نکته ای که شیخ بصره از رابعه پرسید

اصلاح شده در 2011/07/31 20:06 توسط Administrator — دسته‌بندی شده به عنوان: عطار نیشابوری

رفــت شــیــخ بــصــره پــیــش رابــعــهگفت ای در عـشـق صـاحـب واقعه
نـکــتــه کـز هـیـچ کـس نـشــنـیـده ایبـر کـسـی نه خـواندی نه دیده ای
آن تـرا از خـویـشـتـن روشـن شـدسـتآن بـگو کز شوق جان من شدست
رابــعــه گـفـتــش کـه ای شــیـخ زمـانچـنـد پـاره رشـتـه بـودم ریـسـمـان
بــردم و بــفـروخــتــم خـوش شـد دلـمدو درســت ســیـم آمـد حــاصــلـم
هر دو نگـرفـتـم بـه یک دسـت آن زمـاناین درین دسـتـم گـرفـتـم آن در آن
زانک ترسیدم که چون شد سیم جفتراه زن گــردد فــرو نـتــوان گــرفــت
مــرد دنــیـا جــان و دل در خــون نــهــدصــد هـزاران دام دیـگــر گـون نـهـد
تـــا بـــه دســت آرد جــوی زر از حــرامچـون بـدسـت آرد بـمیرد والسـلـام
وارث او را بــــــــود آن زر حـــــــلـــــــالاو بـــمـــانـــد در غـــم و زور وبـــال
ای بــه زر ســیــمــرغ را بـــفــروخــتــهدل ز عشق زر چـو شمع افروخـتـه
چــون دریـن ره مـی نـگـنـجــد مـوی درنیسـت کـس را گـنج گنج و روی زر
گـر قـدم در ره نـهـی ای هـم چــو مـوراز ســر مـویـی بــگـیـرنـدت بــه زور
چـون سـر مـویی مـحـابـا روی نـیـسـتهیچ کس را زهره این کوی نیست