شده در 2011/08/16 00:51 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: سعدی, شعر کهن

تــا کـی ای جـان اثـر وصـل تـو نـتـوان دیـدنکــه نــدارد دل مــن طــاقــت هــجــران دیــدن
بـر سر کوی تـو گر خـوی تـو این خواهد بـوددل نــهــادم بـــه جـــفـــاهــای فــراوان دیــدن
عقل بـی خویشتن از عشق تو دیدن تا چندخویشتن بی دل و دل بی سر و سامان دیدن
تـن بــه زیـر قـدمـت خـاک تـوان کـرد ولـیـکگــرد بــر گــوشــه نـعــلـیـن تــو نـتــوان دیـدن
هر شـبـم زلـف سـیاه تـو نمـاینـد بـه خـوابتـا چـه آیـد بــه مـن از خـواب پــریـشـان دیـدن
بـا وجـود رخ و بـالـای تـو کـوتـه نـظـریـسـتدر گـلـســتــان شـدن و سـرو خــرامـان دیـدن
گـر بـر این چـاه زنـخـدان تـو ره بـردی خـضـربــی نـیـاز آمــدی از چــشــمـه حــیـوان دیـدن
هـر دل سـوخـتـه کـانـدر خـم زلـف تـو فـتـادگـوی از آن بــه نـتــوان در خـم چــوگـان دیـدن
آن چه از نرگس مخمور تو در چشم منستبــرنـخــیـزد بــه گــل و لــالــه و ریـحــان دیـدن
سعدیا حسرت بـیهوده مخور دانی چـیستچــاره کــار تـــو جـــان دادن و جـــانــان دیــدن