شماره ١٠: ای چو انجم جیش حسنت بی عدد

اصلاح شده در 2011/08/01 20:30 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: سیف فرغانی, شعر کهن

ای چو انجم جیش حسنت بی عددمــاه از روی تــو مــی خــواهـد مــدد
مــحــرم قــرب تــرا مــیـقــات وصــلمـجــرم بــعـد تــرا شــمـشــیـر حــد
وی الـف قـدی کـه بــی وصــل تــومحـرف بـا تـشـدید هـجـران یافـت مـد
در حـسـاب حـسـن تـو بـی کار شدراست چون دست اشل انگشت عد
رفــتــی و انــدوه تــو در دل بــمــانـدهمـچـونـم در خـاک و گـرد انـدر نمـد
صــبـــر در دل زآتـــش هــجــران تــوجـا نـمـی گـیـرد چـو آب انـدر سـبــد
مـنـکـر هـجــرت عـذابــی مـی کـنـدمـرده دل را کـه هـسـت از تـن لـحـد
ســــنـــگ دل از گــــازر انـــدوه تــــومی خـورد چـون جـامه چـرکـین لـگـد
آفـــتـــابـــا در فــراقــت هــر نــفــسصبـح شوق از شـرق جـانم می دمد
بـی مه رویت کـه شـب روزسـت ازوآفـــتـــاب از ســـایــه مــا مــی رمــد
سـیف فرغـانی بـعـشـقت نادرسـتزیـن دل خـود رای و عـقـل بــی خـرد