سر آغاز

اصلاح شده در 2011/08/16 21:53 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: سعدی, شعر کهن

سخن در صلاح است و تـدبـیر وخوینه در اسب و میدان و چوگان و گوی
تـو بـا دشـمـن نـفـس هم خـانـه ایچــه در بــنـد پــیـکــار بــیـگـانـه ای؟
عـنـان بــاز پــیـچــان نـفـس از حـرامبـه مردی ز رستـم گذشتـند و سـام
تو خود را چو کودک ادب کن به چوببــه گـرز گـران مـغــز مـردان مـکــوب
وجـود تـو شهری است پـر نیک و بـدتــو ســلـطـان و دســتــور دانـا خــرد
رضـــا و ورع: نـــیـــکـــنـــامـــان حـــرهـوی و هـوس: رهـزن و کـیـسـه بـر
چـو سـلـطـان عـنـایت کـنـد بـا بـدانکــجــا مــانــد آســایــش بــخــردان؟
تـو را شهوت و حـرص و کین و حسدچـو خـون در رگانند و جـان در جـسد
هـوی و هـوس را نــمــانــد ســتــیـزچـو بــیـنـنـد سـر پـنـجـه عـقـل تـیـز
رئیسـی که دشـمن سـیاسـت نکردهم از دسـت دشـمن ریاسـت نکـرد
نـخـواهم در این نـوع گـفـتـن بـسـیکه حـرفـی بـس ار کـار بـندد کسـی