شماره ٦٢٥: شبست و شاهد و شمع و شراب و شیرینی

اصلاح شده در 2011/08/16 01:02 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: سعدی, شعر کهن

شـبـسـت و شـاهد و شمع و شـراب و شیرینیغنیمتست چنین شب که دوستان بینی
بــه شــرط آن کــه مــنـت بــنـده وار در خــدمــتبــایـسـتــم تــو خــداونـدوار بــنـشـیـنـی
مــیـان مــا و شــمــا عــهـد در ازل رفــتــه ســتهـزار سـال بــرآیـد هـمـان نـخـسـتـیـنـی
چـو صـبـرم از تـو مـیـسـر نـمـی شـود چـه کـنـمبـه خـشم رفتـم و بـازآمدم بـه مسکینی
به حکم آن که مرا هیچ دوست چون تو به دستنـیـایـد و تــو بــه از مـن هـزار بــگــزیـنـی
بــه رنـگ و بــوی بــهـار ای فــقــیـر قــانــع بــاشچـو بـاغبـان نگذارد که سیب و گل چینی
تـــفـــاوتـــی نــکـــنــد گــر تـــرش کـــنــی ابـــروهـزار تــلـخ بــگــویـی هـنـوز شــیـریـنـی
لـگـام بــر ســر شــیـران کـنـد صـلـابــت عـشــقچـنـان کـشـد کـه شـتـر را مـهار دربـینی
ز نـیـکـبــخـتــی سـعـدیـسـت پــای بــنـد غـمـتزهی کـبـوتـر مقـبـل کـه صـید شـاهینی
مـرا شــکــیـب نـمـی بــاشــد ای مـســلـمـانـانز روی خــوب لـکــم دیـنـکـم ولـی دیـنـی