شماره ٤٣٠: شکر لبی که مرا جان دهد بهر خنده

اصلاح شده در 2011/08/01 20:57 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: سیف فرغانی, شعر کهن

شـکـر لبـی که مرا جـان دهد بـهر خـندهدلـم ربــود بــدان پــسـتــه شـکـر خـنـده
رخـش بـگـاه نظـر گـلشـنیسـت در نوروزلبش بوقت سخن غنچه ییست در خنده
اگـرچـه غـنچـه (لبـی) ای نگـار دایم بـاددهانت چون گل اشکفته سر بـسر خنده
بـروز هـجـر تـو بـر گـریـه خـنـده مـی آیـدمرا کـه بـی تـو بـبـاید گریسـت بـر خـنده
بــرای روز وصــال وشــب فـراق تــو بــودمـرا بـعـهـد تـو گـر گـریـه بـود وگـر خـنـده
چـوآفـتـاب رخـت دید نـاگـهـان خـورشـیدهـمـی زنـد بـلـب صـبــح بـر قـمـر خـنـده
زما که مرده عشقیم خـنده لایق نیسـتچـو در عـزای عـزیزان ز نـوحـه گـر خـنـده
قـضـا کـنـیـم بــگـریـه اگـر شــود فـاســدنـمـاز عـشـق تـو مـا را بـدین قـدر خـنـده
ز درد فرقت تـو چشمم آنچنان تـر نیستکه بـی تـو بـر لب خـشکم کند گذر خنده
تو خنده می زنی وعاشقان همی گریندزابــر گـریـه عـجــب نـبــود از زهـر خـنـده
دهان پـسـتـه مثـالـت پـر از شـکـر گـرددچـو انـدرآن لـب شـیـرین کـنـد اثـر خـنـده
لـبــان تـو نـدهـد جـز بـزر خـشـک دهـاندهـان تــو نـکـنـد جــز بــلـعـل تــر خـنـده
گـه وداع تـو مـی گـفـت سـیف فـرغـانیمـرو کـه بـی تـو نـیاید ز مـن دگـر خـنـده