شماره ٢٥٤: ای ناگزران عقل و جانم

اصلاح شده در 2011/07/31 22:15 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: سنایی غزنوی, شعر کهن

ای نـــاگـــزران عـــقـــل و جـــانـــموی غــارت کــرده ایــن و آنــم
ای نــقــش خــیــال تــو یــقــیــنــموی خـال جــمـال تــو گـمـانـم
تــا بــا خــودم از عــدم کــمـم کــمچـون بـا تـو بـوم همـه جـهانم
در بـــازم بـــا تـــو خــویــشــتـــن راتــا بــا تـو بــمـانـم ار بــمـانـم
گویی کـه بـه دل چـه ای چـو تـیرمپرسی که بـه تن کئی کمانم
پـیش تـو بـه قـلب و قـالب ای جـانآنـم کـه چـو هر دو حـرف آنـم
ای شـکل و دهان تـو کم از نیسـتکی بود که کنی کم از دهانم
گـــر بـــا تـــو بـــه دوزخ انـــدر آیـــمحـقـا کـه بــود بــه از جــنـانـم
تـــا چـــنـــد چـــهـــار مـــیــخ داریدر حـجـره تــنـگ کـن فـکـانـم
تــــا چــــنـــد فـــســـرده روح داریدر ســـایـــه دامـــن زمـــانـــم
بــی هـیـچ بــخــر مــرا هـم از مــنهـر چــنــد بــرایـگــان گــرانـم
مـانـنـد مـیـان خــود کـنـم نـیـسـتزیـرا کــه هــنــوز در مــیــانــم
بـــا تــن چــکــنــم نــه از زمــیــنــمبـا جـان چـکـنـم نه آسـمـانـم
مــن ســایـه شــدم تــو آفــتــابــییــک راه بـــرآی تـــا نــمــانــم
بــگــشــای نــقــاب تــا بـــبــیــنــمبــنـمــای جــمــال تــا بــدانـم
خـواننـده تـو بـاش سـوی خـویشـمتــا مـرکــب پــی بــریـده رانـم
در دیـده بــه جـای دیـده بــنـشـیـنتــا نـامـه نـانـبــشـتـه خـوانـم
تو عاشق هست و نیست خواهیبــپــذیـر مـرا کـه مـن چـنـانـم
در دیـــده ز بــــیـــم غـــیـــرت تــــواکـنـون نـه سـنـاییـم سـنـانـم